Uzasadnienie
W piśmie z dnia 13 maja 2013 r. E. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wraz ze skargą na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i wydalenia z terytorium RP, wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, że przyczyną niedochowania terminu była okoliczność, że znajdował się w złym stanie fizycznym, przeziębił się, miał gorączkę i nie wiedział, że mija termin na wniesienie odwołania od decyzji.
Z uwagi na wątpliwości co do daty wniesienia skargi Sąd wezwał skarżącego w piśmie z dnia 14 sierpnia 2013 r. do podania, w jakiej dacie wniósł skargę.
W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący podał, że skargę przesłał w dniu 23 kwietnia 2013 r. Do pisma dołączył także oświadczenie żony z dnia 3 września 2013 r., że skargę wydano w dniu 23 kwietnia 2013 r.
W piśmie z dnia 10 września 2013 r. Sąd wezwał skarżącego do nadesłania dokumentu, z którego wynikałoby, że skargę faktycznie nadał w dniu 23 kwietnia 2013 r. oraz wyjaśnienia, z jakiego powodu wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skoro skargę – jak twierdzi – wniósł w dniu 23 kwietnia 2013 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu. Ponadto Sąd zobowiązał skarżącego do wyjaśnienia dlaczego pod skargą i wnioskiem o przywrócenie terminu widniej data "13.05.2013 r." skoro skarga została nadana 23 kwietnia.
W piśmie z 12 września 2013 r. skarżący powtórzył, że data jego skargi to 23 kwietnia 2013 r., poza tym istotą sprawy nie powinien być termin, w jakim skarga została wniesiona, lecz zagrożenie dotyczące jego samego i członków jego rodziny związane z pochodzeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawową kwestią mającą znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu było ustalenie, w jakiej dacie faktycznie skarga została wniesiona. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 11 kwietnia 2013 r. Jeżeli zatem skargę do Sądu faktycznie wniesiono w dniu 23 kwietnia 2013 r. – jak twierdzi skarżący, to skarga wniesiona zostałaby w terminie i nie byłoby konieczności rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W ocenie Sądu na podstawie znajdującego się w aktach materiału dowodowego nie można przyjąć, że skarga faktycznie została wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. Po pierwsze dlatego, że skarżący, mimo wezwania, nie nadesłał żadnego dokumentu, który potwierdzały ten fakt. Po drugie zarówno pod skargą jak i wnioskiem o przywrócenie terminu widnieje data 13 maja 2013 r. Po trzecie skarga wraz z wnioskiem wpłynęła do organu w dniu 14 maja 2013 r. (data prezentaty). Po czwarte dlatego, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i podał, dlaczego został on uchybiony. Oświadczenie skarżącego i jego żony co do terminu wniesienia skargi, w świetle pozostałych dowodów, Sąd uznał za niewiarygodne.
W ocenie Sądu skarga została wniesiona w dniu 14 maja 2013 r. – dacie wpływu do organu. Z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby skarga została nadesłana pocztą. Również w odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga i wniosek zostały złożone w dniu 14 maja 2013 r.
Skoro skarga została złożona z uchybieniem terminu (który upłynął w dniu 13 maja 2013 r.) pozostał do rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Warunkami skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu są zgodnie z art. 87 cyt. ustawy brak winy w uchybieniu, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.
Sąd w niniejszej sprawie przyjął, że skarżący dokonał czynności uchybionej w ustawowym 7 dniowym terminie. Stwierdzić jednak należy, że o ile zostały spełnione przesłanki złożenia wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu oraz równoczesnego ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej, to nie można uznać, że zachodzi przesłanka braku winy w uchybieniu terminu.
Skarżący oświadczył, że przyczyną niedochowania terminu była okoliczność, że znajdował się w złym stanie fizycznym, przeziębił się, miał gorączkę i nie wiedział, że mija termin na wniesienie odwołania od zaskarżonej decyzji. Jednak w żaden sposób nie uprawdopodobnił tego twierdzenia załączając choćby zaświadczenie lekarskie, czy informację z ośrodka, w którym przebywa, że korzystał z pomocy lekarskiej. Skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił także, że nie był w stanie skorzystać z pomocy innych osób w przygotowaniu i wniesieniu skargi, o ile faktycznie był chory. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że choroba nie stanowi samodzielnej przesłanki przywrócenia terminu. Musi ona bowiem stanowić przeszkodę w podjęciu czynności procesowej, której przy dołożeniu należytej staranności nie dało się usunąć (por. postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 643/11, z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 858/11).
Konieczne jest zatem uprawdopodobnienie nie tylko samego faktu choroby, ale także wpływu stanu zdrowia na niemożność działania. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, którego istnienie udokumentowano, może stanowić uprawdopodobnienie, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z 30 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 925/08).
Wobec tego należy uznać, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż uchybienie terminowi do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.