Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej również jako: "WINB", "organ odwoławczy" albo "organ I instancji") uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej również jako: "PINB" albo "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r., sygn. akt: [...], którym organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych obejmujących montaż bezpośrednio na wysepce dystrybutora ON TIR oraz modułu do tankowania płynu AdBlue (wyposażonego w dystrybutor oraz zbiornik wraz z rurociągiem) na Stacji Paliw "[...]" w K. przy ul. [...] (działka [...]) oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji niezbędnej dla legalizacji samowoli budowlanej, w terminie do dnia [...] października 2020 r., w części określającej termin wykonania obowiązku i w to miejsce nałożył obowiązek przedłożenia wymaganych dokumentów w terminie do dnia [...] listopada 2020 r., natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie wskazano, że PINB przeprowadził w dnia [...] stycznia 2020 r., [...] stycznia 2020 r. oraz [...] lutego 2020 r. kontrolę robót budowlanych na Stacji Paliw "[...] w K. przy ul. [...] (działka [...]), podczas których stwierdzono wykonanie robót budowlanych polegających na montażu dystrybutora ON TIR oraz modułu do tankowania płynu AdBlue (wyposażonego w dystrybutor oraz zbiornik wraz z rurociągiem).
Organ I instancji pismem z dnia [...] marca 2020 r., zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wykonania robót budowlanych związanych z montażem bezpośrednio na wysepce dystrybutora ON TIR oraz modułu do tankowania płynu AdBlue (wyposażonego w dystrybutor oraz zbiornik wraz z rurociągiem) na Stacji Paliw "[...]" w K., a następnie w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał postanowienie, którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych obejmujących montaż bezpośrednio na wysepce dystrybutora ON TIR oraz modułu do tankowania płynu AdBlue (wyposażonego w dystrybutor oraz zbiornik wraz z rurociągiem) na Stacji Paliw "[...]" w K. przy ul. [...] (działka [...]) oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji niezbędnej dla legalizacji samowoli budowlanej, w terminie do dnia [...] października 2020 r.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł inwestor – A. O., reprezentowany przez pełnomocnika J. K..
Rozpoznając wniesione zażalenie organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie znajdywał zastosowanie art. 48 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: "Prawo budowlane"), co powoduje, że koniecznym było ustalenie, czy roboty polegające na: montażu dystrybutora ON TIR oraz montażu moduły do tankowania płynu AdBlue (wyposażonego w dystrybutor oraz zbiornik wraz z rurociągiem). Następnie organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa Stacja Paliw została wybudowana na podstawie projektu architektoniczno- budowlanego autorstwa mgr inż. arch. T. K. oraz mgr inż. arch. P. S., sporządzonego w grudniu 2013 r., w oparciu o projekt budowlano-wykonawczy instalacji paliwowej - Stacji Paliw firmy "[...]" w K., sporządzony przez mgr inż. B. O. w sierpniu 2011 r. Powyższa dokumentacja przewidywała montaż trzech dystrybutorów paliw firmy [...] (model [...] czteromodułowe z instalacją VRS).
Zasadnym jest zatem przyjęcie stanowiska, iż montaż dodatkowego dystrybutora ON TIR oraz modułu do tankowania płynu AdBlue (wyposażonego w dystrybutor oraz zbiornik wraz z rurociągiem), nieprzewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym, stanowi powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o charakterystyczny dlań parametr (w tym wypadku powiększenie ilości dystrybutorów paliwowych oraz montaż całkowicie nowego modułu), a więc musi zostać zakwalifikowana jako rozbudowa obiektu budowlanego. Tym samy, w ocenie organu odwoławczego, zasadnym było wydanie postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, co wynika wprost z treści art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i odnosi się również do robót już wykonanych. WINB wskazał finalnie, że w toku prowadzonego postępowania umożliwiono stronie czynny udział w postępowaniu.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. O., reprezentowany przez pełnomocnika G. W. wnosząc o uczulenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że PINB w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, iż "Tutejszy organ ustalił, że teren nieruchomości (dz. nr [...]) w K. przy ul. [...], na którym lokalizowana jest przedmiotowa samowola budowlana, jest objęty Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego". To oznacza, że nawet zakładając, że przedmiotowy montaż urządzeń był samowolą budowlaną, organ był zobowiązany zażądać zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Skarżący podkreślił, że przedmiotowa działka nr [...] objęta jest uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w rejonie ulic M.., K.., D., K. i B. (Dziennik Urzędowy Województwa W. z dnia [...] grudnia 2015 r. Poz. [...]). Działka ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolem Ul (między innymi stacje paliw płynnych).
Następnie skarżący wskazał, że przedmiotowa sprawa od samego początku toczy się w niewłaściwym trybie. W jego ocenie przedmiotowa sprawa nie powinna toczyć się w trybie art. 48 Prawa budowlanego, gdyż nie dotyczy obiektu budowlanego, a jedynie urządzeń budowlanych. Natomiast art. 48 ustawy Prawo budowlane dotyczy tylko i wyłącznie obiektu budowlanego.
Jak podkreślił skarżący AdBIue to płynny i czysty roztwór mocznika w wodzie demineralizowanej o stężeniu 32,5 proc. Bierze udział w procesie oczyszczania spalin ze szkodliwych tlenków azotu i służy wyłącznie do oczyszczania spalin z tlenków azotu (NOx). Konieczność wyposażenia stacji paliw w urządzenie (moduł) AdBlue pojawiła się po wprowadzeniu rygorystycznej normy Euro 6. Za nieprawdzie skarżący uznał stwierdzenia, jakoby jakoby miał powstać kolejny dystrybutor (odmierzacz) paliwa. Nalewak (pistolet do nalewania) oleju napędowego (ON TIR) jest "satelitą" trzeciego dystrybutora, jego integralną częścią i na osobnej wysepce znajduje się od samego początku działalności stacji paliw, a to dlatego, że ma większą średnicę i może obsługiwać tylko samochody ciężarowe. Pozwolenie na użytkowanie stacji paliw znak: [...] z dnia [...] września 2014 r. obejmowało także ten nalewak. Dowodem potwierdzającym może być dokumentacja zdjęciowa z odbioru stacji paliw (w posiadaniu PINB w K.), a także brak jakichkolwiek śladów "rozbudowy stacji paliw" np. rozbiórki jednolitej betonowej płyty najazdowej pomiędzy trzecim dystrybutorem a rzekomo czwartym dystrybutorem (pod płytą znajduje się rura łącząca trzeci dystrybutor z nalewakiem ON TIR).
W celu umożliwienia zatankowania przez samochody z silnikiem diesla, wyposażone w ekologiczny system oczyszczania spalin, jednocześnie płynem AdBlue i olejem napędowym moduł AdBlue został usytuowany w pobliżu nalewaka (pistoletu) ON TIR. Nie zmieniła się zatem ilość zbiorników z paliwem, ani ilość dystrybutorów. Samo zaś usytuowanie urządzenia - modułu AdBlue w pobliżu nalewaka istniejącego od początku istnienia stacji paliw nie należy traktować jak rozbudowę stacji paliw o kolejny dystrybutor. O jakiejkolwiek rozbudowie stacji paliw nie może być mowy.
W dalszej kolejności skarżący wskazał, że organ nadzoru budowlanego wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych tylko wtedy, gdy budowa nie została zakończona. Z uzasadnienia orzeczenia nie wynika iżby budowa przedmiotowych urządzeń budowlanych nie została zakończona, a zatem ustalenie lej okoliczności ma istotne znaczeniem przy czym skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem, że obowiązek wstrzymania robót może być nałożony w odniesieniu do budowy zakończonej. Skarżący wskazał wreszcie, że w dniu [...] marca 2020 r. doręczona została do PINB w K. informacja, że A. O. będzie działał w sprawie przez pełnomocnika i że w związku z tym wszelkie pisma należy doręczać na adres pełnomocnika. Tymczasem od dnia [...] marca 2020 r. pełnomocnikowi nie został doręczony jakikolwiek dokument, co wskazuje na naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie są rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, mocą których wstrzymano prowadzenie robót budowlanych obejmujących montaż bezpośrednio na wysepce dystrybutora ON TIR oraz modułu do tankowania płynu AdBlue (wyposażonego w dystrybutor oraz zbiornik wraz z rurociągiem) na Stacji Paliw "[...]" w K. przy ul. [...] (działka [...]) oraz nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji niezbędnej dla legalizacji samowoli budowlanej,
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi wskazać należy, że postanowieniem organu I instancji zobowiązano skarżącego do przedstawienia w terminie do dnia [...] października 2020 r. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza K.. Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem organu II instancji. Tymczasem, jak zasadnie zwrócił uwagę skarżący – teren, na której zrealizowana została stacja paliw, jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (co zresztą zauważył organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia). Oznacza to, że na skarżącego nałożono obowiązek, który w istocie był niewykonalny. Tego typu wadliwość ma charakter kwalifikowany – o czym przesądza treść art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., gdyż oznacza wydanie rozstrzygnięcia (tu: postanowienia), które było niewykonalne i owa niewykonalność miała trwały charakter.
Sąd dostrzega, że nałożenie powyższego obowiązku było podyktowane chęcią przeniesienia na Burmistrza K. konieczności rozstrzygnięcia, czy w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego konieczne jest również uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jednak nie zmienia to podstawowego faktu, jakim jest lokalizacja przedmiotowej stacji paliw na terenie objętym planem miejscowym, co wyklucza możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność powyższa przesądza tym samym o wadliwości prowadzonego postępowania, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji.
Za niezrozumiały uznać natomiast należało podniesiono przez skarżącego zarzut, że niemożliwe było wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na zakończenie wykonywania robót budowlanych. Sąd zauważa, że treść art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie pozostawia wątpliwości, że postanowienie, o jakim mowa w powyższym przepisie dotyczy zarówno obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego. Oznacza to, że organy nadzoru budowlanego są uprawnione do wstrzymania robót budowlanych, jeżeli są one obecnie prowadzone oraz wstrzymania robót budowlanych już zakończonych, co stanowi zakaz prowadzenia takich robót na przyszłość, do zakończenia postępowania, z konsekwencjami wynikającymi z art. 50a pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK [...], Baza NSA, nieprzypadkowo w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca nie zastrzegł, jak w art. 49b ust. 2 ustawy, że wstrzymuje się prowadzenie robót budowlanych tylko wtedy, gdy budowa nie została zakończona.
Również w doktrynie nie budzi wątpliwości, że art. 48 ustawy Prawo budowlane może znaleźć zastosowanie zarówno do sytuacji, w której obiekt budowlany został już wybudowany (budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 została zakończona, zarówno faktycznie, jak i prawnie), jak i do sytuacji, w której obiekt budowlany jest jeszcze budowany (jest w trakcie takiej budowy) – por. M. R. [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. IV, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, W. 2021, art. 48, LEX/El.
Przechodząc do głównego zarzutu skargi wskazać należy, że skarżący polemizuje ze stanowiskiem organów nadzoru budowlanego w zakresie kwalifikacji robót budowlanych wykonanych przez skarżącego. W jego ocenie roboty powyższe dotyczyły jedynie urządzeń budowlanych, a nie obiektu budowlanego, co z kolej doprowadziło do wadliwego oparcia prowadzonego postępowania na treści art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się do powyższej kwestii, Sąd wskazuje, że jak zauważono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po [...], naturalną tendencją w sprawach, w których dochodzi do nałożenia obowiązków z zakresu prawa budowlanego (z reguły kosztownych) na uczestników procesu budowlanego, jest dążenie adresatów obowiązków do przedstawiania takiej wykładni, bądź sugerowania takiego sposobu zastosowania prawa, które pozwolą wywieść dla nich mniej dotkliwe skutki. Są to dążenia w pełni zrozumiałe, tym bardziej, że niejednokrotnie adresatom decyzji udaje się przekonać organy lub sądy administracyjne do swoich racji.
Sąd nie sprzeciwia się co do zasady sięganiu po takie metody wykładni czy takie sposoby stosowania prawa budowlanego, które w miarę racjonalnych możliwości pozwolą urzeczywistnić zasadę wolności budowlanej (art. 4 Prawo budowlane). Jednak istnieją pewne granice "elastyczności" norm prawa budowlanego, od których obowiązki z nich wynikające jawią się jako bezdyskusyjne.
Warto w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę należy rozumieć również rozbudowę obiektu budowlanego. Wprawdzie wspomniana ustawa nie zawiera definicji legalnej pojęcia "rozbudowa", niemniej jednak z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pod tym pojęciem należy rozumieć powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów. Z rozbudową mamy do czynienia zatem w przypadku zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchna zabudowy, jego długość czy szerokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego.
Innymi słowy, rozbudowa obejmuje więc szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także na pewnej zmianie granic budowli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] maja 2017 r., sygn. akt II OSK [...], Baza NSA). W przedmiotowej sprawie należało zatem rozważyć czy doszło do rozbudowy obiektu budowlanego, jakim jest stacja paliw, a więc "obiekt budowlany, w skład którego mogą wchodzić: budynek, podziemne zbiorniki magazynowe paliw płynnych, podziemne lub nadziemne zbiorniki gazu płynnego, odmierzacze paliw płynnych i gazu płynnego, instalacje technologiczne, w tym urządzenia do magazynowania i załadunku paliw płynnych oraz gazu płynnego, instalacje wodno-kanalizacyjne i energetyczne, podjazdy i zadaszenia oraz inne urządzenia usługowe i pomieszczenia pomocnicze" (§ 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 1853 ze zm.).
I tak, w przypadku dystrybutora ON TIR, który według skarżącego jest "satelitą" trzeciego dystrybutora, zauważyć należy, że zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym (oraz jego częścią graficzną w postaci projektu zagospodarowania terenu, załączoną również do skargi), pozwolenie na budowę obejmowało realizację dwóch dystrybutorów paliwowych 5 – produktowych, które zostały oznaczone numer [...] na projekcie zagospodarowania terenu oraz jednego dystrybutora LPG 5 produktowego, który został oznaczony numer [...] na projekcie zagospodarowania terenu. Realizacja dodatkowego dystrybutora na terenie oznaczonym numerem [...] na projekcie zagospodarowania terenu, a więc na stanowisku spustu paliw, stanowi niewątpliwie rozbudowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Zmiana powyższa powoduje bowiem przekroczenie łącznej liczby dystrybutorów przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym.
Zasłanianie się obecnie faktem, że nie zmieniła się ilość dystrybutorów (co jest nieuprawnione, gdyż projekt przewidywał realizację trzech dystrybutorów 5 produktowych, a nie trzech dystrybutorów 5 produktowych plus "satelita"), jest tym samym wadliwe.
W zakresie dystrybutora AdBlue, Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] lipca 2018 r., sygn. akt II OSK [...], Baza NSA, że zaprojektowane stanowiska do tankowania preparatu AdBlue powinno być traktowane jako szczególna postać dystrybutora. Oznacza to, że realizacja powyższego stanowiska również doprowadziło do przekroczenia łącznej liczby dystrybutorów przewidzianych w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Realizacja tego typu urządzenia stanowiła zatem rozbudowę istniejącej stacji paliw (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Po [...], Baza NSA).
Za kuriozalną uznać należy przy tym argumentację skarżącego, że stanowisko powyższe zostało zrealizowane, bo wymaga tego "rygorystyczna norma EURO 6". Przypomnieć należy, że obowiązki wynikające z obowiązujących przepisów prawa nie wyłączają – jak chce tego skarżący – ogólnych zasad Prawa budowlanego, w tym konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Okoliczność, że zarówno realizacja robót budowlanych polegających na budowie dystrybutora ON TIR oraz stanowiska do tankowania preparatu AdBlue, stanowiły rozbudowę stacji paliw (w stosunku do projektu budowlanego) nie zmienia jednak jeszcze jednej istotnej wadliwości prowadzonego postępowania, na którą skarżący zwrócił uwagę jedynie pośrednio. Otóż zauważyć należy, że jak podniesiono w skardze dla przedmiotowej stacji paliw wydana została decyzja o pozwoleniu na użytkowanie (skarżący wskazuje na decyzję nr [...] z dnia [...] września 2014 r.), która obejmowała również, według słów skarżącego "nalewak"", a więc dystrybutor ON TIR. Przedmiotowa decyzja nie została jednak załączona do akt administracyjnych sprawy, co powoduje, że Sąd nie mógł dokonać oceny, czy objęte niniejszym postępowaniem roboty budowlane zostały wykonane przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, czy też już po tej dacie.
Jest to o tyle istotne, że pozostawanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestycji, nie pozwala na prowadzenie postępowania legalizacyjnego. Zważyć należy, że instytucja pozwolenia na użytkowanie została wprowadzona między innymi w celu zagwarantowania inwestorowi takiego zakończenia prawnego procesu inwestycyjnego, aby mógł on korzystać ze zrealizowanej i zakończonej prawnie inwestycji - tj. użytkować obiekt. Wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie i uzyskanie przez tę decyzję przymiotu ostateczności, chronionego zasadą trwałości określoną w art. 16 K.p.a., stanowi dla inwestora ustawową gwarancję, iż może on prawnie korzystać ze zrealizowanego w sposób legalny obiektu budowlanego i to w pełnym znaczeniu tego "korzystania:, jako korzystanie z rzeczy (obiektu stanowiącego nieruchomość lub jej część), tak w znaczeniu publiczno-prawnym jak i prywatno-prawnym. W konsekwencji, istnienie w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na użytkowanie determinuje postawę organów nadzoru budowlanego w kwestii ewentualnego prowadzenia procedury legalizacyjnej.
Jako nie mające wpływu na wynik sprawy należy ocenić zarzuty naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. Z podniesionych zarzutów nie wynika bowiem, aby w jakikolwiek sposób uniemożliwiono, albo chociażby utrudniono pełnomocnikowi skarżącego zgłoszenie zarzutów bądź przedstawienie swojego stanowiska.
Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane przedwcześnie – bez wyjaśniania, czy roboty budowlane objęte prowadzonym postępowaniem zostały wykonane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zaś samo rozstrzygnięcie nakładało na skarżącego obowiązek, który był niewykonalny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające ja postanowienie organu I instancji.
Rozpoznając sprawę ponownie organy zobowiązane są do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji paliw oraz ustalenia, jaki zakres robót budowlanych obejmowała powyższa decyzja. Na tej podstawie organ nadzoru budowlanego podejmie decyzję o zakresie prowadzonego postępowanie oraz o dalszych czynnościach w sprawie.
O kosztach postępowania na które składają się [...] zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego, [...] zł wynagrodzenia pełnomocnika strony wnoszącej sprzeciw oraz [...] zł - opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2005 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).