Wyrok WSA w Warszawie z 3 lutego 2004 r., IV SA 3407/01

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 3 lutego 2004

Sprawa

sprawy ze skargi L. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej na użytkowanie I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego L. K. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie NSA NSA (del.) Bożena Walentynowicz, As. NSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka
Dorota Zamiela protokolant

Uzasadnienie

Skarżący L. K. w skardze z dnia 11 października 2001 r. dochodził uchylenia decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2001 r., nr [...].

Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego w/w decyzją było badanie ważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 1997 r. [...] – w sprawie pozwolenia na użytkowanie części pomieszczeń magazynowo-produkcyjnych położonych na terenie nieruchomości przy ul. [...] w L. W toku postępowania odwoławczego decyzja Prezydenta Miasta L. w/w została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. nr [...], a ta z kolei wyrokiem z dnia 07 grudnia 2000 r. w sprawie II SA/Łd 1455/97 Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W toku badania sprawy po wyroku NSA Wojewoda wydał postanowienie, w którym uznał odwołanie za niedopuszczalne, gdyż skarżący nie mają przymiotu strony.

Wojewoda uznał jednak, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 1997 r. Stwierdził, że decyzja wydana została w trybie art. 59 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zatem organ mógł wydać pozwolenie na użytkowanie obiektu po protokolarnym stwierdzeniu zgodności wykonania obiektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzją o pozwoleniu na budowę.

W dniu wydania decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie, nie istniała już w obrocie decyzja z [...] czerwca 1995 r. nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta L., bowiem decyzją z dnia [...] marca 1997 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło z urzędu nieważność tej decyzji.

Zdaniem Wojewody [...] skoro przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie można było stwierdzić zgodności wykonania obiektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zatem przy jej wydaniu naruszono przepis art. 59 ust.1 pkt 1 Prawa budowlanego to znaczy, że decyzja jest nieważna w świetle dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W tych warunkach Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta L. z [...] kwietnia 1997 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy w/w decyzję Wojewody [...] podzielając jego argumentację.

W skardze L. K. – inwestor, podniósł, że zaskarżona decyzja narusza art. 124 § 2 kpa i 107 § 3 kpa wobec tego, że nie zawiera prawidłowego uzasadnienia, narusza słuszny interes skarżącego przez formalne odniesienie się do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2001 r. bez badania jaka jest aktualna sytuacja prac nad planem zagospodarowania przestrzennego terenów w rejonie inwestycji skarżącego.

W odwołaniu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący podniósł, że Wojewoda wszczął postępowanie z urzędu nie orzekając merytorycznie w postępowaniu odwoławczym, co prawda zapadło postanowienie z [...] kwietnia 2001 r. ale nie zostało mu doręczone. Ponadto organ wydający decyzję o pozwoleniu na użytkowanie nie był powiadomiony o orzeczeniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 1997 r. co do decyzji o warunkach zabudowy, zatem należało raczej wznowić postępowanie niż stwierdzić jego nieważność.

Skarżący podniósł, że do tej jego argumentacji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. nie odniósł się.

W odpowiedzi na skargę z dnia 14 grudnia 2001 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji są nieważne, gdyż zapadły z rażącym naruszeniem prawa.

Organ I instancji, a za nim Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznały, że decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] kwietnia 1997 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie jest nieważna, bo gdy zapadła, w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] czerwca 1995 r. [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której nieważność decyzją z dnia [...] marca 1997 r. znak [...] stwierdziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Zdaniem Sądu powyższe ustalenie w żadnym razie nie może stanowić o nieważności przedmiotowej decyzji.

Przesłanki stwierdzenia nieważności zawarte są w wyliczeniu wyczerpującym art. 156 § 1 kpa, nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1380/97).

Organy stwierdziły nieważność decyzji w oparciu o przesłankę, która mogłaby być podstawą wznowienia postępowania. Nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 1999 r., sygn. akt SA Gd 1704/97).

Podkreślenia wymaga, że błędnie zinterpretowano decyzję o pozwoleniu na użytkowanie jako wydaną w trybie art. 59 Prawa budowlanego, gdy tymczasem zapadła ona w trybie art. 36 w zw. z art. 55 Prawa budowlanego.

Inwestor był zobowiązany do jej uzyskania w pozwoleniu na budowę. W tym trybie nie bada się zgodności inwestycji z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem to, bada organ w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 Prawa budowlanego).

Wobec powyższego zdaniem Sądu nie ma potrzeby odniesienia się do argumentacji skarżącego poza stwierdzeniem, że nie ma ona znaczenia w postępowaniu nieważnościowym, i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższą argumentację Sąd orzekł w trybie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).

O kosztach Sąd orzekł w trybie art. 200 wyżej powołanej ustawy.