Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą) z 5 października 2000 r., IV SA 955/98

Sprawa

sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy Al. N. 90 w W. na postanowienie Wojewody W. z dnia 31 marca 1998 r. (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.

Teza

Ocena ważności uchwał podejmowanych przez wspólnotę mieszkaniową nie może być przedmiotem oceny w toku postępowania administracyjnego, albowiem te sprawy należą do kognicji sądów powszechnych.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Postanowieniem (...) z dnia 31 marca 1998 r. wydanym z upoważnienia Wojewody W., po rozpatrzeniu odwołania Zofii D. od decyzji (...) z dnia 23 grudnia 1997 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta m.st. W., zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany dobudowy odrębnego wejścia do lokalu biurowego i wykonania nowego wejścia do budynku mieszkalnego przy Al. N. 90 w W., oraz zezwalającej Przedsiębiorstwu Handlowo Produkcyjno-Usługowemu "M." na realizację ww. inwestycji, na podstawie art. 134 Kpa stwierdzono niedopuszczalność odwołania od decyzji z dnia 23 grudnia 1997 r.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdzono, że odwołanie wniesione zostało przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia. W niniejszej sprawie czynności określone zaskarżoną decyzją, należą do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, co wynika z treści art. 22 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o własności lokali, w związku z czym na wykonanie robót wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji wymagana jest uchwała właścicieli lokali. W aktach sprawy znajduje się Uchwała nr 5/97 ogółu właścicieli Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. Al. N. 90 w W. z dnia 10 kwietnia 1997 r. wyrażająca zgodę na realizację planowanej inwestycji. W ocenie organu odwoławczego wniesione przez Zofię D. "z upoważnienia" Wspólnoty, odwołanie nie może stanowić legitymacji do wniesienia takiego środka zaskarżenia, lecz legitymację tą stanowi wyłącznie uchwała ogółu właścicieli Wspólnoty Mieszkaniowej.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego postanowienia wniosła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy Al. N. 90 w W., wskazując, iż zaskarżone postanowienie, jak i wszystkie pozostałe decyzje w niniejszej sprawie wydane przez organy administracji podjęte zostały z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz są wysoce niesprawiedliwe dla Wspólnoty.

Skarżąca stwierdziła, że Zofia D. jest i była przedstawicielem Wspólnoty upoważnionym do działania w jej imieniu. Nadto skarżąca przedstawiła zarzuty merytoryczne skierowane do decyzji, od której wniesione zostało odwołanie do organu administracji II instancji, a także wskazała na nieważność uchwały z dnia 10 kwietnia 1997 r.

Do skargi została dołączona Uchwała nr 1/97 właścicieli lokali, członków Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy Al. N. 90 w W. z dnia 1 sierpnia 1997 r. wraz z załącznikiem tj. listą głosowania, protokół zebrania wraz z listą obecności z dnia 10 kwietnia 1997 r., oraz Uchwały nr 1/97, nr 2/97, nr 3/97 nr 4/97 z dnia 10 kwietnia 1997 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie jest jedynie ocena prawidłowości postanowienia z dnia 31 marca 1998 r. wydanego z upoważnienia Wojewody W., a dotyczącego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji z dnia 23 grudnia 1997 r. Inne kwestie, jak dotyczące zarzutów merytorycznych kwestionujących zasadność wydanej decyzji z dnia 23 grudnia 1997 r. nie mogą być przedmiotem oceny Sądu, jako nie należące do zakresu rozstrzygnięcia. Nie może też być przedmiotem oceny w toku postępowania administracyjnego ocena ważności uchwał podejmowanych przez Wspólnotę Mieszkaniową, albowiem te sprawy należą do kognicji sądów powszechnych.

Podstawą prawną powołanego na wstępie postanowienia z dnia 31 marca 1998 r. jest wskazany w tymże rozstrzygnięciu przepis art. 134 Kpa. Przepis art. 134 Kpa, stanowiący, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, nie określa przesłanek wydania takiego postanowienia. Wynikają jednak one z innych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego stanowiących o toku postępowania, a także określających podmioty uprawnione do wniesienia odwołania /np. art. 15 i art. 127 par. 1, 3, 4 Kpa/. Niekiedy przesłanki takie mogą wynikać z innego aktu ustawowego.

Odwołanie jest niedopuszczalne między innymi wówczas, gdy wniesione zostało przez osobę nie legitymującą się przymiotem strony w sprawie, w której kwestionowana tym odwołaniem decyzja została wydana. Już z powyższego wynika, że kontrola dopuszczalności odwołania jest pierwszą czynnością, jaką podejmuje organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania, i nie łączy się ona z badaniem merytorycznej zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Odnosząc te ogólne stwierdzenia do sprawy przedmiotowej, należy podzielić pogląd organu odwoławczego, iż zgodnie z przepisem art. 22 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. /Dz.U. nr 85 poz. 388 ze zm./ czynności objęte decyzją (...) z dnia 23 grudnia 1997 r. należą do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu nieruchomością Wobec powyższego zapisu ustawy i stosownie do art. 22 ust. 2 cyt. ustawy o własności lokali, czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu winny być wykonywane zgodnie z uchwałą właścicieli lokali. Z kolei zarząd wspólnoty na podstawie art. 21 cyt. ustawy o własności lokali reprezentuje wspólnotę zarówno na zewnątrz, jak i w stosunkach między wspólnotą, a jej poszczególnymi członkami.

Z przedstawionej przez skarżących Uchwały nr 2/97 w sprawie wyboru Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 10 kwietnia 1997 r. wynika, iż sprawowanie zarządu nieruchomością wspólną powierzono Gminie Centrum - ZBK M. Zarówno w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi, jak i z dokumentów przedstawionych przez skarżącą nie wynika, aby osobą upoważnioną do reprezentowania wspólnoty była Zofia D. Wbrew zawartym w skardze wywodom upoważnienie takie do reprezentowania Wspólnoty nie wynika, ze złożonej przez skarżącą Uchwały nr 1/97 z dnia 1 sierpnia 1997 r. Powyższa Uchwała stwierdza jedynie, że złożono wniosek o udzielenie poparcia kandydaturze Zofii D. na stanowisko pełnomocnika członków Wspólnoty Mieszkaniowej. Udzielenie poparcia określonej kandydaturze nie jest równoznaczne z udzieleniem upoważnienia do reprezentacji.

Tak więc organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż Zofia D. nie miała upoważnienia do występowania w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej, a tym samym odwołanie wniesione przez Zofię D. jako działającą "z upoważnienia" Wspólnoty Mieszkaniowej uznać należało za niedopuszczalne.

W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo oceniając stan faktyczny sprawy i wydał postanowienie na mocy art. 134 Kpa.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.