Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego złożyli W. C. i A. L. W obu skargach zostały zawarte wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący W. C. nie uzasadnił swojego wniosku. Skarżąca A. L. podniosła, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podobnie jak decyzje środowiskowe nie stanowią podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, jednak pomimo braku wykonalności, mają realny wpływ na proces inwestycyjny. Zdaniem skarżącej, w praktyce wadliwość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wstrzymuje co do zasady procesu inwestycyjnego i nie skutkuje koniecznością dokonania rozbiórki już wybudowanego obiektu bądź koniecznością wstrzymania robót budowlanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", jest, że wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza na wniosek skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania może jednak dotyczyć wyłącznie tych zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 295).
W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umorzyło postępowanie odwoławcze, wobec czego nie jest możliwe wstrzymanie wykonania tego aktu, ponieważ nie rodzi on po stronie skarżących żadnego obowiązku, nie nadaje uprawnień, nie wprowadza też żadnego nakazu lub zakazu. Jednocześnie należy zauważyć, że chociażby zaskarżony akt rodził pewnego rodzaju konsekwencje prawne lub faktyczne, nie oznacza to, że każda z tych konsekwencji stanowi formę kwalifikowaną, wiążącą się z wykonaniem aktu administracji publicznej.
W dalszej kolejności należy także zauważyć, że z treści powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to strona, która żąda "ochrony tymczasowej" jest zobowiązana do wskazania przesłanek jej zastosowania. Oczywiście, na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia sąd powinien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny.
Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, natomiast jest oceniana z punktu widzenia zasadności wniosku.
Skarżący W. C., wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnił swojego żądania, nie przedstawił żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wobec braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, niezależnie od braku możliwości pozytywnego rozpoznania wniosku ze względu na wyżej omówioną kwestię niewykonalności tego aktu, niemożliwa była również jego merytoryczna ocena.
W odniesieniu do argumentów podniesionych przez skarżącą A. L., niezależnie od braku przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji, należy zauważyć, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie dotyczyło decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta niewątpliwie wywołuje określone konsekwencje prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach mogących wywołać skutki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W szczególności ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia lub stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie oznacza automatycznie zgody na podjęcie jakichkolwiek robót budowlanych związanych z jego realizacją. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z dokumentów wymaganych przez ustawodawcę do ubiegania się o uzyskanie pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Dopiero kolejne etapy tego procesu inwestycyjnego mogą prowadzić do uzyskania rozstrzygnięć, których wykonanie będzie mogło się wiązać z uzyskaniem przez strony postępowania konkretnych uprawnień lub nałożeniem na nie obowiązków. Wówczas jednak stronom przysługiwać będą odrębne środki zaskarżenia.
Podkreślić również należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia ze względu na jego przedmiot nie podlega wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2904/12).
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę całkowicie podziela powyżej przedstawione stanowisko. Dlatego również z tego względu nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.