Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. (dalej "skarżącego") na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie konkursu na stanowisko [...].
W dniu 26 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego od ww. postanowienia.
Postanowieniem z 11 kwietnia 2014 r. Sąd, na podstawie art. 169 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." stwierdził, że orzeczenie to jest prawomocne od 19 marca 2014 r.
W dniu 6 marca 2015 r. w piśmie zatytułowanym "Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki" skarżący zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie z kosztów postępowania.
Przy piśmie z dnia 13 kwietnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, zaświadczenie z 8 lipca 2007 r. o wpisaniu skarżącego do rejestru dłużników niewypłacalnych, wyciąg z konta bankowego oraz kopii umowy o pracę z dnia 6 lutego 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 243 § 1 zdanie 1 P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z powołanego przepisu jasno wynika, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne o ile trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania – jeżeli strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2012 r., I OZ 776/12 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wskazano, że "przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 P.p.s.a. należy rozumieć tok postępowania sądowoadministracyjnego od chwili jego wszczęcia do prawomocnego zakończenia" oraz że "stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez sąd".
Postępowanie ze skargi A. S. decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie konkursu na stanowisko [...] zostało prawomocnie zakończone przed złożeniem przez skarżącego wniosku z dnia 5 marca 2014 r. o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2014 r. o dorzuceniu skargi stało się prawomocne od dnia 19 marca 2014 r. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd.
Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że merytoryczne rozpoznanie wniosku skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, że postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone przed złożeniem tego wniosku (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 19 stycznia 2015 r., II SA/Bd 355/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 stycznia 2015 r., III SA/Kr 591/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Co prawda, skarżący złożył wniosek o prawo pomocy w piśmie zatytułowanym "Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki", to jednak, jak wynika z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2004 r., Nr 179, poz. 1843 ze zm.) skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się w toku (podkreślenie sądu) postępowania w sprawie. Natomiast niniejsza sprawa, jak już wyżej wskazano, została prawomocnie zakończona.
Należy zatem stwierdzić, że aktualnie w sprawie nie toczy się żadne postępowanie, które mogłoby prowadzić do wzruszenia prawomocnego postanowienia z dnia 3 stycznia 2014 r., ponadto skarżący nie złożył tego rodzaju wniosków, które mogłyby ewentualnie doprowadzić do nadania biegu prawomocnie zakończonej sprawie.
Powyższe okoliczności faktyczne przemawiają za stwierdzeniem, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został złożony w toku postępowania w rozumieniu art. 243 § 1 P.p.s.a. W konsekwencji podlega on oddaleniu.
Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 243 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.