Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt IVSA/Wa 2124/10 referendarz sądowy przyznał G. B. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie. Po wyznaczeniu przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnika dla uczestnika postępowania w osobie adw. D. L., działający w imieniu G. B. pełnomocnik zwrócił się z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc o zwolnienie jego mocodawcy od kosztów sądowych.
W ponownie złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym wskazano, że sytuacja materialna wnioskodawcy nie uległa poprawie od czasu wydania postanowienia o przyznaniu mu pełnomocnika z urzędu. Z nadesłanego formularza PPF wynika, że G. B. w dalszym ciągu nie posiada wystarczających dochodów na poniesienie nie tylko kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie, ale również kosztów zainicjowania i prowadzenia postępowania przed Naczelnym Sadem Administracyjnym.
Jedynym stałym dochodem G. B. jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę na czas określony w wysokości 2400 zł netto miesięcznie. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy G. B. wskazał, że uzyskiwany przez niego dochód obniżają stałe koszty utrzymania mieszkania: czynsz, opłaty licznikowe, opłaty za telefon w wysokości 800 zł oraz zobowiązania z tytułu zadłużenia w Urzędzie Skarbowym oraz Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Wnioskodawca powołując się na wyjaśnienia złożone do wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 27 maja 2011 r. podniósł, iż podczas prowadzenia działalności gospodarczej w latach 2008-2010 powstała u niego zaległość podatkowa w wysokości ok. 4000 zł oraz zaległość w opłacaniu składek do ZUS w wysokości ok. 6000 zł. Powstałe zaległości potrącane są każdego miesiąca z jego wynagrodzenia powodując, iż do dyspozycji pozostaje mu jednie połowa uzyskiwanych dochodów. Z rubryki 7 dotyczącej stanu majątkowego wynika, iż wnioskodawca zamieszkuje w mieszkaniu kwaterunkowym, nie posiada natomiast żadnego majątku, zgromadzonych środków finansowych ani przedmiotów wartościowych.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należało zważyć, co następuje:
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast dla uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., koniecznym jest wykazanie przez wnioskodawcę, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
G. B., jak wskazano na wstępie, wnioskiem z dnia 27 maja 2011 r. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższy wniosek postanowieniem z dnia 1 czerwca 2011 r. przyznano uczestnikowi postępowania prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W związku z tym, iż w dniu 4 lipca 2011 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc o zwolnienie go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, przedmiotowy wniosek winien być rozpatrywany pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Oceniając wynikający z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w kontekście przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, stwierdzić należy, że G. B. wykazał, iż nie posiada, jak również nie jest w stanie zgromadzić, oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane do poniesienia jakichkolwiek kosztów toczącego się postępowania sądowoadministarcyjnego. Należy mieć bowiem na uwadze, iż możliwości finansowe składającego wniosek są ograniczone z powodu ciążących na wnioskodawcy zobowiązań z tytułu zaległych należności podatkowych oraz składek do ZUS. Ponieważ wnioskujący o przyznanie prawa pomocy nie posiada żadnego majątku, przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności nie jest możliwe, by w ten sposób pozyskane być mogły środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem, w tym kosztów postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną z dnia 4 lipca 2011 r. Tak rozumiane względy, nakazywały przyjąć, że składający wniosek nie ma możliwości samodzielnego wywiązania się z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z tych względów na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 §1 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.