Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 02 września 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania J. S., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza O. z [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Zaskarżona decyzja SKO, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Wnioskiem z 28 stycznia 2022 r. J. S. (zwana też dalej "wnioskodawczynią" lub "skarżącą") wystąpiła o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z powodu opieki sprawowanej nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, S. T..
Decyzją z [...] marca 2022 r. nr [...] Burmistrz O. (dalej jako "Burmistrz" lub "organ I instancji") odmówił przyznania żądanego świadczenia z powodu niespełnienia warunku określonego w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (dalej w skrócie "u.ś.r."), ponieważ niepełnosprawność matki wnioskodawczyni powstała po 25. roku życia.
Na skutek odwołania od tej decyzji złożonego przez wnioskodawczynię, SKO - decyzją z 11 kwietnia 2022 r. nr [...] - uchyliło ww. decyzję Burmistrza i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Burmistrz - przywołaną na wstępie decyzją z [...] maja 2022 r. - ponownie odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia, wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawczyni, powołując się na wyrok TK z 26 czerwca 2019 r. o sygn. SK 2/17, oświadczyła w dniu 30 maja 2022 r., że nie zrezygnuje z przysługującego jej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Mając powyższe na uwadze, organ I instancji uznał, że zachodzi negatywna przesłanka do przyznania wnioskowanego świadczenia, o której mowa w art. 17 ust. 5 u.ś.r., bowiem wnioskodawczyni pobiera rentę z ZUS i nie jest możliwe przyznanie wnioskowanego świadczenia.
Od tej decyzji Burmistrza wnioskodawczyni złożyła odwołanie, wnioskując o uwzględnienie ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r.
Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza z [...] maja 2022 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 02 września 2022 r. – SKO w uzasadnieniu podzieliło w pełni stanowisko organu I instancji. Jednocześnie SKO wskazało, że pismem z 29 lipca 2022 r. poinformowało skarżącą, że jedyną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie jej żądanego świadczenia pielęgnacyjnego jest posiadanie przez nią prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, oraz wskazało, że w celu wyeliminowania tej przeszkody należy, we wskazanym w piśmie terminie, przedłożyć do organu II instancji dodatkowy dowód w postaci decyzji ZUS o zawieszeniu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, co – jak podkreśliło SKO - umożliwi podjęcie decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca we wskazanym terminie nie przedłożyła wymaganego dokumentu.
Ponadto SKO powzięło informację od organu I instancji (rozmowa telefoniczna), że strona podtrzymuje swoją decyzję co do niewyrażenia zgody na uchylenie jej prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, J. S. - z powołaniem się na ww. wyrok TK z 26 czerwca 2019 r. - wniosła "o jej zmianę i zmianę poprzedzającej jej decyzji Burmistrza O. z dnia [...].03.2022 ([...])" oraz "o zmianę świadczenia pielęgnacyjnego od stycznia 2022 r. w związku z opieką nad niepełnosprawną matką S. T.".
W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi, który jest uprawniony do świadczenia rentowego z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jeżeli spełnione zostały pozostałe warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest możliwe jedynie, gdy zrezygnuje z pobierania świadczenia rentowego.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 07 grudnia 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z 08 grudnia 2022 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 u.COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.
Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie – niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 02 września 2022 r. ([...]) oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzająca ją decyzja Burmistrza O. z [...] maja 2022 r. ([...]) w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (a nie, mylnie przywołana w skardze, poprzednia decyzja tego organu, z [...] marca 2022 r.).
W ocenie Sądu obie te decyzje nie mogą się ostać w obrocie prawnym, gdyż orzeczona nimi odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została oparta na błędnej wykładni odnośnych przepisów prawa, nie uwzględniającej w sposób właściwy skutków prawnych orzeczenia trybunalskiego, konsekwentnie przywoływanego przez skarżącą w jej pismach procesowych.
Oto bowiem zarówno SKO, jak i Burmistrz uznali, że na przeszkodzie przyznaniu wnioskowanego świadczenia stoi przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 616, z późn zm.; w skrócie "u.ś.r.") – w brzmieniu: "Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli: 1) osoba sprawująca opiekę: a) ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskim świadczeniu uzupełniającym" – oraz bezsporny fakt, że skarżąca pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, której dotychczas nie zawiesiła i zawiesić nie zamierza (co wyraźnie w toku postępowania przed organem tak pierwszej, jak i drugiej instancji oświadczyła).
Zdaniem Sądu w niniejszym składzie, takie stanowisko organów obu instancji jest wynikiem błędnej oceny skutków prawnych, przywoływanego przez skarżącą oraz analizowanego przez SKO, wyroku Trybunał Konstytucyjnego z 26 czerwca 2019 r. o sygn. SK 2/17 (OTK-A 2019, poz. 36; Dz. U. z 2019 r. poz. 1257).
W tej mierze Sąd podziela w pełni stanowisko wyrażone w, dość już licznych, orzeczeniach sądów administracyjnych - w tym zwłaszcza w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 sierpnia 2022 r. o sygn. akt I OSK 2052/21 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").
W ślad za tym wyrokiem należy wskazać, że w obowiązujących w dacie wydawania zaskarżonej decyzji przepisach prawa (mowa o ich literalnym brzmieniu), jak i aktualnie, brak jest regulacji, która odnosi się do osób spełniających przesłanki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, a pobierających rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, uzależniającej przyznanie im tego świadczenia od skutecznej rezygnacji z renty. Nie ma również regulacji przewidującej zasadę przyznawania wnioskodawcy świadczenia o najwyższej kwotowo wysokości (świadczenia pielęgnacyjnego) z równoczesnym zawieszeniem prawa do niższego kwotowo świadczenia (renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy), czy też wstrzymaniem wypłaty niższego kwotowo świadczenia.
Natomiast w orzecznictwie NSA ugruntowany jest obecnie pogląd, zgodnie z którym zawieszenie prawa do emerytury eliminuje negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w postaci posiadania prawa do emerytury, wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Należy jednak zwrócić uwagę, że stanowisko to nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy. Skarżąca ma bowiem ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że niniejsza sprawa wpisuje się wprost w kontekst prawny objęty skutkami przywołanego wyżej wyroku TK o sygn. SK 2/17. Trybunał w wyroku tym stwierdził, w punkcie I, że art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w zakresie, w jakim stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, jest niezgodny z art. 71 ust. 1 zdanie drugie w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zaś w punkcie II – że przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy wyrok TK został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 08 lipca 2019 r. (pod poz. 1257), w związku z czym od 09 stycznia 2020 r. norma prawna wyrażona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. musi być odczytywana w ten sposób, że zawarte w niej wyłączenie przysługiwania świadczenia pielęgnacyjnego osobom posiadającym ustalone prawo do wskazanych w tym przepisie świadczeń nie obejmuje sytuacji, gdy osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Zestawienie treści przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. i sentencji wyroku TK o sygn. SK 2/17 nie pozostawia w tym zakresie żadnych wątpliwości.
Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne, a skutkiem prawnym stwierdzenia niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP jest utrata mocy obowiązującej tego aktu. Z powszechnego charakteru wyroków Trybunału Konstytucyjnego, o którym mowa w art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, i utraty mocy obowiązującej zaskarżonego przepisu (art. 190 ust. 3 Konstytucji RP) wynika, że możliwość rozstrzygnięcia sprawy z pominięciem derogowanego przepisu odnosi się zasadniczo do wszystkich spraw, w których niekonstytucyjny przepis był podstawą orzeczenia o prawach osób uprawnionych, bez względu na to, kto i w jakim trybie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z odpowiednim żądaniem. Na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy nie jest przy tym konieczne czynienie rozważań dotyczących kwestii obowiązywania spornej regulacji w okresie pomiędzy ogłoszeniem wyroku TK, a upływem wskazanego w nim terminu odroczenia utraty mocy obowiązującej sprzecznej z Konstytucją regulacji - z uwagi na daty wydanych przez organy decyzji.
Podobnie jak kwestii (nie)wadliwości samego orzeczenia trybunalskiego (por. np. rozważania w nieprawomocnym wyroku WSA z 20.06.2018 r., V SA/WA 459/18, CBOSA) - korzystnego dla strony i stosowanego przez organy (acz w tym przypadku wadliwie) - a to już z uwagi na obowiązujący w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakaz orzekania na niekorzyść strony (art. 134 § 2 in principio p.p.s.a.), rozumiany tu sensu largo.
Zdaniem Sądu, z uwagi na brak jakiegokolwiek innego przepisu szczególnego regulującego sytuację prawną osób sprawujących opiekę, które mają ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, w zakresie przysługiwania im uprawnienia do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, jak też przepisów uzależniających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od sytuacji majątkowej osoby uprawnionej, względnie braku osiągania przez nią dochodów ze źródeł innych niż zatrudnienie lub inna praca zarobkowa bądź źródła wskazane w art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., uznać należy, iż osoby mające ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy mogą uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach ogólnych, to jest po spełnieniu wymogów wynikających z art. 17 ust. 1 u.ś.r.
Ponadto zauważenia wymaga, że Trybunał w wyroku o sygn. SK 2/17 odroczył utratę mocy obowiązującej uznanego za niekonstytucyjny przepisu o sześć miesięcy, uznając, że wydanie orzeczenia stwierdzającego niezgodność zaskarżonego przepisu z Konstytucją RP będzie skutkowało koniecznością poczynienia przez Skarb Państwa znacznych nakładów, które nie zostały ujęte w obowiązującej ustawie budżetowej. W ocenie bowiem Trybunału w związku z utratą mocy obowiązującej art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. potencjalnie nieodzowna stać się miała wypłata świadczenia pielęgnacyjnego osobom znajdującym się w tożsamej sytuacji, jak skarżąca. Jednak pomimo upływu wskazanego wyżej terminu utraty mocy obowiązującej części aktu normatywnego, prawodawca nie wprowadził w ustawie o świadczeniach rodzinnych jakichkolwiek regulacji ograniczających wysokość świadczenia pielęgnacyjnego dla osób sprawujących opiekę, a mających ustalone prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
Nadmienić również wypada, że nie dodał także świadczenia pielęgnacyjnego do katalogu świadczeń, które powodują automatyczne zmniejszenie (zawieszenie) emerytur i rent – vide art. 104 (zwłaszcza jego ust.
- 6) ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 504).
Jak to już wyżej podkreślono, powołany wyrok TK o sygn. SK 2/17 jest w swej sentencji jednoznaczny. Wyraźnie wskazuje, że utraciła moc regulacja czyniąca prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (opiekuna) negatywną przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Innymi słowy, uprawniony do takiej renty ma po prostu prawo do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Za taki stan rzeczy ponosi odpowiedzialność prawodawca. Po wydaniu ww. wyroku nie wprowadzono bowiem ustawowych rozwiązań regulujących specyficzny status opiekunów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego posiadających jednocześnie rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Należy więc przyjąć, że obecnie uprawnienia takich osób wynikają wprost z zestawienia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. z sentencją ww. wyroku TK (zob. wyrok NSA z 11.08.2022 r., I OSK 2052/21, CBOSA).
W tym kontekście Sąd zwraca również uwagę, iż nie podziela, z przyczyn podanych powyżej, argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji SKO, w zakresie, w którym organ II instancji podnosi, że świadczenie pielęgnacyjne na gruncie niniejszej sprawy pozostawało zależne od przedstawienia przez skarżącą decyzji o zawieszeniu renty i wstrzymaniu jej wypłaty. Rozważania organu w zakresie ewentualnego zawieszenia prawa do świadczenia emerytalno-rentowego nie znajdują bowiem zastosowania w sytuacji, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – wnioskodawczyni pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W ocenie Sądu w niniejszym składzie, SKO w sposób nieuprawniony zastosowało rozważania czynione w dorobku orzeczniczym na gruncie wskazanej regulacji prawnej w zakresie emerytury, błędnie utożsamiając to świadczenie z rentą z tytułu częściowej niezdolności do pracy (por. wyrok WSA z 19.08.2022 r., II SA/Gl 603/22, CBOSA).
Poza tym Sąd podkreśla, że wydając niniejszy wyrok wziął pod uwagę okoliczność, że skarżąca, zyskując możliwość pobierania renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy i równocześnie świadczenia pielęgnacyjnego, może znaleźć się de facto w "uprzywilejowanej" sytuacji w stosunku do innych opiekunów osób niepełnosprawnych. Skład orzekający doszedł jednak do przekonania, że ocena taka nie powoduje, że należy poszukiwać (w drodze wykładni, czy sposobu stosowania art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.) metod, które zapobiegną tego rodzaju "uprzywilejowaniu", na drodze sądowej, a nie poprzez, właściwą w takim przypadku, ewentualną interwencję ustawodawcy (która, notabene, pomimo upływu ponad trzech lat od wydania ww. wyroku TK, nadal nie następuje). Przede wszystkim przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie znajdującej się w sytuacji takiej, jak skarżąca, trudno uznać za działanie, które prowadzi do stanu wtórnej niekonstytucyjności.
Osoba posiadająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy uzyskująca świadczenie pielęgnacyjne znajdzie się, rzecz jasna, w korzystnej świadczeniowo sytuacji. Temu nie sposób zaprzeczyć. Nie jest to jednak stan rażący i przez to nieakceptowalny. Ponadto nie prowadzi on do automatycznej dyskryminacji innych opiekunów osób niepełnosprawnych (zob. wyrok WSA z 04.11.2021 r., II SA/Po 402/21, CBOSA; por. też wyroki WSA: z 28.04.2021 r., II SA/Po 758/20; z 01.04.2022 r., IV SA/Po 159/22; z 21.07.2022 r., II SA/Po 257/22; z 07.09.2022 r., II SA/Po 477/22; z 06.10.2022 r., IV SA/Po 506/22; dostępne w CBOSA).
Co więcej, do takiego "uprzywilejowania" pośrednio doprowadził Trybunał w powołanym wyroku o sygn. SK 2/17, stwierdzając, że utraciła moc regulacja czyniąca prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (opiekuna) negatywną przesłanką przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W konsekwencji uprawniony do takiej renty ma obecnie po prostu prawo do ubiegania się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Jak to już wyżej wskazano, za taki stan rzeczy ponosi ostatecznie odpowiedzialność prawodawca, który po ww. wyroku TK - jak dotychczas - nie uczynił nic, aby wprowadzić ustawowe rozwiązania regulujące specyficzny status opiekunów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego posiadających jednocześnie rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy (por. wyrok WSA z 16.11.2022 r., II SA/Po 670/22, CBOSA).
Zresztą, sytuacja faktycznego "uprzywilejowania" pewnych grup podmiotów nie jest niczym nowym (niespotykanym) na gruncie regulacji dotyczącej przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wszak prawo do tego świadczenia w pełnej wysokości - w przypadku rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, względnie niepodejmowania zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) - mogą nabyć osoby uzyskujące nawet znaczne dochody ze źródeł innych, niż wymienione w art. 17 ust. 5 pkt 1 u.ś.r., w tym np. dochody z kapitału, z papierów wartościowych, z najmu nieruchomości, majątkowych praw autorskich itd. (por. wyrok WSA z 07.09.2022 r., II SA/Po 477/22, CBOSA).
Powyższe skłania do uznania za nieuprawniony pogląd wyrażony – przykładowo – w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 17 sierpnia 2022 r. o sygn. akt II SA/Ol 333/22 (CBOSA), w którym wskazano, iż prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w brzmieniu obowiązującym w następstwie wyroku TK o sygn. SK 2/17, nie powinna ograniczać się do jego literalnego brzmienia, lecz wymaga oparcia się na efektach zastosowania prokonstytucyjnej wykładni celowościowej i systemowej, pozwalającej na realizację m.in. zasad: równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) i sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP) – co doprowadziło tenże WSA do zaaprobowania odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie pobierającej rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy.
W ocenie Sądu w niniejszym składzie należy w pełni podzielić stanowisko, zgodnie z którym prokonstytucyjna i celowościowa wykładnia przepisów prawa nie może prowadzić do pozbawienia strony uprawnień wprost jej w tychże przepisach przyznanych (zob. wyrok WSA z 07.09.2022 r., II SA/Po 477/22, CBOSA) – i to także wówczas, jeśli (tak jak w kontrolowanej sprawie) owo przyznanie jest wynikiem "korekty" przepisów dokonanej orzeczeniem trybunalskim.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu decyzji organów obu instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ administracji uwzględni przyjętą przez Sąd w tym wyroku wykładnię przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., w świetle której fakt pobierania przez skarżącą renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie stoi na przeszkodzie przyznaniu wnioskowanego świadczenia (podobnie zresztą, jak przywołany w poprzedniej decyzji organu I instancji przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r.). W rezultacie, w ramach ponownie prowadzonego postępowania, organ administracji zweryfikuje występowanie, bądź nie, w niniejszej sprawie pozostałych ustawowych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego – tak pozytywnych, jak i negatywnych – a zwłaszcza wymaganego w świetle art. 17 ust. 1 in fine u.ś.r. związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki nad matką przez skarżącą, a rezygnacją z, lub niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Stosownie do wyniku poczynionych ustaleń, organ podejmie właściwe rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.