Uzasadnienie
Skarżący A. T. w dniu 18 grudnia 2009 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Z informacji podanych przez skarżącego w nadesłanym formularzu PPF wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe. Wnioskodawca jest właścicielem mieszkania o pow. 32 m2 oraz nieruchomości rolnej o pow. 5,19 ha. Skarżący w rubryce 10 formularza, dotyczącej dochodów wnioskodawcy, nie wymienił żadnych źródeł dochodu. Uzasadniając swój wniosek wskazał jedynie, iż jego sytuacja materialna jest trudna, nie posiada wystarczających środków na pokrycie kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia adwokata.
W związku z powziętymi wątpliwościami co do wysokości comiesięcznych dochodów oraz wydatków skarżącego Sąd, w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 22 grudnia 2009 r., wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku, w terminie 14 dni, poprze nadesłanie:
- - oświadczenia o wysokości wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie oraz wyjaśnień skąd czerpie na to środki skoro w formularzu oświadczył, poprzez zakreślenie stosownych rubryk, że nie uzyskuje żadnych dochodów
- - wyciągów z wszystkich posiadanych przez wnioskodawcę rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy,
- - kopii zeznania podatkowego za 2008 r.,
- - zaświadczenia z właściwego urzędu gminy, wskazującego wysokość dochodów uzyskiwanych z nieruchomości rolnej,
- - oświadczenia, czy wnioskodawca starał się o dopłaty do gruntów rolnych, ewentualne inne formy pomocy z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa,
Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono skarżącemu w dniu 29 grudnia 2009 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie udzielił odpowiedzi na skierowane do niego wezwanie.
Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu wchodzi w zakres całkowitego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej pod warunkiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.).
Wskazany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, zawartej w art. 199 wymienionej ustawy. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe potraktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na występującym z wnioskiem spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.
Jak już wskazano powyżej, referendarz sądowy uznał zawarte w urzędowym formularzu PPF oświadczenie skarżącego za niewystarczające dla dokonania oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, szczególnie przy braku jakiejkolwiek informacji odnośnie wysokości jego miesięcznych dochodów oraz wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie. Przedłożenie przez skarżącego żądanych dokumentów pozwoliłoby nie tylko na pełną ocenę jego możliwości płatniczych, ale także potwierdziłoby ewentualną, trudną sytuację materialną, w jakiej skarżący się znajduje. W konsekwencji należy przyjąć, iż niewyjaśnione pozostały podstawowe okoliczności dotyczące źródeł dochodu skarżącego oraz ponoszonych przez niego kosztów utrzymania koniecznego, a tym samym wysokości ewentualnych środków pozostających mu do dyspozycji.
Wezwanie do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 grudnia 2009 r. Termin do uzupełnienia braków przedmiotowego wniosku upłynął zatem bezskutecznie w dniu 12 stycznia 2010 r. Pomimo upływu 14-dniowego terminu zakreślonego skarżącemu do uzupełnienia wniosku nie nadesłał on żądanych dokumentów, nie złożył również żadnego oświadczenia w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.
Dodatkowo trzeba podkreślić, że referendarz sądowy działający w imieniu Sądu nie jest zobowiązany do prowadzenia dochodzenia w sytuacji gdy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane, gdyż uchyla się on od złożenia stosownych dokumentów i oświadczeń w tym przedmiocie.
Jak już bowiem wyjaśniono sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy (por. post. Sądu Apelacyjnego I Acz 17/03 z dnia 13 stycznia 2003 r., OSA 2003/9/38).
W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.