Uzasadnienie
Burmistrz Gminy W.-B. decyzją z dnia 10 września 1996 r., opartą na art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r., nakazał rozbiórkę samowolnie wykonanego placu postojowego na terenie nieruchomości przy ul. S. 20 - w terminie do dnia 30 września 1996 r.
Decyzja ta, zakwestionowana w odwołaniu Zdzisławy S., została utrzymana w mocy decyzją Wojewody W. z dnia 29 grudnia 1997 r. z tym, że wykonanie prac rozbiórkowych zostało ustalone w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji.
W uzasadnieniu organ ten stwierdzi, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa pod względem formalnym i merytorycznym.
Plac postojowy został wykonany bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz przez inwestora, który nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w danym przypadku inwestor nie uzyska zgody współwłaściciela nieruchomości.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Zdzisława S. zarzuciła, że została ona wydana z naruszeniem przepisów art. 28-30 Prawa budowlanego z 1994 r. oraz art. 199-201 Kc, domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Za bezpodstawny należało uznać zarzut skargi, że roboty budowlane przy budowie placu postojowego nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Place postojowe wymienione w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego jako urządzenia budowlane, a ponieważ nie zostały one wymienione w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego, to ma do nich zastosowanie ogólna norma określona w art. 28 Prawa budowlanego, iż roboty budowlane przy budowie placów postojowych można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zrealizowanie zatem placu postojowego bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę, niezależnie od prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, obligowało właściwy organ nadzoru budowlanego do orzeczenia rozbiórki.
Z tych przyczyn oraz z mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w sentencji.