Uzasadnienie
A. S. w skardze na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...], zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) zwanej dalej: "p.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Bezzasadność skargi zachodzi zaś wówczas, gdy obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie, bez konieczności dokonywania głębszej analizy prawnej, wyklucza możliwość uznania żądania skarżącego. W razie ustalenia, że zachodzi oczywista bezzasadność skargi, Sąd nie dokonuje oceny sytuacji materialnej skarżącego.
Sąd uznał, że tego typu sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko [...]. Od tej decyzji skarżącemu - jako stronie postępowania - przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wniósł o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia. Postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Szef Służby Cywilnej rozpoznał te wnioski, następnie Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1175/08) oddalił skargę na postanowienie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] września 2013 r. (wyrok jest prawomocny). W obecnie rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę – ponownie – na rozstrzygniecie wydane w pierwszej instancji (decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 20103 r.).
W tej sytuacji należy stwierdzić, że skoro skarżący wniósł skargę na decyzję, która została wydana przez organ w pierwszej instancji, to jego skarga jest oczywiście bezzasadna.
Powyższe okoliczności przesądziły o celowości zastosowania w rozpatrywanej sprawie powołanego wyżej przepisu art. 247 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 254 § 1 i art. 247 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.