Uzasadnienie
Skarżąca S. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] maja 2011 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powołanego przepisu wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie zwrócić należy uwagę na dwie kwestie.
Po pierwsze, żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06).
Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (vide postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09 oraz postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07).
Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca ograniczyła się jedynie do żądania wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonego postanowienia, nie uzasadniając swojego wniosku. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwia Sądowi ustosunkowanie się do stanowiska strony, a tym samym dokonanie merytorycznej oceny wniosku (por. np. postanowienia NSA: z dnia 25 stycznia 2011 r., I OZ 36/11, z dnia 6 października 2010 r. sygn. akt II OZ 953/10, z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OZ 649/10, z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt II OZ 513/10, z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I GZ 328/10, z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 263/10).
Po drugie, wyjaśnić należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy jedynie aktów nadających się do wykonania i wymagających wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Przepis ten ma więc zastosowanie do aktów prawnych ustalających prawo, usuwających spór co do niego lub tworzących prawo na rzecz określonych podmiotów. W praktyce oznacza to, że wykonanie aktu lub czynności, jak również ich wstrzymanie, odnosi się do aktów potwierdzających lub stwierdzających istnienie określonego stanu prawnego, zawierających zakazy lub nakazy określonego zachowania, jak również przyznających bądź cofających konkretne uprawnienia (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 stycznia 2005 r., OZ 936/04, niepubl.).
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie, którego wstrzymania domaga się skarżąca, nie spełnia wskazanych wyżej kryteriów. Postanowienie z 4 maja 2011 r. jest rozstrzygnięciem procesowym, stwierdzającym niedopuszczalność zażalenia, a zatem nie jest aktem nadającym się do wykonania i wymagającym wykonania.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.