Uzasadnienie
Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], wydaną podstawie art 302 ust. 1 pkt 4, art 315 ust. 1 oraz 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 319 pkt 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania obywatela [...] D. S. od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na: - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o wykonaniu decyzji; - terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku o dnia wykonana decyzji, na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć wbrew przepisom, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu oraz w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu w pkt 2. orzekł o: - określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 30 dnia od dnia doręczenia niniejszej decyzji; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granice wbrew przepisom prawa - od dnia wykonania decyzji; w pkt 3 utrzymał w mocy zaskarżona decyzje w pozostałej części.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że D. S. wjechał do Polski w dniu [...] stycznia 2016 r. na podstawie wizy krajowej o symbolu [...] z terminem ważności do dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r., na czas pobytu 180 dni w celu wykonywania pracy na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia wykonywania pracy zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy. Przeprowadzona przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w K. w dniu [...] lutego 2016 r. kontrola legalności wykonywania prawy i powierzenia pracy cudzoziemcom w "K.." s. j. wykazała, że D. S. posiadał oświadczenie o zamiarze powierzenia mu pracy przez tę firmę w okresie pod dnia [...] stycznia 2016 r. do dnia [...] lipca 2016 r., na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem w wysokości 2000 PLN brutto miesięcznie, zarejestrowane w MUP w K. w dniu [...] listopada 2015 r. W dniu kontroli cudzoziemiec posiadał umowę zlecenie podpisaną w dniu [...] lutego 2016 r. z terminem wykonywania do dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie której wykonywał pracę z wynagrodzeniem 1850 PLN brutto. W dniu [...] lutego 2016 r., już po przeprowadzonej kontroli cudzoziemca podpisał umowę o prace z wynagrodzeniem 2000 PLN, czyli zgodnie z warunkami określonymi ww. oświadczeniu.
Przedstawiciel pracodawcy cudzoziemca D. M. złożył do protokołu kontroli wyjaśnienia, że powierzył cudzoziemcowi pracę w dniu [...] lutego 2016 r. na podstawie oświadczenia o zamiarze powierzenia pracy i zawartej z nim umowy zlecenia z terminem od dnia [...] lutego do dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie której wykonywał pracę za wynagrodzeniem w wysokości 1800 PLN brutto. Jeżeli cudzoziemiec się sprawdzi zamierzał podpisać z nim umowę o pracę. D. S. zaś oświadczył, że pracodawca zaproponował mu warunki pracy inne, niż wskazane w oświadczeniu, lecz się on zgodził na podjęcie pracy w tych warunkach.
Organ wskazał, iż w wyniku kontroli stwierdzono, że D. S. w okresie od dnia [...] lutego do dnia [...] lutego 2016 r. wykonywał pracę niezgodnie z przepisami, gdyż warunki pracy były niezgodne z warunkami określonymi w oświadczeniu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy w zakresie określającym rodzaj umowy, na podstawie której cudzoziemiec wykonywał pracę oraz wysokości jego wynagrodzenia. Stwierdzono jednocześnie, iż cudzoziemiec nie posiadał zezwolenia na pracę, uprawniającego go do wykonywania pracy ww. firmie oraz nie był zwolniony z obowiązku jego posiadania. Pracodawca cudzoziemca w dniu [...] lutego 2016 r. złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli, wyjaśniając, że po przyjeździe cudzoziemca do Polski okazało się, że nie pracowali na maszynach, które znajdowały się w "K." sp. j. i nie byli pewni czy sobie poradzą, w związku z czym za obopólna zgodą została podpisana umowa zlecenie na okres 1 miesiąca z niższym wynagrodzeniem.
D. M. wyjaśnił, że nie był świadomy, iż taka zmiana powinna zostać zgłoszona do MUP w K.. W dniu [...] marca 2016 r. zostało wszczęte postępowanie przez organ I instancji w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu i dokonano jego zatrzymania. Organ I instancji w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. uznał, że wobec strony zachodzi przesłanka z art. 302 ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, jednocześnie nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 tej ustawy niepozwalające na wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, w tym przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgodny na pobyt tolerowany. W odwołaniu cudzoziemiec podniósł, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu I instancji, że wykonywał pracę nielegalnie oraz, że nie ponosi winy za niedopełnienie formalności przez pracodawcę.
Organ odwoławczy wskazał, że na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy, lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, że nielegalne wykonywanie pracy przez cudzoziemca oznacza wykonywanie pracy przez cudzoziemca, który nie jest uprawniony do wykonywania pracy w rozumieniu art. 87 ust.1 lub nie posiada zezwolenia na pracę, nie będąc zwolnionym na podstawie przepisów szczególnych z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę, lub którego podstawa pobytu nie uprawnia do wykonywania pracy lub, który wykonuje prace na warunkach lub na innym stanowisku niż określone w zezwoleniu na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114, art. 126, art. 127 lub 142 ust. 3, zastrzeżeniem art. 119 i art. 135 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach.
Zgodnie z § 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę (Dz. U. z 2015 r., poz. 588) mi. in. obywatele [..] mogą wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę przez okres 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, jeżeli posiadają zarejestrowane we właściwym miejscowo powiatowym urzędzie pracy oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia im wykonywania pracy. W takim przypadku między cudzoziemcem a pracodawcą powinna zostać zawarta na piśmie stosowna umowa o pracę. Organ stwierdził, iż D. S. w związku z wykonywaniem pracy na podstawie umowy zlecenia, na warunkach niezgodnych z oświadczeniem, pomimo posiadania oświadczenia, nie był uprawniony do wykonywania pracy bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wykonywanie pracy przez D. S. od dnia [...] lutego do dnia 11 lutego 2016 r. było niezgodne z obowiązującymi przepisami, co uzasadnia zastosowanie wobec niego przesłanki z art. 302 ust. 1pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ wskazał, że Sąd Rejonowy w K. nieprawomocnym wyrokiem z dnia [...] maja 2016 r., sygn. akt. [...], uznał D. S. za winnego zarzucanego mu czynu, tj. wykonywania pracy na innych warunkach niż określone w oświadczeniu o zamiarze wykonywania pracy, czyli nielegalnie. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika zatem aby w sprawie zachodził przypadek, o którym mowa w art. 302 ust. 4 ustawy, wyłączający stosowanie art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy.
W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności z art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, kiedy decyzji o zobowiązaniu do powrotu nie wydaje się. W trakcie przesłuchania w dniu [...] marca 2016 r. cudzoziemiec jednoznacznie zeznał, że nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia oraz nie zachodzą wobec niego pozostałe okoliczności określone w art. 303 ust. 1 ustawy. Wydanie decyzji o zobowiązaniu D. S. w okolicznościach faktycznych sprawy, w ocenie organu, nie stanowy ingerencji w jego życie rodzinne, jak również życie prywatne podlegające ochronie. Z materiału dowodowego nie wynika, aby wobec cudzoziemca w chwili obecnej zachodziły okoliczności wymienione w art. 348 i art. 351 ustawy mogące skutkować udzieleniem zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.
W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniający jej uchylenie, a materiał dowodowy został zgromadzony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia kwestii zasadności wydania decyzji w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu w oparciu o przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Organ za niezasadne uznał zarzuty podniesione w odwołaniu, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym, z którym pełnomocnik skarżącego de facto się nie zapoznał, pomimo takiego prawa i pouczeniu go o takiej możliwości. Pracodawca cudzoziemca, jak i on sam, byli świadomi, jaka umowa została przez nich zawarta, gdyż wynika to z treści ich wyjaśnień złożonych do protokołu.
Zatem twierdzenie pełnomocnika strony, iż użyto niewłaściwego formularza do spisania umowy, nie jest właściwe. Pracodawca i cudzoziemiec przyznali także, że umowa zlecenie została zawarta w określeniem niższego wynagrodzenia, niż wskazanego w oświadczeniu o zamiarze powierzenia wykonywania pracy. Zgodnie z przepisami cudzoziemcowi przysługiwało prawo wykonywania pracy na podstawie ww. oświadczenia, jednak gdy warunki pracy określone w tym oświadczeniu oraz stosownej umowie są zgodne. W przypadku, gdy warunek ten nie został spełniony cudzoziemiec nie był uprawniony do wykonywania pracy na podstawie tego oświadczenia, lecz powinien uzyskać stosowne zezwolenia na pracę. Organ stwierdził, iż wobec powyższego zobligowany był do stwierdzenia nielegalnego wykonywania pracy i orzeczenia zobowiązania do powrotu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. S. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postepowania, w szczególności: a) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – poprzez niejasne rozstrzygnięcie tak, że ostatecznie nie wiadomo, jakie konkretne warunki organ nakłada na stronę, b) art. 77 i art. 7 k.p.a. – przeprowadzenie nieprawidłowych ustaleń faktycznych, na których w konsekwencji oprał swoje również nieprawidłowe rozstrzygnięcie, w tym w szczególności - poprzez przyjęcie, że w trakcie kontroli legalności zatrudnienia w K.. i przesłuchania skarżącego w dniu [...] lutego 2016 r., we wszystkich okolicznościach uczestniczył tłumacz C. G.; przyjęcie za fakt, że skarżący oświadczył, że rozumie język polski i nie żąda tłumacza; przyjęcie za fakt, że skarżący oświadczył, że zgodził się na zmianę warunków zatrudnienia; przyjęcie za fakt, że skarżący oświadczył, że wykona decyzję powrotną; przyjęcie za fakt, że skarżący został uznany winny popełnienia wykroczenia polegającego na nielegalnym wykonywaniu pracy,
c) art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.pa. – poprzez brak rzetelnego uzasadnienia faktycznego, które odzwierciedlałoby tok rozumowania organu odwoławczego, d) art. 11 k.p.a. – naruszenie zasady przekonywania przez brak wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia, że w danym stanie faktycznym i prawnym rozstrzygnięcie decyzji jest jedynie słuszne, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:
a) art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, poprzez przyjęcie, iż stan faktyczny sprawy odpowiada stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, a w konsekwencji również naruszenie przepisów; b) art. 315 ust.1, art. 318 ust. 1i 2, art. 319 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach – poprzez ich niezasadne zastosowanie w niniejszym przypadku, c) § 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 21 kwietnia 2015 r. w sprawie przypadków, w których powierzenie wykonywania pracy cudzoziemcowi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest dopuszczalne bez konieczności uzyskania zezwolenia na pracę – poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie w niniejszej sprawie. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają ani norm prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Organy orzekające w sprawie w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie poddały go bardzo szczegółowej analizie, dokonując wnikliwej i prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. poz. 1650 z późn. zm.; obecnie jest to Dz. U. z 2016 r. poz. 1990) i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W świetle treści przepisu art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy wykonuje lub wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia na pracę lub zarejestrowanego w powiatowym urzędzie pracy oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy lub został ukarany karą grzywny za nielegalne wykonywanie pracy. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter obligatoryjny i nie jest zależna od woli organu orzekającego w sprawie. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "wydaje się", tym samym organ pozbawiony został swobody decyzyjnej i musi zobowiązać cudzoziemca do powrotu w przypadku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w tym przepisie (w tym wypadku jest to wykonywanie pracy bez wymaganego zezwolenia na pracę). Nie można zatem przyjąć, że przy orzekaniu na podstawie tego przepisu organ dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, tj. tzw. uznaniem administracyjnym. Taka konstrukcja przepisu ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w zakresie dopełnienia wymogów formalnych związanych z podejmowaniem pracy w Polsce. Bezsporna jest okoliczność, że skarżący w okresie od dnia [...] lutego do dnia [...] lutego 2016 r., wykonywał pracę na podstawie umowy zlecenia, pomimo że z oświadczenia pracodawcy o zamiarze powierzenia mu wykonywania pracy zarejestrowanego w dniu [...] listopada 2015 r. MUP w K., wynika, że pracę miał wykonywać na podstawie umowy o pracę w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] lipca 2016 r. Z oświadczenia pracodawcy wynika również, iż wynagrodzenie skarżącego miało wynosi 2000 PLN miesięcznie, natomiast w umowie zlecenie wynagrodzenie określono w wysokości 1850 PLN miesięcznie. Wobec stwierdzonych niezgodności pomiędzy warunkami zatrudnienia skarżącego określonymi w oświadczeniu pracodawcy a warunkami faktycznego jego zatrudnienia prawidłowo organy uznały, że skarżący wykonywał pracę bez zezwolenia w rozumieniu art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślenia wymaga, że dla zastosowania art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie ma znaczenia to, czy miał on świadomość konieczności posiadania zezwolenia, albowiem już tylko sam stwierdzony fakt wykonywania przez cudzoziemca pracy bez wymaganego zezwolenia uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania go do powrotu w określonym czasie i w określony sposób oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Zauważyć przy tym wymaga, że konstrukcja przesłanki zobowiązania do powrotu nie jest związana z żadnymi elementami w postaci winy czy też świadomości istnienia stanu niezgodnego z normami wyznaczonymi przez przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Odpowiedzialność cudzoziemca za wykonywanie pracy na terenie Polski bez zezwolenia ma charakter obiektywny (niezależny od winy), a przesłanka wydalenia charakter sankcyjny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2011 r., II OSK 1123/10). Nie ma więc znaczenia czy skarżący popełnił przedmiotowe wykroczenie w sposób nieumyślny, niezawiniony, które wynikało wyłącznie ze złego zrozumienia przepisu oraz braku świadomości w zakresie konieczności posiadania zezwolenia na pracę. Należy zwrócić uwagę na treść art. 302 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach, z którego wynika, że przepisu ust. 1 pkt 4 nie stosuje się w przypadku, o którym mowa w art. 120 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, kto za pomocą wprowadzenia cudzoziemca w błąd, wyzyskania błędu, wykorzystania zależności służbowej lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania doprowadza cudzoziemca do nielegalnego wykonywania pracy, podlega karze do 10.000 zł. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zaistniała, bowiem skarżący został ukarany grzywną za powyższe wykroczenie nieprawomocnym wyrokiem Sądu rejonowego w K., Wydzial IX z dnia [...] maja 2016 r., sygn. akt [...]. Zdaniem Sądu wykonywanie przez skarżącego pracy na terenie Polski bez stosownego zezwolenia jest wyrazem lekceważenia przez niego powszechnie uznawanego w stosunkach międzynarodowych prawa, ustanowionego dla ochrony granic państwowych i zapewnienia kontroli pobytu oraz działalności cudzoziemców. Podstawowym obowiązkiem cudzoziemca, który chce przebywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązek lojalności wobec polskich władz, wyrażający się w szczególności w przestrzeganiu obowiązujących w nim przepisów. Ponadto, organy administracji publicznej nie są zobowiązane do respektowania wyboru przez cudzoziemca miejsca pobytu tym bardziej, jeżeli narusza on obowiązujące w Polsce przepisy prawne. Biorąc pod uwagę przedstawiony stan sprawy należy stwierdzić, że w sprawie została wyczerpana dyspozycja art. 302 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, bowiem przeprowadzona w dniu [...] lutego 2016 r. kontrola przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w K. bezsprzecznie wykazała, że skarżący wykonywał pracę bez wymaganego zezwolenia. Bez znaczenia pozostają przy tym okoliczności, że skarżący w dniu [...] lutego 2016 r., po przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2016 r. kontroli podpisał z pracodawcą umowę o pracę z wynagrodzeniem 2000 PLN, a więc zgodnie z warunkami określonymi w oświadczeniu pracodawcy zarejestrowanym w dniu [...] listopada 2015 r. Pamiętać bowiem należy, że nielegalną pracę skarżącego w okresie od [...] lutego do [...] lutego 2016 r. stwierdzono podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2016 r., a więc przed datą podpisania umowy o pracę. W decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. W takiej decyzji, jak stanowi art. 318 ust. 1 tej ustawy, orzeka się również o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu. Z kolei z art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wynika, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której określono termin dobrowolnego powrotu - na wypadek jeżeli cudzoziemiec w tym terminie: a) nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub b) przekroczy lub będzie usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa. Zgodnie zaś z art. 319 pkt 2 tej ustawy, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się w przypadku wystąpienia przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 4 tej ustawy na okres od 1 roku do 3 lat. Analizując powyższe przepisy ustawy o cudzoziemcach należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo orzekł o okresie zakazu dla skarżącego ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku. W przepisie art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach wymienione są przesłanki negatywne wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wśród nich są m.in. takie przyczyny, jak: posiadanie statusu uchodźcy (pkt 1), małżonka obywatela polskiego (pkt 4), udzielenie zezwolenia na pobyt stały (pkt 6), udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (pkt 2). W dacie orzekania w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy skarżący nie legitymował się żadną z powyższych decyzji. Dopuszczalność zobowiązania skarżącego do powrotu uzależniona była więc od wykazania, czy spełnia on przesłanki do udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub pobyt tolerowany. Do protokołu przesłuchania w dniu [...] marca 2016 r., znajdującego się w aktach sprawy, cudzoziemiec oświadczył, że na [...] nic mu nie grozi, że wykona decyzję zobowiązującą go do powrotu. Wykonanie zaskarżonej decyzji również nie naruszy jego prawa do poszanowania jej życia rodzinnego. Cudzoziemiec bowiem nie jest małżonkiem obywatelki polskiej, ani cudzoziemki posiadającej zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie wykazał jakichkolwiek innych związków o charakterze rodzinnym. Cudzoziemiec oświadczył, że nie jest prześladowany na terenie [...], może bez obaw powrócić na terytorium [...]. Nie jest zagrożone jego prawo do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego, nie obawia się też aby mógł być poddany torturom, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu albo karaniu.
W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy wyczerpuje przesłanki uzasadniające zobowiązanie skarżącego do powrotu do kraju pochodzenia. Orzekające w sprawie organy właściwie przeprowadziły postępowanie administracyjne, w sposób kompleksowy wyjaśniły i oceniły kwestię braku podstaw do udzielenia skarżącemu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz pobyt ze względów humanitarnych. Brak jest podstaw do uznania, że powrót skarżącego do kraju pochodzenia będzie się wiązał z zagrożeniami, o których mowa w art. 348 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Z zeznań skarżącego wynika, że w Polsce nie ma żadnej rodziny i nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia. Nie wykazał również innych związków w Polsce o charakterze rodzinnym. Tak więc sytuacja skarżącego nie uzasadnia udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych czy pobyt tolerowany, bowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego.
W ocenie Sądu stawiane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego i materialnego w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, nie dają one podstaw do podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały wnikliwej, bardzo szczegółowej i prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy. Z akt administracyjnych sprawy, wbrew zarzutom skargi, wynika, że postępowanie wobec cudzoziemca prowadzone było przy udziale tłumacza przysięgłego mgr C. G.. Zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. należy uznać za chybiony, bowiem jasno z zaskarżonej decyzji wynika jakie obowiązki spoczywają na skarżącym.
Natomiast, jeżeli decyzja nie jest zrozumiała dla skarżącego, jak i dla jego pełnomocnika, to stosownie do art. 113 § 2 k.p.a. można zwrócić się do organu, który wydał decyzję, o wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.