Uzasadnienie
Decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], nr [...], w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradnia Chorób Zawodowych w S. z dnia [...], nr [...] oraz opinię uzupełniająca tej Poradni z dnia [...], nr [...], a także ocen narażenia zawodowego: z dnia [...] przeprowadzonych w A Sp. z o.o. w B. oraz z dnia [...] i [...] w B Sp. z o.o. w B. stwierdzono u P.K. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r., nr 21, poz. 94 z późn. zm.), tj. w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. nr 105, poz. 869), zwanego dalej w skrócie: "rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.".
W uzasadnieniu organ przedstawił przebieg pracy zawodowej P.K. i podkreślił, że pracując w A Sp. z o.o. w B. na stanowisku tapicera wykonywał ruchy zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych, powtarzalne, podczas formowania pokrowca występowały ponadto ruchy skrętne, a dodatkowo na stanowisku montażu tapicerki w fotelach występowały drgania działające na organizm człowieka przez kończyny górne podczas obsługi zszywacza pneumatycznego, co stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Organ wskazał również, że P.K. od [...] do [...] był bezrobotny, a od [...] do [...] był zatrudniony był w B w B. na stanowisku operatora maszyn wtryskowych, a czynności na zajmowanym stanowisku wymagały zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych, powtarzalnych w krótkich sekwencjach czasowych, praca przy montażu, akordowa, monotonna w ustalonym z góry tempie powodująca możliwość przeciążenia układu mięśniowo-ruchowego, mogąca przyczyniać się do utrzymywania i nasilania choroby nabytej w okresie wcześniejszym.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył A Sp. z o.o. w B. - zakład pracy P.K. do [...], wnosząc o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i stosownie do jego wyniku orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten organ. Spółka podniosła, że P.K. w dniu [...] poddany został operacji nadgarstka lewej ręki, a z dniem [...] rozwiązał on stosunek pracy ze Spółką. Zdaniem Spółki, skoro lekarz po przeprowadzeniu badania wstępnego uznał, że P.K. odzyskał pełnię zdrowia i sprawność nadgarstka to zabieg operacyjny z [...] był udany, a zespół cieśni nadgarstka u zdrowego w dniu [...] powstał ponownie w A albo też istnieje wątpliwość co do pracodawcy, u którego powstały negatywne skutki zdrowotne skutkujące powstaniem choroby zawodowej. Spółka zakwestionowała dokonaną w sprawie przez organ ocenę narażenia zawodowego i wskazała na nie wykazanie związku przyczynowego pomiędzy występującym u P.K. schorzeniem, a pracą w Spółce, bowiem została ona dokonana na podstawie analizy niekompletnej dokumentacji.
Zdaniem Spółki materiał dowodowy został zebrany w sposób niewyczerpujący, a w sprawie konieczne było dopuszczenie dowodu z dokumentacji lekarskiej Oddziału Ortopedyczno – Urazowego Szpitala "[...]" wymienionej w piśmie Spółki z dnia [...] - poradnia ta prowadziła pacjenta w okresie zasiłku chorobowego oraz dopuszczenie dokumentacji z badania wstępnego przed podjęciem pracy przez P.K. w A. Zdaniem Spółki działanie organu skutkuje brakiem udzielenia odpowiedzi na istotne pytanie, u którego pracodawcy bądź pracodawców powstała choroba zawodowa pracownika.
Decyzją [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej "K.p.a.") i art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., utrzymano w mocy w całości decyzję organu pierwszej instancji. Za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej organ odwoławczy przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. art. 235¹ Kodeksu pracy która stanowi, iż za chorobą zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
W sprawie podzielono ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji w zakresie miejsc, stanowisk i okresów pracy P.K., który pracował jako tapicer w okresach od [...] do [...] w C Sp. z o.o. w B., od [...] do [...] w A Sp. z o.o. w B., od [...] do [...] C Sp. z o.o. w B., od [...] do [...] A Sp. z o.o. w B. oraz w okresie od [...] do [...] w B w B. na stanowisku operatora maszyn wtryskowych. Analiza narażenia zawodowego we wskazanych okresach wykazała, że P.K., w wyżej wymienionych okresach zatrudnienia wykonywał pracę monotypową, obciążająca stawy nadgarstkowe i pracował w warunkach ryzyka powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym, w tym z oceną narażenia zawodowego dokonaną przez PPIS w B. organ odwoławczy uznał, że P.K. w wymienionych okresach zatrudnienia wykonywał prace monotypowe, obciążające kończyny górne w stawach nadgarstkowych, co stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
P.K. był badany na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.06.2009 r. w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...], orzeczenie uzupełniające z dnia [...] nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu u niej przywołanej już wcześniej choroby zawodowej z poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Z wywiadu i przedstawionej dokumentacji medycznej wynika, że od [...] r. P.K. zgłaszał mrowienie i cierpnięcie palców II i IV obu rąk, bardziej nasilone w ręce lewej, a także bóle w okolicach obu nadgarstków i dłoni. W badaniu neurograficznym z dnia [...] stwierdzono cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. W dniu [...] przeprowadzono operację uwolnienia lewego nerwu pośrodkowego. Badanie neurograficzne z dnia [...] nadal wykazuje cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka o umiarkowanym nasileniu.
Przeprowadzona diagnostyka różnicowa wykluczyła występowanie obecności pozazawodowych czynników ryzyka wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka. Lekarze orzecznicy PCHZ WOMP w S.-biorąc pod uwagę dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultacje neurologiczna i ortopedyczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej, wyniki badania neurograficznego z dnia [...] oraz z dnia [...] uznali, że istnieją podstawy do rozpoznania u P.K. obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, po stronie lewej–stan po leczeniu operacyjnym, wywołanego sposobem wykonywania pracy. Orzecznicy WOMP w orzeczeniu z dnia [...] – biorąc pod uwagę całokształt obrazu klinicznego oraz uzupełnione dane o narażeniu zawodowym-podtrzymali swoje stanowisko o rozpoznaniu u P.K. choroby zawodowej - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Z uwagi na fakt, że pierwsze udokumentowane objawy choroby stwierdzone zostały w [...] r. tj. w okresie zatrudnienia w A Sp. z o.o. w B. na stanowisku tapicera, w orzeczeniu lekarskim, jako okres narażenia zawodowego wskazano lata [...]. Praca w B w B. na stanowisku operatora maszyn wtryskowych od [...] r. mogła jedynie przyczyniać się do utrzymywania i nasilania choroby nabytej w okresie wcześniejszym.
Odpowiadając na zarzuty odwołania organ II instancji stwierdził, że rozpoznana u P.K. choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a jednocześnie ocena warunków pracy pozwala przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca przez niego wykonywana mogła spowodować powstanie choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni nadgarstka. Ustawodawca bowiem zezwolił w art. 235¹ Kodeksu pracy na ustalenie nie tylko bezspornego ale także "z wysokim prawdopodobieństwem" związku przyczynowego pomiędzy występującymi w środowisku pracy szkodliwymi czynnikami, a chorobą ujętą w wykazie chorób zawodowych. Istnieją zatem przesłanki dla organów inspekcji sanitarnej - na podstawie rozpoznania u P.K. choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych i oceny warunków pracy - pozwalające przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że praca tapicera wykonywana przez niego mogła spowodować powstanie choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią obustronnego zespołu cieśni nadgarstka.
Organ ii instancji wyjaśnił nadto, że dla uznania danej choroby za zawodowa wystarczy samo stwierdzenie istnienia warunków narażających na powstanie choroby, nie jest natomiast konieczne udowodnienie, że w danym wypadku warunki takie ja spowodowały. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że - mimo pracy w warunkach narażających na daną chorobę - jej powstanie w konkretnym wypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, jednakże nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika, zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie na daną chorobę zawodową (wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 1982 r. sygn. akt II SA 372/82, opubl. w ONSA 1982/1/33).). Zauważono, że nie jest obowiązkiem organu inspekcji sanitarnej wskazanie, u którego z pracodawców wystąpiła choroba, gdyż postępowanie nie ma na celu ustalenia odpowiedzialności konkretnego pracodawcy, ale wydanie decyzji o stwierdzeniu bądź odmowie stwierdzenia istnienia choroby zawodowej.
Ponadto przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. nie nakładają na organy orzekające potrzeby ustalenia w przypadku wielu pracodawców stopnia "zawinienia" poszczególnych zakładów pracy, w których ekspozycja zawodowa mogła spowodować wystąpienie choroby zawodowej. Spółka poinformowana pismem z dnia [...] o prawie do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy przed wydaniem decyzji –do dnia [...] nie udzieliła odpowiedzi. Organ wyjaśnił, że nie przeprowadził wnioskowanego przez stronę odwołującą z dowodu poprzez wystąpienie o uzupełnienie orzeczenia lekarskiego jednostki I stopnia bowiem uznał orzeczenie lekarskie uzupełniające PCHZ WOMP w S. z dnia [...] za uzasadnione w stopniu pozwalającym na przyjęcie za postawę swojego rozstrzygnięcia.
Ponadto wskazał, iż organ nie obowiązku przeprowadzania dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu (wyrok NSA z 5 maja 1998 r. III SA 193/97; wyrok WSA w Warszawie z 9 kwietnia 2008 r. VII SA/Wa 617/07). Organ wskazał, że nie przeprowadził wnioskowanej przez Spółkę dodatkowej konsultacji P.K. w placówce orzeczniczej II stopnia i wyjaśnił, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 15.03.2007 r. o sygn. II OSK 756/06 i wyrok NSA z dnia 24.04.2007 r. o sygn. II OSK 332/07) przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych wskazuje, że wyłącznie pracownik jest podmiotem upoważnionym do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, co zdaniem składów orzekających wymienionych powyżej sprawach, nie narusza zasady równości określonej w art. 32 Konstytucji RP.
Organ II instancji uznał, że żądania pracodawcy zmierzały do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania, pomimo iż zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie decyzji. Zdaniem organu, analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie choroby zawodowej potwierdziła fakt wykonywania przez pracownika pracy zawodowej związanej z przeciążeniem i monotypią ruchów w zakresie stawów nadgarstkowych, a to narażenie zawodowe stwarzało ryzyko powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstków. W ocenie organu II instancji nie ma podstaw, by orzeczenie organu I instancji-oparte na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi kwestionować. Tym samym, zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej, uregulowany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. został zachowany.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A Sp. z o.o. w B., zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, zwłaszcza: art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a polegające na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na wyjaśnienie jednej z trzech przesłanek niezbędnych dla stwierdzenia choroby zawodowej P.K. Jednostka orzecznicza ani w chwili rozpoznania u P.K. choroby zawodowej ani przed wydaniem orzeczenia uzupełniającego z dnia [...] nr [...] nie dysponowała kompletną dokumentacją pracownika związana bezpośrednio z przedmiotem rozpoznania, to jest dokumentacją leczenia zespołu cieśni, w tym operacyjnego oraz dokumentacją lekarską jednostki sprawującej z ramienia B profilaktyczną opiekę nad pracownikami tego przedsiębiorstwa. Zdaniem skarżącej brak wskazanej dokumentacji medycznej pracownika stanowiło uchybienie § 6 ust. 1 i § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., skutkujące brakiem ustalenia, czy ze względu na czas powstania choroby zawodowej rozpoznanej u pracownika w [...] r., istnieje związek przyczynowy pomiędzy nią, a warunkami pracy w narażeniu u obu pracodawców, czy też wyłącznie B. Zauważył nadto, że w sprawie istnieje domniemanie faktyczne, wywiedzione z art. 229 § 1 k.p., poddania pracownika wstępnemu badaniu lekarskiemu przed dopuszczeniem go do pracy w B. Stwierdził również, że wbrew wywodom [...]PWIS, skarżący zajął stanowisko w sprawie przed wydaniem decyzji PPIS w B. bowiem złożył w dniu [...] i podtrzymał w odwołaniu wniosek dowodowy o przedłożenie jednostce rozpoznającej pełnej dokumentacji medycznej, a pomiędzy orzeczeniem uzupełniającym WOMP w S. z dnia [...], a meritum stanowiska skarżącego i jego wnioskiem nie ma związku czasowo-przedmiotowego.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji PPIS w B. z dnia [...]. Wniosek skargi wywiedziono z art.145 ust. 1 lit.c p.p.s.a [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako: " p.p.s.a.", sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do powyższych wskazań i postanowień zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.
Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do przywołanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz stwierdzenie - przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że przesłankę "wysokiego prawdopodobieństwa" negować może wyłącznie porównanie oddziaływania czynników zawodowych i pozazawodowych prowadzące do stwierdzenia, iż chorobę spowodowały przyczyny niezwiązane z zatrudnieniem, występujące poza środowiskiem pracy. Prawdopodobieństwo występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia także w innych zakładach pracy, tak jak sugerowano w toku postępowania administracyjnego, nie obala natomiast domniemania, o którym mowa w art. 235¹ Kodeksu pracy, gdyż nie odnosi się do prawdopodobieństwa wpływu czynnika szkodliwego dla zdrowia na zachorowanie, stanowiącego ratio powyższej regulacji prawnej. Nawet w przypadku, gdyby pracownik świadczył pracę związaną z narażeniem zawodowym w kilku kolejnych zakładach, dla prawidłowości rozstrzygnięcia stwierdzającego chorobę zawodową nie ma znaczenia, w jakim stopniu wpłynęły na tę chorobę poszczególne okresy zatrudnienia i jaka była możliwość (prawdopodobieństwo) zachorowania pracownika u poszczególnych pracodawców.
Istotą sprawy o rozpoznanie choroby zawodowej jest bowiem potwierdzenie, iż dane schorzenie ma swoje źródło w szkodliwych czynnikach występujących w środowisku pracy, a nie udowadnianie, że praca u konkretnego pracodawcy, w konkretnym okresie czasu, spowodowała chorobę zawodową. Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do przywołanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz stwierdzenie - przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Rolą organów inspekcji sanitarnej jest rozpoznanie lub odmowa stwierdzenia choroby zawodowej i badanie środowiska pracy, gdyż choroby zawodowe nie powstają poza środowiskiem pracy, oraz wskazanie zakładu, w którym występowały czynniki mogące spowodować takiego rodzaju skutki zdrowotne u konkretnego pracownika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2001r. o sygn. akt I SA 1780/00, pub. Lex nr 77662). Zatem rozpoznanie choroby odpowiadającej właściwej pozycji wykazu chorób zawodowych i występowania czynnika szkodliwego dla zdrowia w środowisku pracy jest wystarczające dla odwołania się do przesłanki wysokiego prawdopodobieństwa, o której mowa w art. 235¹ Kodeksu pracy. Jakiekolwiek ustalenia co do tego, czy choroba mogła istnieć powstała już po zabiegach operacyjnych, w trakcie pracy w B, jak wskazano w odwołaniu i skardze, nie zmieniłoby sytuacji faktycznej i prawnej Skarżącej Spółki, jako pracodawcy, który bezspornie zatrudniał uczestniczka postępowania (P.K.) w warunkach działania czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Okoliczność ta nie była kwestionowana i wynika z karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej i załączników do niej (k-8 akt administracyjnych).
Nie można też zgodzić się ze Skarżącą Spółką, że wynik operacji przeprowadzonej w dniu [...] oraz dopuszczenie pracownika do pracy w B na stanowisku operatora maszyn wtryskowych ma w tej konkretnej sprawie znaczenie, na co wskazuje treść odwołania, jak również skargi, bowiem choroba zawodowa powstała u podczas pracy w Skarżącej Spółce. Wskazuje na to treść orzeczenia lekarskiego i uzupełniającej opinii, które są jednobrzmiące i spójne oraz akcentują zgłaszane przez pracownika w wywiadzie występujące od [...] r. mrowienie i cierpnięcie palców II-IV obu rąk oraz pojawienie się pierwszych udokumentowanych objawów choroby w [...] r. tj. w okresie zatrudnienia w A Sp. z o.o. w B. Zdaniem lekarzy orzeczników, praca w B w B. na stanowisku operatora maszyn wtryskowych od [...] r. może jedynie przyczynić się do utrzymywania i nasilania choroby nabytej w okresie wcześniejszym (k-19 akt administracyjnych).
Zważyć należy nadto, że Skarżąca Spółka nie kwestionowała faktu, iż doszło do pojawienia się pełnego obrazu klinicznego choroby zamieszczonej w wykazie chorób zawodowych. Sugerowała jedynie, iż do powstania choroby zawodowej mogło dojść w B. Spółka zakwestionowała dokonaną w sprawie przez organ ocenę narażenia zawodowego i nie wykazanie związku przyczynowego pomiędzy występującym u P.K. schorzeniem, a pracą w Spółce, bowiem została ona dokonana na podstawie analizy niekompletnej dokumentacji.
Zgromadzone w sprawie jednoznaczne dowody, zwłaszcza treść uzasadnienia orzeczenia lekarskiego z dnia [...], w którym lekarze rozpoznali chorobę zawodową - zespół cieśni w obrębie nadgarstka podkreślając, że w badaniu neurograficznym z dnia [...] stwierdzono obustronny zespół cieśni nadgarstka, a na podstawie przeprowadzonego aktualnego badania neuro- graficznego z dnia [...], potwierdzono istnienie cech obustronnego zespołu cieśni nadgarstka o umiarkowanym nasileniu. Należy również zauważyć, że przeprowadzona w dniu [...] operacja była przeprowadzona w zakresie uwolnienia lewego nerwu pośrodkowego. Na podstawie danych z wywiadu chorobowego, badania przedmiotowego, konsultacji neurologicznej, ortopedycznej, analizę przedstawionej dokumentacji medycznej, wyników badania neurograficznego z dnia [...] oraz z [...] rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka, po stronie lewej - stan po leczeniu operacyjnym.
Przeprowadzona diagnostyka różnicowa wykluczyła obecność pozazawodowych czynników ryzyka wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka. Wskazano przy tym, na wieloletnie narażenie zawodowe na stanowisku tapicera oraz dane odnośnie sposobu wykonywania czynności zawodowych oraz stopnia obciążenia kończyn górnych w trakcie pracy zawodowej. Lekarze orzecznicy w orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...] stwierdzili, iż biorąc pod uwagę całokształt obrazu klinicznego oraz uzupełnione dane o narażeniu zawodowym, iż pierwsze udokumentowane objawy choroby stwierdzone zostały w [...] r., w orzeczeniu lekarskim jako okres narażenia zawodowego wskazano lata [...]. Zdaniem lekarzy daje to podstawę do rozpoznania choroby zawodowej - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Praca w B w B. na stanowisku operatora maszyn wtryskowych od [...] r. do nadal może jedynie przyczynić się do utrzymywania i nasilania choroby nabytej w okresie wcześniejszym (karta - 11 i 19 akt administracyjnych).
Bezsprzecznie dla stwierdzenia choroby zawodowej istotne jest ustalenie, czy zdiagnozowane u pracownika schorzenie, występujące jednocześnie w wykazie chorób zawodowych, zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Po myśli § 6 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 Kodeksu pracy przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 298¹ Kodeksu pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem oceny ryzyka zawodowego.
Akta administracyjne pozwalają na stwierdzenie, że procedura ta została w pełni zachowana przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. W aktach administracyjnych znajduje się zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej i skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę, w którym zamieszczono adnotację o narażeniu określonym, jako czynności wykonywane na stanowisku tapicera w okresie od [...], oraz załączono sporządzone przez organ sanitarny karty narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej, jak też w sposób wyczerpujący przeprowadzono postępowanie wyjaśniające. W aktach sprawy znajduje się protokół przesłuchania P.K. Uwzględniono również rodzaj oraz zakres czynności, które wykonywał P.K. zarówno na stanowisku tapicera jak i operatora maszyn wtryskowych. Organy analizowały również karty ocen narażenia zawodowego oraz wyjaśnienia w A Sp. z jak o.o. oraz B. W trakcie postępowania nie nastąpiło zatem naruszenie przepisów procedury administracyjnej, w tym art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które mogło by mieć istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż organy zgromadziły pełny materiał dowodowy, dlatego nie zachodziła konieczność wystąpienia przez organ, w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację, ewentualnie o podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia tego materiału.
Ponadto podkreślić należy, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, badaniach lekarskich, przebiegu zatrudnienia oraz kartach oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. W niniejszym postępowaniu lekarze dysponowali materiałem dowodowym wystarczającym do wydania orzeczenia, więc nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację. Materiał zebrany w sprawie wskazywał w sposób jednoznaczny na istnienie domniemania związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy na stanowisku tapicera a stwierdzoną u uczestnika postępowania chorobą zawodową.
W sprawie wykazano pracę w warunkach szkodliwych i istnienie choroby, zaś zakład pracy nie obalił wspomnianego domniemania (por. wyroki NSA: z dnia 23 maja 2012 o sygn. akt II OSK 612/12 i II OSK 613/12; z dnia 15 czerwca 2012 r. o sygn. akt II OSK 748/12 - dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji, nie dopuścił się naruszenia art. 235¹ Kodeksu pracy oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. i wykazały wystąpienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy sposobem wykonywania pracy przez uczestnika postępowania, a stwierdzoną u niego chorobą zawodową. Ustaliły bowiem istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, zaś wnioski wyprowadzone z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami oceny dowodów, określonymi w art. 80 K.p.a.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną stwierdził, że przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy, jak również nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak też prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.