Uzasadnienie
Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. pełnomocnik z urzędu skarżących wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r. starszy referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej argumentując, że pełnomocnik nie wypełnił dyspozycji § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Nie złożył bowiem oświadczenia, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł sprzeciw (mylnie nazwany zażaleniem) od powyższego postanowienia oraz domagał się jego zmiany poprzez uwzględnienie wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej, które nie zostały opłacone ani w części ani w całości. Zarzucił naruszenie art. 101 § 1 pkt 2 P.p.s.a. poprzez wadliwe zapisanie w protokole wniosku pełnomocnika skarżących oraz naruszenie art. 250 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 20 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że wniosek pełnomocnika nie zawierał oświadczenia o tym, że koszty nie zostały opłacone ani w części ani w całości.
Pełnomocnik podniósł, że na rozprawie w dniu 22 czerwca 2016 r. upoważniona przez niego aplikantka adwokacka złożyła ustny wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone ani w części ani w całości. Wskazał, że w protokole lakonicznie zapisano, iż "wnosi o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej." Następnie podniósł, że nie miał świadomości, jak zaprotokołowano powyższy wniosek, dlatego nie wniósł o jego sprostowanie w trybie art. 103 P.p.s.a. Zarzucił, że treść protokołu nie odzwierciedla pełnej treści wniosku złożonego w trakcie rozprawy. Pełnomocnik wskazał, że zapoznał się z treścią protokołu dopiero w dniu doręczenia postanowienia o oddaleniu wniosku, czyli 17 sierpnia 2016 r. i poza oświadczeniem zawartym w sprzeciwie nie dysponuje żadnym dowodem potwierdzającym jego twierdzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 260 § 2 P.p.s.a., wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem). Zgodnie bowiem z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2016 r.), stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Natomiast według § 20 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W przedmiotowej zaś sprawie – jak wynika z treści protokołu - wniosek złożony w trakcie rozprawy o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego, nie zawierał wymaganego oświadczenia o ich nieuiszczeniu w całości lub w części.
Jak wielokrotnie stwierdzono w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się w tym przypadku trybu uzupełnienia braków, o jakim mowa w art. 49 P.p.s.a. (por. m. in. postanowienia NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1001/14, z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OZ 759/14).
W kwestii zarzutu pełnomocnika strony skarżącej, że treść protokołu nie odzwierciedla pełnej treści wniosku pełnomocnika, wskazać należało, że protokół jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Protokół nabiera mocy dokumentu urzędowego z chwilą podpisania, a do jego sprostowania lub uzupełnienia może dojść wyłącznie w trybie przewidzianym w art. 103 P.p.s.a. W związku z tym, powoływanie się na inną treść niż zawarta w protokole, bez uprzedniego jego sprostowania lub uzupełnienia, jest niedopuszczalne (por. Bogusław Dauter, komentarz do art. 100 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX).
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.