Uzasadnienie
L. K. pismem z dnia 19 września 2012 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] czerwca 2012 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia danych ze zbioru PESEL, podnosząc, że jest rencistą korzystającym okresowo z pomocy ośrodka pomocy społecznej i nie jest w stanie uiścić wpisu od skargi.
Wobec tego, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie spełniał ustawowych wymogów, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 września 2012 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia i podpisania w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na zarządzenie skarżący przesłał wypełnioną tylko pierwszą stronę druku urzędowego formularza PPF, z której wynika, ze wnosi on o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 10 października 2012r. wezwano skarżącego do złożenia prawidłowo wypełnionego formularza wniosku PPF, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wraz formularzem doręczone zostało L. K. dnia 29 października 2012r.
Wobec niewypełnienia wskazanego w wezwaniu obowiązku, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2012 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Od powyższego zarządzenia, pismem z dnia 30 stycznia 2012 r., L. K. wniósł sprzeciw, w którym wyraził niezadowolenie z wydanego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżącego złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy jest poprawny, gdyż nie liczy się forma lecz jego treść i wniósł o jego merytoryczne rozpoznanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), skuteczne wniesienie sprzeciwu od zarządzenia wydanego przez referendarza sądowego powoduje, że zarządzenie to traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca wniosła w terminie sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego, stąd Sąd zobligowany jest dokonać oceny sprawy w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Stosownie do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według wzoru określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. ONSAiWSA z 2008 r. nr 5, poz. 74).
Natomiast przepis art. 257 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, iż postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy jest postępowaniem sformalizowanym, w związku z czym rozpoznanie wniosku w tym przedmiocie uzależnione jest od złożenia go na urzędowym formularzu. Wprowadzenie do postępowania sądowoadministracyjnego urzędowego formularza podyktowane jest potrzebą stosowania jednolitych, zobiektywizowanych kryteriów dla wszystkich podmiotów ubiegających się o prawo pomocy, a ponadto wymuszeniem na wnioskodawcy zawarcia we wniosku informacji niezbędnych do podjęcia rozstrzygnięcia.
Natomiast niewywiązanie się z obowiązku określonego w art. 252 musi skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (por. postanowienia NSA: z dnia 5 października 2011r., sygn. akt I OZ 742/11; z dnia 1 września 2011r., sygn. akt I OZ 624/11; z dnia 6 kwietnia 2011r., sygn. akt I OZ 217/11; z dnia 1 lutego 2011r., sygn. akt I FZ 9/11 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, jednakże nie na urzędowym formularzu. W związku z powyższym przesłano skarżącemu formularz odpowiedniego wniosku celem jego wypełnienia i odesłania. W odpowiedzi na wezwanie, L. K. przesłał niekompletny wniosek, tj. tylko jedną stronę formularza PPF zawierającą rubryki od 1 do 5.
Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że skarżący składając niekompletny urzędowy formularz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w przewidzianej prawem formie. Niedopuszczalne jest tym samym merytoryczne orzekanie w sprawie tego wniosku.
Wobec treści art. 257 p.p.s.a. Sąd nie ma podstaw do rozpoznania wniosku L. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Nadto wskazać należy, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a., nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne złożenie takiego wniosku we właściwej formie będzie podstawą do jego rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 257 w związku z art. 252 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.