Uzasadnienie
- I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] listopada 2019 nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania M.B (dalej "Skarżącej") od decyzji Burmistrza W. (dalej "Burmistrza") z dnia [...] kwietnia 2019 r nr [...] znak [...], umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w W., przy ul. [...] na terenie działki [...] obręb [...] W.- utrzymało decyzję Burmistrza w mocy.
- II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:
- 1. W dniu 22 maja 2018 r. do Burmistrza wpłynął wniosek spółki [...] sp. z o.o. (dalej "Inwestora") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w W. przy ul [...] teren działki [...] obręb [...] W. (dalej "(planowane) przedsięwzięcie").
W związku z art. 64 ust. 1 pkt 1, 2, 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństw w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2018 poz. 2081 ze zm.), dalej "u.o.o.ś.", Burmistrz wystąpił do organów opiniujących, w tym do: 1) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej "RDOŚ"), 2) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla powyższego zamierzenia inwestycyjnego.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W przekazał według właściwości niniejszą sprawę Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w W..
Pismem z dnia 7 sierpnia 2018 r. znak: [...] odmówił zajęcia stanowiska w sprawie wydania opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. inwestycji, stwierdzając, że z przedłożonej dokumentacji wynika, iż planowane przedsięwzięcie polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej działającej trzech systemach, GSM. UMTS oraz LTE zlokalizowanej w miejscowości W. przy ul [...] na działce o nr ew. [...] obręb [...] W.. W skład planowanej stacji bazowej będą wchodziły anteny sektorowe, które wypromieniowują energie w postaci pola elektromagnetycznego oraz urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo odbiorcze umieszczone w szafach technologicznych. Przedmiotowa stacja bazowa pracować będzie w pasmach 1800 MHz 2100 MHz (systemy: LTE 1800, UMTS 2100 dla anten sektorowych). Tilt (pochylenie wiązki promieniowania) wyniesie od 3,7° do 4,8°. Planowane 3 anteny sektorowe tworzyć będą 3 sektory skierowane na azymuty: 90°, 190° oraz 300°, każdy sektor będzie stanowić antena typu BSA1023.
Zgodnie z przedłożoną dokumentacją, dla przedmiotowych anten równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 6523 W. Przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza granicami obszarów podlegających ochronie na mocy ustawy o ochronie przyrody. W przedłożonej dokumentacji zostały przeprowadzone obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego każdej z anten, wzdłuż głównej wiązki promieniowania. Z obliczeń tych wynika, ze wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, w odległości do 200 m od środka elektrycznego dla każdej z anten nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.
Tożsame stanowisko przedstawił Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. (dalej "PWIS") w piśmie z dnia 16 sierpnia 2018 r. znak [...]
- 2. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Burmistrz umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia.
- 3. Skarżąca wniosła do SKO (za pośrednictwem organu I instancji) odwołanie od decyzji Burmistrza.
- III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie SKO rozpoznało odwołanie Skarżącej od decyzji Burmistrza, utrzymując tę decyzję w mocy.
Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, SKO wskazało w szczególności, co następuje:
(i) Zgodnie z art. 71 ust 1 i 2 u.o.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, a jej uzyskanie jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnotować również należy, że w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej).
Z kolei z postanowień art 59 ust 1 ustawy środowiskowej wynika, że przeprowadzenia powyższej oceny wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony w formie postanowienia wydanego na podstawie art. 63 ust 1. Katalog dwóch wskazanych wyżej grup przedsięwzięć został skonkretyzowany poprzez odesłanie w art. 60 ustawy środowiskowej do aktu wykonawczego określającego ich listę, zamieszczoną w rozporządzeniu z 2010 r. (ii) Zarówno z akt sprawy jak i opinii RDOŚ i PWIS wynika, że rodzaj i parametry techniczne oraz zasięg potencjalnego oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia nie kwalifikują go do grupy przedsięwzięć wymienianych w § 2 ani w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz.71).
Zasadnie więc uznał Organ pierwszej instancji, że skoro planowane zamierzenie nie należy do katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć. Podkreślić należy, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma swobody w kwalifikowaniu przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania takiej decyzji, ale związany jest wykazem przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w piśmiennictwie, ze postępowanie wszczęte wobec przedsięwzięcia, które nie zostało wymienione w katalogu określonym w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy podlega umorzeniu na podstawie art 105 § 1 K.p.a. (por. K. Gruszecki, Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych jako instrument ograniczający swobodę prowadzenia działalności i prawo własności, "Casus" z 2009 r., nr 51, s. 37). W konsekwencji uznać należało, że decyzja Burmistrza wydana została zgodnie z przepisami prawa.
- IV. Pismem z dnia 23 grudnia 2019 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą SKO, podnosząc, co następuje:
W zaskarżonej decyzji SKO odniesiono się jedynie do oceny zagadnień proceduralnych oraz stwierdzenia, że w toku postępowania organ pierwszej instancji uzyskał negatywne opinie właściwych organów. W treści decyzji SKO oraz uzasadnieniu w żaden sposób nie odniesiono się merytorycznie do zagadnienia, czy dla danej stacji bazowej powinna być przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko w oraz nie odniesiono się do argumentów poruszanych w odwołaniach, tj. Skarżącej, odnoszącym się głównie do rzeczywistych odległości źródeł emisji do miejsc dostępnych dla ludności oraz przedstawienia przez Inwestora sfałszowanych pomiarów wielkości emisji jak też w odwołaniu innych osób - pana A. P., reprezentowanego przez pana Z. G., w którym w sposób bardziej merytoryczny była poruszana sprawa emisji promieniowania od ww. anten).
Wiele aspektów planowanego przedsięwzięcia budzi zastrzeżenia okolicznych mieszkańców: (-) fakt, iż przedmiotowy maszt już powstał, a dopiero następczo prowadzone są kolejne postępowania naprawcze dotyczące jego legalizacji, (-) uchylanie się przez Inwestora od wyliczenia przewidywanej wielkości emisji poza osią główną, (-) posłużenie się przez Inwestora pomiarami, które przedłożył w Starostwie jako pomiary przeprowadzone w dniu 12 lutego 2015 r., które sam dyskredytuje, wskazując, że pomiary mogły zostać wykonane na zamkniętych posesjach bez wiedzy i zgody właścicieli.
Zachodzi konieczność ustalenia rzeczywistych odległości źródła emisji w podanej lokalizacji od miejsc dostępnych dla ludności tj. od placów i pomieszczeń mieszkalnych oraz sal przedszkolnych znajdujących się w najbliższych zabudowaniach (w doniesieniu do działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] oraz [...], [...] obr. W.).
- V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 23 stycznia 2020 r., SKO wniosło o jej oddalanie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.").
W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja odwoławcza oraz utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza wydane zostały z naruszeniem art.7 i 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Z tej racji obie decyzje należało wyeliminować z obrotu prawnego.
- VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do następujących wniosków:
- 1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania, uregulowanego w art.71 i nast. u.o.o.ś., było ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Przedwcześnie uznały organy obu instancji, że w niniejszej sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, mająca wynikać z niespełniania przez planowane przedsięwzięcie kryteriów przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko z katalogu wskazanego w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
- 2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:
(i) Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art.71 ust.1 u.o.o.ś.).
Jak trafnie wskazano w wyroku WSA z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 603/17, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. (dalej "CBOSA"): "Celem postępowania środowiskowego jest ustalenie, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku, nie zagraża środowisku, oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Wyniki powyższych ustaleń odzwierciedlone są w decyzji środowiskowej, która kształtuje prawa i obowiązki oznaczonych konkretnie adresatów i stanowi bazę dla ukształtowania obowiązków inwestora w kolejnych decyzjach inwestycyjnych.".
Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
- 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art.72 ust.2 pkt 2 u.o.o.ś.).
Rada Ministrów, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, określi, w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
- 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;
- 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2 (art.60 u.o.o.ś.).
Z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie, wydane w wykonaniu w/w delegacji ustawowej, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019, poz.1839). Przepis § 4 w/w rozporządzenia stanowi, iż do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, iż do kontrolowanego postępowania, wszczętego na wniosek Inwestora z dnia 22 maja 2018 r. i nie zakończonego do dnia wejścia w życie rozporządzenia nowego, miało zastosowanie rozporządzenie poprzednio obowiązujące, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz.71).
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art.73 ust.1 u.o.o.ś.). Nie ulega wątpliwości, iż obowiązkiem organu środowiskowego, do którego wpływa wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, jest ustalenie, czy wskazane przedsięwzięcie to spełnia kryteria przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, czyli – w kontekście kryteriów wskazanych w rozporządzeniu z 2010 r. – czy mieści się w katalogu przedsięwzięć wymienionych w § 2 i § 3 tego aktu. Stwierdzenie, iż objęte wnioskiem przedsięwzięcie w/w kryteriów nie spełnia, obliguje organ do umorzenia wszczętego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jak bowiem trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I GSK 2091/19, publ. w bazie www.orzeczenia.nsa.gov.pl. (dalej "CBOSA"): "Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego nastąpi więc wówczas, gdy - a trzeba to podkreślić - w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a więc w sytuacji, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, która może być załatwiona decyzją.".
(ii) Rozporządzenie z 2010 r. obejmuje swoim zakresem m.in. przedsięwzięcia w postaci instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, wyróżniając w tym zakresie przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia).
Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 271/18, publ. CBOSA: "Po przeprowadzeniu stosownych ustaleń i obliczeń uwzględniających możliwe kierunki (azymuty) promieniowania oraz pochylenia wiązek promieniowania poszczególnych anten - kwalifikacja przedsięwzięcia będącego wieloantenową instalacją w świetle wymogu przeprowadzenia oceny środowiskowej musi być rezultatem uprzedniej oceny możliwości zaistnienia zjawiska interferencji fal elektromagnetycznych skorelowanych (zgodnych) w fazach oraz wynikającej z niego kumulacji wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego ustalonych dla wszystkich pojedynczych anten wchodzących w skład danej instalacji.". W cytowanym wyroku odwołano się do dominującej w tym zakresie linii orzeczniczej (por. np. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/14; wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z dnia 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18), wskazującej, iż "w świetle przepisów wydanego na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (uchylonego z dniem 11 października 2019 r.) należy przyjąć, iż ocena osiągnięcia granicznych parametrów równoważnej (efektywnej) mocy izotropowego promieniowania elektromagnetycznego instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii), emitujących pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach, powinna uwzględniać zjawisko fizyczne interferencji fal elektromagnetycznych i wynikającą z niego kumulację wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego pojedynczych anten wchodzących w skład instalacji.".
Ze w/w orzecznictwa wynika zatem, iż wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny.
Nie można powiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Odmienna interpretacja § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia.
- 3. Odniesienie w/w uwarunkowań do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków:
(i) Jak wynika z dokumentów przedłożonych przez Inwestora w postępowaniu administracyjnym (karta informacyjna przedsięwzięcia – k.16 akt Burmistrza, kwalifikacja przedsięwzięcia – k.27 a.B.) w skład planowanej stacji bazowej będą wchodziły anteny sektorowe, które wypromieniowują energię w postaci pola elektromagnetycznego (oraz urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo odbiorcze umieszczone w szafach technologicznych). W dokumentach tych wskazano, iż równoważna moc promieniowania izotropowo, wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi 6523 W. Z treści: (-) w/w dokumentów przedłożonych przez Inwestora, (-) stanowisk organów wyspecjalizowanych, (-) decyzji organów obu instancji, nie wynika, aby rozważano w nich kumulację wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego pojedynczych anten wchodzących w skład instalacji (wskazać należy w tym kontekście, iż co do zasady zsumowanie wartości przewidzianych dla w/w anten, tj. 3 x 6523 W = 19 569 W dawałoby podstawy do przyporządkowania przedsięwzięcia do § 3 ust. 1 pkt 8 lit.g a nie jak obecnie pkt 8 lit. f). Nie formułując w jakichkolwiek ostatecznych ocen w tym zakresie, Sąd stwierdza konieczność wyjaśnienia w/w aspektu sprawy przez organy.
(ii) Bezspornym jest, iż w przedłożonej organom dokumentacji Inwestor określił maksymalny tilt (pochylenie) anten (str.3 kwalifikacji, str.4 karty). Jak jednakże wskazano w wyroku NSA z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 907/18, publ. CBOSA: "Nie jest także wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, a wynoszącego jak wynika z kwalifikacji instalacji dla poszczególnych anten od 0 do 10, albowiem z akt sprawy nie wynika by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten.
Również ta okoliczność powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej deklarowana przez inwestora organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.". W/w wytyczne, odnoszące się do faktycznie osiągalnej a nie wyłącznie deklarowanej przez danego inwestora wartości tiltu anten należy uznać za aktualne również na gruncie niniejszej sprawy.
(iii) W nawiązaniu do twierdzeń skargi, iż przedmiotowa inwestycja została już zrealizowana, wskazać należy, że w razie ewentualnego wykazania (czego Sąd w żadnym zakresie nie przesądza), iż przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, organy będą musiały ustalić, czy istotnie Inwestor wnosi o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia już zrealizowanego. Wskazać bowiem należy, iż co do zasady ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia winno mieć miejsce zarówno przed wydaniem decyzji z katalogu przewidzianego w art.72 u.o.o.ś., jak i przed przystąpieniem przez inwestora do realizacji przedsięwzięcia (por. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 542/14, publ. CBOSA). W praktyce stosowania art.71 i nast. u.o.o.ś. występują jednakże sytuacje, wywołujące konieczność rozważenia dopuszczalności ustalenia środowiskowych uwarunkowań także dla przedsięwzięć, których realizację już rozpoczęto, czy wręcz dla przedsięwzięć już zrealizowanych (por. np. wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r., II OSK 1063/15, publ. CBOSA).
4. W następstwie uprawomocnienia się niniejszego wyroku Burmistrz ponownie rozpatrzy wniosek Inwestora o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, stosując się do ocen i zaleceń sformułowanych powyżej.
Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c i art.135 p.p.s.a.