Uzasadnienie
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 5 pkt 4a i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), nie stwierdził u T.K.choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego okołostawowego zapalenia barku, wymienioną w poz. 19/4 wykazu chorób zawodowych, określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem. Orzeczenie wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r.
Odwołanie od decyzji złożyła T.K., kwestionując wyniki badania lekarskiego i wnosząc o uwzględnienie aktualnego opisu rezonansu magnetycznego barku lewego z dnia [...] r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy zaznaczył, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem.
W sprawie T.K.ustalono, że pracowała ona: w latach 1975-1993 w A S.A. - w T. kolejno jako tłoczarz, robotnik magazynowy, monter; w latach 1993-1994 w B Sp. z o.o. w D. - Zakład w T. jako pracownik fizyczny, szwaczka; w latach 1994-1998 w C Sp. z o. o. jako pracownik fizyczny, szwaczka; w roku 2006 w D Sp. z o. o. Agencja Pracy Tymczasowej w W. jako szwaczka; w latach 2006-2007 w E Sp. z o.o. w T. jako szwaczka. W czasie zatrudnienia w latach 1992-1998 i 2006-2007 sposób wykonywania pracy (stanowisko monter, szwaczka, pracownik fizyczny) powodował obciążenie kończyn górnych w stawach barkowych.
T.K.została przebadana w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] r., gdzie lekarze specjaliści nie rozpoznali u w/w choroby zawodowej - przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Na podstawie dokumentacji medycznej, wyników badań podmiotowego i przedmiotowego, konsultacji ortopedycznej i neurologicznej nie stwierdzono objawów okołostawowego zapalenia barków, a podawane w wywiadzie dolegliwości bólowe w obrębie barku lewego, zdaniem lekarzy, można wiązać z chorobami kręgosłupa szyjnego.
Następnie w toku postępowania odwoławczego T.K.była badana w IMPiZŚ w S., gdzie po przeprowadzonej analizie sposobu wykonywania pracy i dokumentacji lekarskiej oraz po wykonanych badaniach laboratoryjnych (NMG) wydano orzeczenie z dnia [...] r. o braku podstaw do rozpoznania wyżej opisanej choroby zawodowej. W ocenie organu odwoławczego zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej uregulowany szczegółowo w rozporządzeniu został w rozpoznawanej sprawie choroby zawodowej T.K.zachowany, dlatego po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego nie znaleziono podstaw do uwzględnienia odwołania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik T.K. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędne ustalenie, że choroba skarżącej nie spełnia kryteriów uznania jej za chorobę zawodową mimo, iż pracowała ona przez wiele lat w warunkach szkodliwych stwarzających ryzyko jej powstania.
W odpowiedzi na skargę organ przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z przywołanych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, iż usunięcie zaskarżonego aktu (decyzji) z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jego wydawaniu organy naruszyły prawo materialne określające prawa i obowiązki stron lub normy procesowe, regulujące postępowanie przed organami administracji publicznej. Oznacza to równocześnie, że sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego, jedynie sprawuje kontrolę legalności orzeczeń sporządzonych i wydanych w danej sprawie.
W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.
Przechodząc do rozważań o charakterze merytorycznym wskazać należy, iż choroba zawodowa jest pojęciem prawnym zdefiniowanym w art. 235¹ Kodeksu pracy. Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Jednocześnie art. 235² Kodeksu pracy stanowi, że rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych.
Reasumując choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne, a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.
Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105. poz. 869), którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. i obowiązywały w chwili wydawania decyzji przez organy obydwu instancji.
Zgodnie z § 8 ust. 1 tegoż rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej, albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r.
Należy jednocześnie podkreślić, że organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 800/11 i powołane w nim orzecznictwo, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez jednostki medyczne, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego (vide wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń). Organ powinien jednakże ocenić orzeczenie lekarskie jako dowód w postępowaniu administracyjnym z zachowaniem zasad wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 75 K.p.a.).
Zadaniem organu administracji sanitarnej prowadzącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest zatem ustalenie, czy u danej osoby występuje schorzenie wskazane w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie istnienia bądź nie istnienia związku przyczynowego tego schorzenia z warunkami wykonywanej pracy. Z zadania tego organy orzekające w niniejszej sprawie wywiązały się prawidłowo.
W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla wydania decyzji, co skutkowało brakiem przesłanek dla podjęcia dalszych działań wskazanych w § 8 ust. 2 rozporządzenia. Organy sanitarne dokonały również kompletnych ustaleń w zakresie narażenia zawodowego.
Sąd administracyjny nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) orzeczeń administracyjnych. Innymi słowy, jeżeli postępowanie dowodowo-wyjaśniające i dokonana na tej podstawie ocena stanu faktycznego sprawy są przeprowadzone poprawnie, to nie naruszają one prawa (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., Wyd. PWN Warszawa Poznań 1995, teza 1 do art. 80).
W rozpatrywanej sprawie organy administracji były bezwzględnie związane orzeczeniami lekarskim, które nie pozostawały ze sobą w jakiejkolwiek sprzeczności.
Nadmienić przyjdzie, iż w orzecznictwie sądowym powszechnie przyjmuje się, że organ administracji sanitarnej jest bezwzględnie związany orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznania choroby zawodowej, polegającym na diagnozie, że dane schorzenie występuje u danej osoby i znajduje się (bądź nie) w wykazie chorób zawodowych, a jednocześnie organu tego nie wiąże ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez lekarza orzecznika, która to ocena nie tylko może, lecz wręcz powinna być dokonana samodzielnie przez organ wydający decyzję (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. II SA/Bk 602/09, publ. Lex nr 551412 oraz wydane pod rządami ówcześnie obowiązujących przepisów, lecz zachowujące aktualność wyroku sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 1997 r., sygn. I CKN 60/97, publ. OSNC 11/97/173 i z dnia 6 czerwca 1997 r., sygn. II CKN 213/97, publ. OSNC 1/98/5).
Jak już wcześniej zasygnalizowano w orzecznictwie sadowym przyjęto, że orzeczenie lekarskie nawet wydane przez podmioty specjalistyczne, jak każdy dowód podlega ocenie Sądu. Jednakże należy również wyjaśnić, że względu na brak odpowiedniej wiedzy nie może być to orzeczenie kontrolowane pod względem medycznym.
Sąd administracyjny może mieć podstawy do weryfikacji orzeczenia lekarskiego (a co za tym idzie podjętej na jej podstawie decyzji administracyjnej) wyłącznie w sytuacji jeśli orzeczenie jest niejasne, budzi zastrzeżenia i nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia podmiotu wydającego orzeczenie co do podstaw rozstrzygnięcia, czyli jest niezrozumiałe dla organu, strony i sądu (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 559/09, dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały tego typu wątpliwości, ani potrzeba dodatkowego uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego. Orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej II stopnia, które jest ostateczne w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. nie przewiduje od niego odwołania, zostało wydane przez uprawnione podmiot, jest konkretne, zawiera logiczne i przekonujące, odnosi się do istotnych okoliczności występujących w sprawie, w tym do twierdzeń skarżącej i wskazywanych przez nią dowodów w postaci dokumentacji medycznej.
Przyjdzie jednocześnie zauważyć, że biegli lekarze jednostki orzeczniczej II stopnia, odmawiając stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, nie uczynili tego w sposób arbitralny, bowiem strona został przez nich poddana wszechstronnym badaniom medycznym i dokonano ponownej analizy dostępnej dokumentacji medycznej. Zaznaczyć przyjdzie, iż domaganie się uwzględnienia aktualnego opisu rezonansu magnetycznego barku lewego z dnia [...] r., które miało miejsce na etapie wniesienia odwołania zostało uwzględnione, bowiem jednostka orzecznicza drugiego stopnia przy wydaniu orzeczenia z dnia [...] r., nr [...], dysponowała całością zebranej w sprawie dokumentacji medycznej, o czym skarżąca została poinformowana pismem z dnia 30 czerwca 2010 r.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą dotyczącą rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych. Nie sposób podważyć konkretnych wniosków wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskiego organu II stopnia, wykluczających zawodowe pochodzenie występującego u skarżącej schorzenia. Można ponownie wyartykułować, iż w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej, nie chodzi bowiem o stwierdzenie, że choroba taka u pracownika wystąpiła, lecz o stwierdzenie, że powstała w związku z wykonywaną pracą.
W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Dla ostatecznego wyniku sprawy nie ma również znaczenia okoliczność podnoszona w skardze, że skarżąca pracowała w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, skoro występującemu u niej schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej.
Reasumując, wobec dostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających wpływ na wynik sprawy i dokonania ustaleń faktycznych, na podstawie materiału dowodowego należycie zebranego i ocenionego przez organ administracji oraz wobec prawidłowego zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też na mocy art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.