Uzasadnienie
Pismem z dnia 29 czerwca 2007r. Rada Miejska w K. przekazała do Wojewody [...], jako organu właściwego do rozpatrywania skarg w sprawach zleconych z zakresu administracji rządowej, skargę M. W. na działalność Burmistrza Gminy K. i podległych mu kierowników jednostki w przedmiocie rozpoznania jej wniosku z dnia 18 stycznia 2007r. w sprawie udostępnienia jej danych ewidencyjnych synów M. i P. B. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 Nr [...] Wojewoda [...] pismo M. W. z dnia 18 stycznia 2007r., w części dotyczącej udostępnienia danych M. B. przekazał do załatwienia według właściwości Burmistrzowi Miasta C. Zażalenie na to postanowienie wniosła M. W. Postanowieniem z dnia [...] października 2007r. Nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu zażalenia M. W. na podstawie art. 138 § 1 kpa, orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do przepisu art. 65 § 1 k.p.a, jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. W ocenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji - Wojewoda [...] nie posiadał zatem uprawnienia do przekazania zgodnie z właściwością wskazanego pisma do Burmistrza Miasta C. Nie był bowiem jego adresatem. M. W. w dniu 18 stycznia 2007 r. wniosła przedmiotowe pismo do Urzędu Miejskiego w K., w związku z prowadzonym postępowaniem o udostępnienie jej danych adresowych M. B. i P. B. Wojewoda [...], w ramach pełnionego nadzoru, winien więc był jedynie udzielić odpowiedzi na wniesioną skargę na działanie Burmistrza Miasta K. i ewentualnie wskazać na sposób załatwienia sprawy.
Skargę na powyższe postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. W., domagając się bezpłatnego udostępnienia jej przez organy danych ewidencyjnych jej synów.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 ustawy Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając pod tym kątem zaskarżone postanowienie, Sąd uznał, iż przy jego wydaniu nie doszło do naruszenia prawa, które winno skutkować koniecznością jego uchylenia.
Rozpoznając niniejszą sprawę należy wskazać, iż przepisy o właściwości organów mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a organy administracji publicznej muszą z urzędu przestrzegać swojej właściwości zarówno rzeczowej, jak i miejscowej stosownie do art. 19 k.p.a. i to w każdym stadium postępowania.
Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Powyższy przepis, jak słusznie podniósł organ odwoławczy precyzyjne wskazuje organ, któremu przysługuje prawo przekazania podania celem załatwienia innemu organowi administracji publicznej. A zatem w rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] nie posiadał uprawnienia do przekazania zgodnie z właściwością do Burmistrza Miasta C. pisma skarżącej z dnia 18 stycznia 2007r., bowiem nie był jego adresatem. Organem zobligowany do badania swojej właściwości w zakresie rozpoznania przedmiotowego pisma w sprawie udostępnienia skarżącej danych ewidencyjnych M. B. i P. B., jest zatem Burmistrz Miasta K., jako organ do którego wpłynęło podanie.
Tymczasem obowiązkiem Wojewody [...], na gruncie niniejszej sprawy było jedynie rozpoznanie skargi wniesionej przez stronę skarżącą w trybie art. 227 k.p.a na sposób załatwiania przez Burmistrza Miasta K., wniesionego przez skarżącą wniosku o udostępnienie danych ewidencyjnych jej synów.
Odnosząc się zaś do zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze, należy wskazać, iż na gruncie niniejszej sprawy Sąd działając w jej granicach zobligowany jest jedynie do rozstrzygania w zakresie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, przedmiotem kontroli Sądu nie może być zatem kwestia nieprzekazania skarżącej danych jej synów. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy bowiem do kompetencji właściwych organów administracji publicznej.
Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia, w granicach sprawy, Sąd dostrzegł również jego wadliwość, polegającą na błędnym wskazaniu w sentencji podstawy prawnej jego wydania. Powołano w niej bowiem art. 138 § 1 k.p.a, w sytuacji gdy z treści zapadłego rozstrzygnięcia wynika, iż orzeczenie to zapadło w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.. Mając więc na uwadze, iż z treści postanowienia w sposób nie budzący żadnych wątpliwości wynika, że podstawę orzekania stanowił de facto art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a, Sąd uznał, powyższe uchybienie organu, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.