Uzasadnienie
Zaskarżoną do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia 22 grudnia 2000 r. Wojewoda M. w wyniku rozpoznania odwołań Heleny B., Janiny R. decyzji Burmistrza Gminy W.-C. z dnia 3 listopada 2000 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku dydaktyczno-sportowego Wydziału Zarządzania Uniwersytetu W. z infrastrukturą techniczną zlokalizowaną przy ulicy Sz. 1/3 w W. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił pogląd, iż inwestor spełnił warunki umożliwiające udzielenia pozwolenia na budowę - w szczególności złożył wniosek w okresie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazał się prawem do dysponowania gruntem na cele budowlane. Opracowana dokumentacja spełnia zaś wymagania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i terenu projektu budowlanego. Projekt budowlany uzyskał niezbędne uzgodnienia i opinie a przyjęte w nim rozwiązania nie naruszają uregulowań ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zwłaszcza - w odniesieniu do granic działki i sąsiedniej zabudowy.
Wskazując na brak zasadności zarzutu Heleny B. co do całkowitego zacienienia jej działki organ odwoławczy powołał się na opracowanie "Analiza nasłonecznienia". Wynika z niego, iż działka skarżącej w dniach 21 marca i 21 września w godzinach od 7.00 do 12.00 posiadać będzie niezmienne nasłonecznienie. Od godziny 12.00 do 14.00 nasłonecznienie wahać się będzie od 60 procent do 15 procent powierzchni działki. Dopiero po godzinie 15.00 działka będzie zacieniona.
Podnosząc brak regulacji prawnych dotyczących "jednoznacznie" działek /w zakresie zapewnienia dostępu światła słonecznego/ Wojewoda M. uznał, że wystarczająco zostały spełnione wymogi co do nasłonecznienia budynków zawarte w powołanym już rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r.
Ponadto organ II instancji podkreślił, iż adaptacja akustyczna hali sportowej gwarantuje spełnienie wymogów w zakresie ochrony przed hałasem.
Odnosząc się do zastrzeżenia zawartego w odwołaniu Janiny R. co do braku uregulowania obsługi komunikacyjnej na okres prowadzenia budowy zaskarżoną decyzją zwróciła uwagę, iż w aktach sprawy znajduje się opracowanie "Czasowa organizacja ruchu - drogi" posiadająca akceptacje Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Stołecznej Policji, Zarządu Dróg Miejskich w W. Skargę na opisaną decyzję Wojewody M. wniosła Helena B. Skarżąca podniosła, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkowano się tylko do kwestii zacieniania jej działki, nie uwzględniając pozostałych argumentów, a w szczególności utraty wartości tej nieruchomości spowodowanej zacienieniem. Według skarżącej nie zachowano też "odległości nowego obiektu przesłaniającego zabudowania" na jej posesji. Skarga podnosi też uciążliwości związane z realizacją rozpoczętej budowy.
W piśmie procesowym z dnia 20 lutego 2001 r. skarżąca akcentując jej sytuację osobistą /wiek, choroby, niska renta/ zarzuciła, że zacienienie powodowane przez przedmiotową inwestycje umożliwia wykorzystanie należącej do niej działki pod uprawę warzyw i owoców, a inwestor mimo zgłoszonych propozycji odszkodowania /w formie doprowadzenia wody do posesji/ nie podpisał jednak przygotowanej w tej kwestii ugody /tekst projektu ugody dołączony został do pisma procesowego/.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nie zasadna i jako taka podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ zasadą jest, iż Sąd sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem.
W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była legalność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Konieczne było zatem sprawdzenie czy nie zostały naruszone przepisy prawa regulujące wydawanie tego rodzaju decyzji.
Zdaniem Sądu rozstrzygające w sprawie organy trafnie uznały, iż inwestor spełnił warunki niezbędne do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Warto przy tym podkreślić, iż według art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /obecnie t.j. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./ -nazywanego Prawem budowlanym z 1994 r., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 i 2 tego artykułu /tzn. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz pozytywnego wyniku przeprowadzonego badania zgodności projektu architektoniczne budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym art. 5 powołanej ustawy /tzn. złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane/ właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zarzuty sformułowane w skardze nie stanowią w ocenie Sądu podstawy do zakwestionowania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Odnosi się to w szczególności do podnoszonego przez skarżącą zagadnienia zacienienia jej działki przez przedmiotową inwestycję.
Skarżąca w konkretnym procesie inwestycyjnym winna być traktowana jako "osoba trzecia" w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Zgodnie z tym przepisem tego rodzaju podmiotom przysługuje ochrona w zakresie ich uzasadnionych interesów.
Zważyć jednak należy, iż w świetle utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie "uzasadnionych interesów osób trzecich" winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, to jest w oparciu o zgodność z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje sprzeczności z powyższymi wymogami to spowodowane inwestycją dolegliwości dla otoczenia nie mogą być kwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" /por. np. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2001 r. IV SA 2085/98 - nie publ./.
Zarówno w Prawie budowlanym z 1994 r. /art. 5 ust. 2 pkt 2b/ jak i w uregulowaniach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /t.j. Dz.U. 1999 nr 25 poz. 140 ze zm./ - por. par. 13, par. 57 i par. 60 mowa jest jedynie o ochronie w zakresie naturalnego oświetlenia /nasłonecznienia/ pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, nie zaś o ochronie co do nasłonecznienia działki sąsiadującej z terenem inwestycji.
Dla porządku dodać należy, iż niniejszej sprawy nie dotyczy regulacja zawarte w par. 40 ust. 2 powołanego wyżej rozporządzenia.
Skoro przepisy wyznaczające legalność procesu inwestycyjnego nie zawierają norm dotyczących nasłonecznienia samej działki sąsiadującej z terenem inwestycji, to nie mogą odnieść zamierzonego skutku zarzuty skarżącej podważające udzielenie w niniejszej sprawie pozwolenia na budowę w oparciu o eksponowanie niekorzystnych - w ocenie skarżącej zmian w nasłonecznieniu jej działki i konsekwencji w postaci ograniczenia możliwości wykorzystania dla własnych potrzeb tego gruntu pod uprawę warzyw i owoców.
Oczywiście fakt, iż argument podniesiony przez skarżącą nie ma znaczenia dla wyniku badania zgodności z prawem przedmiotowego pozwolenia na budowę nie oznacza zamknięcia skarżącej drogi do dochodzenia odszkodowania na drodze procesu cywilnego przed sądem powszechnym jeżeli zdoła wykazać zaistnienie przesłanek wynikających z prawa cywilnego.
Do dokonywania ocen w tym zakresie nie były właściwe rozstrzygające w sprawie organy administracji publicznej i nie jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny. Poza kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego jest również tym samym uwzględnienie wskazywanego w skardze wycofania się inwestora z przedstawionych początkowo propozycji rekompensaty. Na drodze cywilnej skarżąca też może dochodzić roszczeń związanych z wadliwą jej zdaniem realizacją przedmiotowego pozwolenia na budowę.
Podkreślenia wymaga natomiast, że nawet przy przyjęciu usytuowania na działce skarżącej budynku mieszkalnego /z podkładu geodezyjnego, na którym opracowano projekt zagospodarowania terenu wynika bowiem, że na działce skarżącej są tylko obiekty gospodarcze, a nie ma stosownie udokumentowanej informacji o legalnie dokonanej zmianie ich przeznaczenia/, nie możnaby przyjąć - w świetle wykonanej analizy nasłonecznienia - braku zachowania minimalnych norm nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, zawartych w par. 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. /tj. co najmniej 3 godziny oraz nasłonecznienia w okresie równonocy w godzinach od 8.00 do 16.00/.
Generalnie zauważyć trzeba, iż zarzuty skarżącej postawione zostały w sposób ogólnikowy, bez jakiegokolwiek odniesienia do przepisów regulujących proces inwestycyjny i wykazania, że konkretne dane zawarte w projekcie budowlanym przepisy te naruszają, bądź też, że nie zachowano sprecyzowanych przez prawo warunków udzielenia pozwolenia na budowę. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 27 ust. 1 powołanej już ustawy o NSA.