Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 26 września 2013 r. złożonym na urzędowym formularzu "PPF" skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że nie stać ją na samodzielne pokrycie kosztów ustanowienia pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej. Jako swój jedyny dochód podała świadczenie emerytalne w kwocie 1397,58 zł, które przeznacza na samodzielne utrzymanie domu oraz leki.
Na wezwanie Sądu skarżąca nadesłała wyciągi z posiadanego rachunku bankowego, rachunki dotyczące zakupu lekarstw, utrzymania domu, nakazy płatnicze podatków oraz określiła wydatki na żywność na kwotę 350 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Natomiast stosownie do art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym (obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) lub w zakresie częściowym (obejmującym tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego).
Uznano, że wniosek skarżącej obejmuje swym zakresem ustanowienie radcy prawnego, a tym samym należało go rozpoznać w oparciu o normę określoną w art. 246 §1 pkt 2 P.p.s.a. Z brzmienia tego unormowania wynika, iż przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje wtedy, gdy wykaże ona, iż nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z oświadczeń skarżącej wynika, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a jej jedyny dochód stanowi emerytura w kwocie 1559,43 zł. Nie posiada ona łatwego do spieniężenia majątku, czy też żadnych oszczędności. Z nadesłanych wyciągów z rachunku bankowego wynika, że wydatki skarżącej przekraczają jej wpływy, przez co istnieje ciągły debet na rachunku wynoszący minus 1495,17 (stan na wrzesień 2013 r.). Mając tym samym na względzie istniejące zadłużenie oraz wysokość uzasadnionych kosztów utrzymania skarżącej (żywność, tzw. media, podatki), w tym konieczność zakupu leków, należy uznać, że skarżąca nie ma oszczędności (ani nie może ich poczynić) wystarczających na sfinansowanie wynagrodzenia fachowego pełnomocnika.
Oświadczenia skarżącej zawarte we wniosku (dochód, wydatki oraz zadłużenie) znajdują bezpośrednie potwierdzenie w nadesłanych przez nią dokumentach.
Wobec tego nie budzi wątpliwości, że samodzielne ustanowienie radcy prawnego przekracza możliwości płatnicze skarżącej i mogłoby ją narazić na uszczerbek w koniecznym utrzymaniu.
Mając na uwadze powyższe postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.