Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez J. i H. K. oraz R. P., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 40 ust1. i 3 art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2003r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego, na okres trzech lat, parkingu samochodowego, z budką wartowniczą, TOI-TOI, z przyłączem energii elektrycznej oraz elementami zagospodarowania terenu na działkach o numerach ew. [...],[...],[...] i [...], w obrębie [...], położonych przy ul. [...] nr [...] w W. W uzasadnieniu decyzji na wstępie podano, że zgodnie z art. 85 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Podkreślono, że w ustawie z dnia 7 lipca 1994r.
o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca ustanowił wolność zagospodarowania działki gruntu, do której posiada się tytuł prawny. Wolność ta może zostać ograniczona jedynie na mocy ustawy (art. 3 ust. 1). W ocenie organu odwoławczego, planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992r. (publ. w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Teren przedmiotowej inwestycji położony jest w obszarze oznaczonym symbolem [...], w którym preferuje się utrzymanie i rozwój funkcji mieszkaniowych wraz z urządzeniami I stopnia obsługi oraz funkcji usługowych II i III stopnia obsługi ludności. W obszarze tym dopuszcza się lokalizowanie innych funkcji nie kolidujących z funkcjami preferowanymi, a wyklucza lokalizowanie obiektów, których uciążliwości i szkodliwości wykraczałyby poza granice obszaru. Ponadto na tym terenie obowiązują uwarunkowania i ograniczenia wynikające ze specyfiki obszaru, dotyczące jedynie otuliny Lasu [...].
W odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniach organ odwoławczy podał, iż nie mogą być uwzględnione. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) nie jest przepisem szczególnym w rozumieniu art. 42 ust.1 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Na marginesie Kolegium podało, iż odległość stanowisk parkingowych od budynku mieszkalnego, zgodnie z § 19 ww. rozporządzenia, liczona jest od okien budynku, a nie od granicy działki.
Ponadto organ wyjaśnił, iż decyzja o warunkach zabudowy została wydana na wniosek J. P. - właściciela działek [...],[...],[...] i [...], na których ma być realizowana planowana inwestycja, a nie, jak utrzymuje R. P. na wniosek firm M. i A., mających siedziby przy ul. [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż nie stwierdził naruszenia zasady równości wobec prawa. Celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest ocena zgodności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, a nie badanie celowości realizacji tej inwetsycji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzje wniosła R. P., podnosząc zarzut naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej, naruszenie to polega na tym, iż władze miasta widząc uciążliwości wynikające z parkowania samochodów wprowadziły zakaz parkowania wzdłuż ulicy [...] i na innych okolicznych ulicach, a nie widzą uciążliwości parkowania samochodów na parkingu pod jej oknami i w pobliżu zabaw dla dzieci. Podniosła, iż zawarte w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji stwierdzenie," że planowany parking będzie służył obsłudze ludności" jest poświadczeniem nieprawdy w rozumieniu art. 271 k.k., gdyż faktycznie jest to inwestycja na potrzeby firm prywatnych M. i A. zlokalizowanych przy ul. [...]. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa, ponieważ podnoszone przez nią ww. zarzuty pozostały bez jakiejkolwiek reakcji ze strony władz dzielnicy i miasta.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art.1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269.) zadaniem sądu jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dacie ich wydania. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż w wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jej legalności.
Na wstępie należy przede wszystkim zauważyć, iż organ odwoławczy prawidłowo przyjął na podstawie art. 85 ustawy z dnia 27 marca 2003r.
o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r., iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, w więc przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwaną dalej ustawą. Zgodnie z art. 67 ust.1 ustawy obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy, tj. w dniu 1 stycznia 1995r., miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego utraciły moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2003r. Ważność tych planów, jak stanowi ust. 1a wymienionego artykułu, mogła być przedłużona o jeden rok, tj. do 1 stycznia 2004r., o ile w terminie do 1 stycznia 2003r. rada gminy uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany.
Zatem w pierwszym rzędzie należy wyjaśnić, czy w dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego W., zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] września 1992r. (opubl. w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Kwestia ta została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, z której wynika, że wymieniony powyżej Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego W. z 1992 roku dla obszaru objętego wnioskiem inwestora zachował moc obowiązująca do 1 tycznia 2004r., gdyż uchwałą Nr [...] Rada Gminy W. z dnia [...] grudnia 1999r. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego " Z." w oparciu o uchwałę Nr [...] z dnia [...] czerwca 1995r.
Rozstrzygające znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji mają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie orzekania, w sprawie. Stosownie do regulacji art. 40 ust.1 i art. 43 ustawy celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest przesądzenie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, o zgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz innymi przepisami prawa powszechnie obowiązującego.
Jeżeli zatem zamierzenie inwestycyjne nie naruszało ustaleń obowiązującego wówczas na obszarze położenia przedmiotowej inwestycji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego W. z 1992 roku, przewidującego na przedmiotowym obszarze położonym na terenach oznaczonych symbolem [...], funkcję mieszkaniowo - usługową, to organy orzekające w sprawie zasadnie uznały, iż sporna inwestycja nie narusza ustaleń planu oraz innych przepisów prawa, a więc organy zobowiązywane były do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora.
Ustalone warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają charakter promesy wiążącej organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w tym sensie, że przesądza ona o możliwości realizacji na danym terenie inwestycji. Decyzja ta nie rozstrzyga jednak o ścisłym usytuowaniu inwestycji na działce, gdyż leży to w kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, który samodzielnie ustala i ocenia na gruncie przepisów prawa budowlanego, czy z uwagi na istniejąca zabudowę, w tym na działkach sąsiednich, dopuszczalna jest realizacja inwestycji w miejscu określonym w planie zagospodarowania działki objętej wnioskiem inwestora (art. 34 i art.35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Dz. U z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.). Oznacza to, że wszystkie zarzuty skarżącej, które związane są z zagrożeniami jakie wywoła sporna inwestycja (odległość parkingu od domu) będą mogły być podnoszone na etapie pozwolenia na budowę.
Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się naruszenia art. 32 Konstytucji RP - zasady równości wobec prawa. Podnoszona przez skarżącą kwestia rozwiązań komunikacyjnych, a konkretnie wprowadzonych ograniczeń w parkowaniu samochodów na ul [...] i innych okolicznych ulicach pozostaje poza sferą, o której mógł orzekać organ administracji w rozpoznawanej sprawie i nie podlega ona również rozważaniu przez Sąd administracyjny.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia art. 107 § 3 kpa, bowiem organ odwoławczy zawarł w niej uzasadnienie faktyczne i prawne oraz odniósł się do zarzutów podniesionych przez wnoszących odwołania.
Z przyczyn wymienionych powyżej, wobec bezzasadności zarzutów skargi i braku podstaw, które należałoby brać pod rozwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.