Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1859/13 odrzucił skargę L. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2013 r. Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W piśmie z dnia 16 stycznia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu pełnomocnikiem skarżącego adwokata D. Z. W dniu 3 lutego 2014 r. do akt sprawy złożono odpis pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. do prowadzenia sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2013 r., udzielonego przez wyznaczonego pełnomocnika adwokat A. W., a także odpis kolejnego pełnomocnictwa substytucyjnego z dnia 3 lutego 2014 r., udzielonego przez adwokat A. W. adwokatowi K. P. W dniu 28 lutego 2014 r. pełnomocnik substytucyjny – adwokat K. P. – złożył do akt sprawy informację o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej, a także egzemplarz sporządzonej przez siebie na tę okoliczności opinii. Jednocześnie adwokat K. P. zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wskazując, że nie została ona opłacona w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Treść powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że wynagrodzenie ze pomoc prawną udzieloną z urzędu otrzymuje wyznaczony adwokat. Przez wyznaczonego należy zaś rozumieć adwokata wskazanego przez właściwą okręgową radę adwokacką.
Jak wskazano, w przedmiotowej sprawie Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata D. Z. Tylko jemu zatem może zostać przyznane wynagrodzenia na podstawie art. 250 ppsa.
Znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwa substytucyjnie nie dają natomiast podstawy do uznania, że pełnomocnicy substytucyjni stali się pełnomocnikami pełnomocnika, który został wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Nie może tu mieć zatem zastosowania art. 39 pkt 4 ppsa, zgodnie z którym pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do odbioru kosztów postępowania. Przepis ten dotyczy bowiem kosztów należnych stornie postępowania, a nie pełnomocnikowi działającemu w ramach prawa pomocy. Udzielenie substytucji przez wyznaczonego pełnomocnika nie zwalnia go od udzielenia pomocy prawnej i nie oznacza, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną.
Przyznanie wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków następuje zatem wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Także więc wymagane powołanym przepisem oświadczenie musi być złożone przez adwokata wyznaczonego przez Okręgową Radę Adwokacką w W. Należy wskazać, że podobne stanowisko zajmował Naczelny Sąd Administracyjny np. w postanowieniach z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt II OZ 1288/10 (niepublikowane, dostępne: Lex nr 743771, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt I OZ 184/10 (niepublikowane, dostępne: Lex nr 604418, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z powyższych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 w zw. z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w postanowieniu.