Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Następnie, postanowieniem wydanym w dniu 20 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy uwzględnił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy ustanawiając dla niego pełnomocnika z urzędu, na którego Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła adwokata R.B.
W dniu 13 lutego 2017 r. wspomniany adwokat nadał do Sądu skargę kasacyjną od przywołanego wyżej wyroku (przesyłka zawierała jednak tylko jej pierwszą stronę), z kolei w dniu 8 marca 2017 r. (odpowiadając na stosowne wezwanie Sądu) nadesłał kompletny egzemplarz tej skargi kasacyjnej, gdzie między innymi wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r. Sąd orzekł o odrzuceniu powyższej skargi kasacyjnej, podnosząc, że w jej treści pełnomocnik nie zawarł podstaw kasacyjnych ani ich uzasadnienia, a zatem była ona obarczona brakiem nieusuwalnym, czyli takim, w przypadku którego obowiązujące przepisy nie przewidują jego konwalidacji w drodze uzupełnienia.
Przywołane postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej stało się prawomocne z dniem 19 kwietnia 2017 r.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.
Artykuł 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Trzeba jednak w tym miejscu podkreślić, że wspomniany przepis nie nakłada na sąd obowiązku uwzględnienia każdego wniosku pełnomocnika o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Godzi się bowiem zaakcentować, iż zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury, wynagrodzenie należne pełnomocnikowi z urzędu, przysługuje mu tylko za faktycznie udzieloną pomoc prawną. Przyznanie prawa pomocy skutkuje bowiem tym, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, a nadto że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II FZ 910/15, z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt I OZ 1226/13 oraz z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04 - wszystkie orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - zwanej dalej CBOSA).
W tym kontekście wniosek o przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia podlega ocenie sądu także pod kątem jakości usług świadczonych w ramach pomocy prawnej, zaś wynagrodzenie może być przyznane wyłącznie wtedy, gdy pomoc prawna świadczona jest przez pełnomocnika w sposób profesjonalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I GSK 2012/13, publ. LEX nr 1748630, postanowienie tego Sądu z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I FZ 321/14, publ. LEX nr 1528763 oraz postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 marca 2000 r., sygn. akt I PZ 86/99, publ. PiZS 2001 r. nr 1 poz. 4 i z dnia 10 grudnia 2001 r., sygn., akt I PKN 248/01, publ. OSNAP z 2002 r. nr 9, poz. 5).
Mając na względzie powyższe uznano, że wniosek pełnomocnika strony nie zasługuje na uwzględnienie. Adwokat ustanowiony dla skarżącego wniósł wprawdzie skargę kasacyjną od wydanego w sprawie wyroku, jednak rzeczona skarga kasacyjna była obarczona nieusuwalnym brakiem, w związku z czym została przez Sąd odrzucona postanowieniem z dnia 28 marca 2017 r., które stało się prawomocne z dniem 19 kwietnia 2017 r.
W tym stanie rzeczy nie sposób zgodzić się, aby złożenie tej skargi kasacyjnej stanowiło faktycznie udzieloną pomoc prawną, czyniącą zadość wymogom profesjonalizmu. Dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a.