Uzasadnienie
Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] nr [...] działającego na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz 267 ze zm.) i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122 poz. 851 z późn. zm.) nie stwierdzono u E.P. choroby zawodowej w postaci przewlekłego obwodowego układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy(dalej-"kp").
Decyzja powyższa zapadła na podstawie orzeczeń lekarskich wydanych przez Poradnię Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] z dnia [...] i Instytut Medycyny Pracy Zdrowia Środowiskowego w S. nr [...] z dnia [...], w których nie rozpoznano u E.P. choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
W orzeczeniu WOMP z dnia [...] wskazano, iż w latach [...] E.P. był zatrudniony w różnych zakładach pracy na różnych stanowiskach pracy.
W okresie zatrudnienia na stanowisku ślusarza ([...]), spawacza konstrukcji stalowych ([...]) i ślusarza montera ([...]) wykonywał on prace obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych i okresowo wykonywał ruchy monotypowe. Ponadto w okresie [...] obsługiwał narzędzia wytwarzające drgania w działaniu miejscowym, a w [...] r. rozpoznano u niego postać naczyniowo- nerwową zespołu wibracyjnego. Podkreślono, że w całokształcie obrazu klinicznego przy ustalaniu rozpoznania naczyniowo - nerwowej postaci zespołu wibracyjnego uwzględniono wynik badania elektroneurograficznego z dnia [...], w którym stwierdzono cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka i zespołu rowka nerwu łokciowego. W wywiadzie z badanym ustalono czas wystąpienia pierwszych dolegliwości bólowych w stawach nadgarstkowych i łokciowych oraz drętwienia kończyn co nastąpiło około [...] r. Lekarze orzecznicy wskazali, że badanie ENeG z dnia [...], wykazało cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka z przewagą prawostronną oraz obustronny zespół rowka nerwu łokciowego.
Stwierdzili jednak, że skoro rozpoznano u badanego postać naczyniowo- nerwową zespołu wibracyjnego, którego nieodłącznym obrazem były zaburzenia przewodnictwa w nerwach pośrodkowych i łokciowych to brak było podstaw do oddzielnego rozpatrywania zawodowej etiologii zespołu cieśni nadgarstka i do rozpoznania choroby zawodowej -poz. 20.1- wykazu chorób zawodowych
E.P. złożył wniosek o wydanie orzeczenia przez placówkę medyczną stopnia wyższego. Ta jednak również nie rozpoznała u niego choroby zawodowej.
W sposób tożsamy, jak w orzeczeniu wydanym przez WOMP uznano, iż analiza narażenia zawodowego pozwalała przyjąć okres zatrudnienia E.P. przypadający na lata [...], [...] oraz [...], jako okres pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej związanej ze sposobem wykonywania pracy. W kartach narażenia zawodowego sporządzonych przez Inspekcję Sanitarna w G. i w B. stwierdzono prace badanego we wskazanych okresach w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym oraz obciążenia kończyn górnych zwłaszcza w stawach nadgarstkowych.
Powołując się na wywiad przeprowadzony z badanym wskazano, iż od około [...] r. występuje u niego drętwienie rąk, a zwłaszcza palców, osłabienie siły mięśniowej, nadwrażliwość na niskie temperatury otoczenia. Dolegliwości te utrzymują się nadal pomimo zaprzestania wykonywania pracy w [...] r. Wykonane badania EMG z [...] r., [...] r. i z [...] wykazują zaburzenia neurograficzne w obu nerwach pośrodkowych i łokciowych zwłaszcza we włóknach czuciowych.
Lekarze orzecznicy stwierdzili, że badany w [...] r. otrzymał decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej w postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego. Wskazali przy tym, że w naczyniowo-nerwowej postaci zespołu wibracyjnego dochodzi do zwolnienia przewodnictwa w nerwach kończyn górnych przede wszystkim we włóknach czuciowych. Stwierdzili jednocześnie, że badania elektrofizjologiczne w diagnostyce zespołu wibracyjnego stanowią element pomocniczy i ułatwiają różnicowanie z innymi jednostkami chorobowymi, co ma szczególne znaczenie między innymi w różnicowaniu z zespołem cieśni nadgarstka, którego obraz kliniczny jest zbliżony do naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego. Nadto zauważyli że badanie EMG ujawnia tylko czynnościowe lub organiczne badanych nerwów nie wskazuje natomiast na jakikolwiek czynnik etiologiczny.
Zaakcentowali, że po przeanalizowaniu danych odnośnie sposobu wykonywania czynności zawodowych (praca cechująca się zróżnicowanym charakterem wykonywanych czynności, dostosowanych pod względem tempa do możliwości pracownika), a zwłaszcza uwzględniając rozpoznana w [...] r. chorobę zawodową - postać naczyniowo-nerwową zespołu wibracyjnego, nie znajdują podstaw do rozpoznania bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem u badanego przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka jako odrębnej, kolejnej choroby zawodowej.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w uzasadnieniu wymienionej na wstępie decyzji wskazał, że E.P. był zatrudniony w okresie od [...] do [...] w A w Z. (obecnie A S.A. w Z.) na stanowiskach uczeń ślusarz, ślusarz; w B (obecnie B S.A. w Z.) w okresie od [...] do [...] na stanowisku spawacza oraz w C S.A. w T. w okresie od [...] do [...] na stanowisku ślusarz - monter gdzie był narażony na wykonywania pracy w sposób obciążający kończyny górne w stawach nadgarstkowych Zatem pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby cieśni w obrębie nadgarstka.
Na podstawie protokołu przesłuchania strony z dnia [...] oraz ocen narażenia zawodowego przeprowadzonych w dniach [...], [...] oraz [...] organ przyjął, iż rodzaj wykonywanych czynności przez E.P. związany był z obciążeniem kończyn górnych z możliwością okresowego wykonywania ruchów monotypowych zwłaszcza w stawach nadgarstkowych, a strona pracowała w wyżej wymienionych zakładach w warunkach stwarzających prawdopodobieństwo wystąpienia choroby zawodowej. Wobec stwierdzonego przez lekarzy upoważnionych placówek diagnostycznych lekarzy braku spełnienia warunku powstania choroby zawodowej organ wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
E.P. odwołał się od opisanej decyzji i oświadczył powołując się na opinię biegłego sądowego z zakresu medycyny przemysłowej dr n. med. R.S., który wydał opinię w sprawie o sygn. akt [...] z dnia [...] do Sądu Rejonowego w G., iż zespół cieśni nadgarstka jest odrębną jednostką chorobową i nie mieści się w obrębie zespołu wibracyjnego. Są to odrębne jednostki chorobowe zarówno w świetle przepisów prawa jak i wiedzy medycznej. Wskazał na charakterystykę wykonywanej pracy i rodzaj wykonywanych czynności zawodowych w zakładach na różnych stanowiskach, które zostały potwierdzone przez Powiatowego Inspektora Powiatowego w B. Szczegółowo przedstawił sposób wykonywania przez niego prac na poszczególnych stanowiskach popierając je przykładami.
Odnosząc się do orzeczeń lekarskich organów obu instancji zauważył, że dla uznania danej choroby za zawodową wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ją spowodowały. Na poparcie swego stanowiska przywołał wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r. sygn. akt II SA 772/82 publ. W ONSA 1982/1/33. Odwołujący stwierdził, że błędnie w orzeczeniu choroby zespołu wibracyjnego w [...] r. w całokształcie obrazu klinicznego uwzględniono cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka i zespołu rowka nerwu łokciowego. Nadto zauważył, że w zespole wibracyjnym nie jest uwidoczniony procentowy uszczerbek na zdrowiu w zakresie zespołu cieśni nadgarstka.
Wskutek wniesionego odwołania, po ponownym rozpoznaniu sprawy, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 235¹ kp, a także § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105 poz. 869) utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie I instancji w mocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji na podstawie oceny narażenia zawodowego dokonanej przez PPIS w B. i PPIS w G. uznał, ze E.P. podczas zatrudnienia na stanowisku ślusarza ([...]), spawacza konstrukcji stalowych ([...]) i ślusarza – montera ([...]) wykonywał prace obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych i okresowo wykonywał ruchy monotypowe.
Przywołując treść wydanych przez kompetentne placówki medyczne orzeczeń organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż badanie ENeG z dnia [...] wykazało cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka z przewaga prawostronną. Zauważył nadto, że w [...] r. rozpoznano u badanego postać naczyniowo-nerwową zespołu wibracyjnego, a w całokształcie obrazu klinicznego przy ustalaniu rozpoznania uwzględniono wynik badania elektroneurograficznego z dnia [...], którym stwierdzono cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka i zespołu rowka nerwu łokciowego. Lekarze orzecznicy również w wyniku aktualnego badania neurograficznego rozpoznali neurograficzne cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka o umiarkowanym nasileniu po stronie lewej. Jednak w konkluzji orzeczenia PCHZ WOMP w S. uznał, że biorąc pod uwagę fakt rozpoznania u badanego postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego, którego nieodłącznym obrazem były zaburzenia przewodnictwa w nerwach pośrodkowych i łokciowych, brak jest podstaw do rozpatrywania zawodowej etiologii zespołu cieśni nadgarstka i do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych – zespołu cieśni nadgarstka -jako odrębnej, kolejnej choroby zawodowej.
Zdaniem [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarny orzeczenia lekarskie kompetentnych placówek medycznych I i II stopnia wydane na podstawie szczegółowej diagnostyki są wyczerpujące spójne oraz zgodne w swych konkluzjach i pozwalają wydać rozstrzygnięcie. Zakres zaś rozpoznania sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej – uregulowany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. został zachowany, a zatem brak było podstaw do uwzględnienia stanowiska odwołującego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, E.P. nie zgodził się decyzjami organu odwoławczego i organu I instancji i podniósł zarzuty do orzeczeń lekarskich. Zasadniczo potrzymał stanowisko prezentowane w odwołaniu podkreślając, że schorzenie powstało w wyniku narażenia zawodowego i nie ma związku z rozpoznaną w [...] r. choroba zawodową w postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie argumentując swoje stanowisko jak w toku postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- dalej "p.p.s.a")., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza konieczność zbadania, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Oceny tej Sąd dokonuje na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ w toku postępowania administracyjnego.
Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem, Sąd przeto obowiązany był wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 235¹ kp, w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania w kontrolowanej sprawie przez [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Pracy w K., za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U z 2013 r., poz.1367- dalej "rozporządzenie") określa między innymi wykaz chorób zawodowych. W wykazie chorób zawodowych zespół cieśni w obrębie nadgarstka stanowi odrębną jednostkę od zespołu wibracyjnego w postaci naczyniowo – nerwowej, odpowiednio w poz. 20.1 i 22.1 tabeli będącej załącznikiem do rozporządzenia - "Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym".
Należy zauważyć, że chwili badania skarżącego przez uprawnione jednostki orzecznicze rozpoznano u niego cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka co potwierdzały badania elektroneurograficzne z [...] r., [...] r. oraz z dnia [...]. Zarówno WOMP jak i IMPiZŚ w S. wzięły pod uwagę fakt rozpoznania u badanego w [...] r. postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego, a jak podkreślono nieodłącznym obrazem były zaburzenia przewodnictwa w nerwach pośrodkowych i łokciowych. W całokształcie obrazu klinicznego postaci naczyniowo-nerwowej zespołu wibracyjnego uwzględniono wynik badania elektroneurograficznego z dnia [...], w którym stwierdzono cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka.
Wobec powyższego stwierdzono brak podstaw do oddzielnego rozpatrywania zawodowej etiologii zespołu cieśni nadgarstka i do rozpoznania choroby zawodowej -poz. 20.1- wykazu chorób zawodowych, jako odrębnej choroby zawodowej.
Zdaniem Sądu takie stwierdzenie organów I I II stopnia jest nieprawidłowe bowiem zespół wibracyjny w postaci naczyniowo –nerwowej i zespół cieśni nadgarstka są to odrębne w sensie prawnym jednostki chorobowe. Prowadząc zatem postępowanie w kierunku zespołu cieśni nadgarstka lekarze orzecznicy winni wypowiedzieć się w zakresie tego schorzenia, czego nie zrobiono.
Jak wynika jednak z przywołanych wcześniej norm prawnych, stwierdzenie choroby zawodowej wymaga nie tylko rozpoznania schorzenia opisanego w wymienionym wyżej wykazie. Konieczne jest nadto ustalenie etiologii tej choroby. Te niezbędne do stwierdzenia choroby zawodowej okoliczności pozostawały w sprawie sporne.
Odwołując się do zapisów zawartych w rozporządzeniu trzeba przyjąć, iż właściwym do rozpoznania przesłanki w postaci narażenia zawodowego na etapie podejrzenia choroby zawodowej są lekarze sprawujący profilaktyczną opieką zdrowotną nad pracownikiem, którego dotyczy podejrzenie (§ 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia).
Na etapie rozpoznawania choroby zawodowej sprawdzenie występowania przesłanek wymaganych do stwierdzenia choroby zawodowej powierzone zostało lekarzom zatrudnionym w jednostkach orzeczniczych wymienionych w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Uprawnieni do orzekania w sprawach chorób zawodowych lekarze wydają bowiem orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim". Podstawę takiego orzeczenia stanowią wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia).
Analiza przytoczonych przepisów pozwala uznać, iż w ramach orzeczeń wydawanych przez placówki diagnostyczne ustala się rodzaj schorzenia pracownika, czas, w którym nastąpiły objawy rozpoznanej choroby oraz charakter, sposób i miejsce wykonywanej przez niego pracy w aspekcie wpływu tych okoliczności na wystąpienie choroby. Jak bowiem stanowi § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej ponowną ocenę narażenia zawodowego przeprowadza lekarz działający w ramach uprawnionej placówki diagnostycznej.
Następny etap postępowania w sprawach chorób zawodowych objęty jest już właściwością organów inspekcji sanitarnej. Zostały one uprawnione do stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia choroby zawodowej w formie decyzji administracyjnej (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie zabranej dokumentacji, w tym danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej właściwy państwowy inspektor sanitarny uprawniony został również do oceny narażenia zawodowego (6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia).
Trafnie organ odwoławczy stwierdza, iż choroba zawodowa w świetle art. 235¹ kp to choroba, która zostaje wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy albo wywołana sposobem wykonywania pracy. Nie powinno przy tym budzić wątpliwości, że okoliczność, iż chorobę wywołał tego rodzaju czynnik istniejący w środowisku pracy – powinna zostać ustalona przez organ inspekcji sanitarnej prowadzący postępowanie epidemiologiczne – w sposób nie nasuwający zastrzeżeń.
Inaczej mówiąc, czynnik ten powinien istnieć w środowisku, w którym zatrudniona była osoba u której chorobę stwierdzono jako czynnik jedyny bez włączania się ewentualnego innego występującego poza środowiskiem pracy.
Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy inspekcji sanitarnej w niniejszej sprawie nie zostało przeprowadzone również w sposób, który by wykluczał z całym przekonaniem istnienie innej przyczyny zaistnienia choroby niż ta mająca podłoże zawodowe. Zwraca bowiem uwagę, że w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. nr [...] z dnia [...] mowa jest, iż w okresie zatrudnienia na stanowisku ślusarza ([...]), spawacza konstrukcji stalowych ([...]) i ślusarza montera ([...]) wykonywał prace obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych i okresowo wykonywał ruchy monotypowe. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w decyzji z dnia[...] uznał, że analiza narażenia zawodowego pozwalała przyjąć okres zatrudnienia skarżącego przypadający na lata [...], [...] oraz [...], jako okres pracy w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej związanej ze sposobem wykonywania pracy.
Na podstawie kart narażenia zawodowego sporządzonych stwierdzono prace skarżącego we wskazanych okresach w narażeniu na drgania mechaniczne o działaniu miejscowym oraz obciążenia kończyn górnych zwłaszcza w stawach nadgarstkowych.
Odmiennie stanowisko zajął IMPiZŚ w S., który w orzeczeniu z dnia [...] nr [...] uznał brak zawodowej etiologii schorzenia
Zwrócić uwagę należy, że do organu inspekcji sanitarnej należy załatwienie sprawy w przedmiocie stwierdzenia choroby, czego ustawodawca nie przyznał lekarzom sprawującym profilaktykę zdrowotną, czy też lekarzom orzecznikom, a ich stanowiska przybierają wyłącznie rolę dowodu w sprawie. Obowiązkiem organu administracji jest więc ocena zebranych w sprawie dowodów, a w tym ocena narażenia zawodowego z uwzględnieniem, jako dowodów w sprawie, stanowisk lekarzy orzeczników i lekarzy sprawujących profilaktykę zdrowotną, w aspekcie właściwych przepisów procedury administracyjnej.
Ocena narażenia zawodowego skarżącego w treści uzasadnienia decyzji organu I instancji różni się od stanowiska lekarzy orzeczników IMPiZŚ, gdyż po przeanalizowaniu danych "odnośnie sposobu wykonywania czynności zawodowych (praca cechująca się zróżnicowanym charakterem wykonywanych czynności, dostosowanych pod względem tempa do możliwości pracownika, a zwłaszcza uwzględniając w [...] r. chorobę zawodową zespołu wibracyjnego(zmiany neurograficzne dotyczące nerwów obwodowych kończyn górnych są jedną ze składowych tej postaci choroby i elementem obrazu klinicznego)", nie znaleźli oni podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii zespołu cieśni nadgarstka, jako kolejnej choroby zawodowej. Organ II instancji nie wyjaśnił, czy w rozpatrywanej sprawie zawodowa etiologia schorzenia istnieje czy też nie.
Dokonując analizy treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, iż przedstawione powyżej sprzeczności w zakresie oceny poszczególnych dowodów zebranych w sprawie nie zostały należycie wyjaśnione. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż w przypadku rozpoznania u skarżącego objawów choroby odpowiadających schorzeniu opisanemu w wykazie chorób zawodowych odmowa stwierdzenia choroby zawodowej nastąpić może wyłącznie w przypadku niewątpliwego braku pozostałych, wymaganych przez ustawodawcę przesłanek.
Sąd nie kwestionuje, iż lekarz orzecznik występuje w sprawie choroby zawodowej w charakterze biegłego a orzeczenie wydane przez niego jest opinią biegłego ale ani organ administracyjny orzekający w sprawie (a takim niewątpliwie jest inspektor sanitarny) ani sąd administracyjny nie może czuć się zwolniony od oceny tego rodzaju dowodu. W szczególności przesłanek na jakich został oparty wywód biegłego i jego wnioskowanie.
Przypomina się nadto, iż w przypadku, gdy materiał dowodowy nie jest wystarczający do wydania decyzji, organ może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.
W ponownym postępowaniu organ weźmie pod uwagę, iż ustawodawca zezwolił w art. 235¹ kp na ustalenie nie tylko bezspornego ale także "z wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy występującymi w środowisku pracy szkodliwymi czynnikami, a chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. Tym samym nie tylko bezsporność ale również brak wysokiego prawdopodobieństwa wywołania u skarżącego schorzenia czynnikami występującymi w środowisku pracy muszą zostać należycie wykazane.
W dalszym postępowaniu posądowym wskazane kwestie powinny zostać wyjaśnione w szczególności poprzez wystąpienie do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia oraz wyjaśnienie wątpliwości co do rodzaju czynności wykonywanych przez skarżącego, a tym samym etiologii choroby.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zauważone naruszenia prawa ma wpływ na merytoryczne orzeczenie w tej sprawie, a zatem musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.