Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 maja 2017 r. Referendarz sądowy odmówił przyznania R. sp.j. z siedzibą w [...] prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi tej Spółki na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania
Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 5 czerwca 2017 r.
W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł pismo zatytułowane "zażalenie". Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 247 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskutek "nieuwzględnienia pisma uzupełniającego braki formalne skargi z 21 kwietnia 2017 r. oraz przedwczesnego uznania, iż braki formalne skargi nie zostały uzupełnione". Nadto zarzucił postanowieniu naruszenie art. 106 § 3 podanej ustawy poprzez niedopuszczenie z urzędu dokumentów znajdujących się w aktach o sygn. IV SA/Wa 3244/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 zwaną dalej P.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy.
Przechodząc do oceny wniesionego zarzutu należy wskazać, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, natomiast zarzuty podniesione w uzasadnieniu są całkowicie nietrafne.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że od postanowienia referendarza sądowego przysługuje sprzeciw, co wprost wynika z art. 259 § 1 P.p.s.a. Natomiast pełnomocnik skarżącego, będący radcą prawnym, wniósł zażalenie na wskazane w sentencji postanowienie. Sąd jednak uznał, że mimo błędnego oznaczenia środka zaskarżenia, spełnia ono jednak wymogi sprzeciwu, w dodatku zostało wniesione w ustawowym terminie. Nie ma zatem przeszkód do nadania mu właściwego biegu (por. uchwała Sądu Najwyższego z 24 maja 2017 r., sygn. III CZP 2/17).
Zupełnie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 247 P.p.s.a., ponieważ nie stanowił on podstawy rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu. Zresztą z uwagi na konieczność dokonania merytorycznej oceny skargi z punktu widzenia jej oczywistej bezzasadności niedopuszczalne byłoby stosowanie art. 247 P.p.s.a. przez referendarza. Wynika to z art. 258 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Po pierwsze przepis ten dotyczy postępowania w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu i nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy, lecz weryfikacji kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy oraz prawidłowości opartych na nich ustaleń organu administracji publicznej w zakresie stanu faktycznego, po drugie przepis ten wyraźnie stanowi, że to Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Zaskarżone postanowienie zostało zaś wydane przez referendarza sądowego.
Z uzasadnienia sprzeciwu można wywnioskować, że Skarżący uważa, że nadesłał wszystkie dokumenty, o jakie został wezwany zarządzeniem Referendarza. Nie potwierdzają tego jednak akta sprawy. Zarządzenie z 3 marca 2017 r. o wezwaniu do nadesłania szeregu dokumentów obrazujących sytuację majątkową Spółki zostało przesłane pełnomocnikowi Skarżącej przy piśmie z dnia 3 kwietnia 2017 r. Doręczono je w dniu 7 kwietnia 2017 r. Pozostało jednak bez odpowiedzi.
W tej sytuacji jako prawidłowe należało ocenić stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że treść art. 246 § 2 P.p.s.a. jednoznacznie wskazuje, iż to na stronie spoczywa ciężar wykazania przesłanek pozytywnego załatwienia wniosku, które określono w tym przepisie. Odstępując od złożenia wymienionych wyżej dokumentów skarżąca nie usunęła więc wątpliwości, jakie budzi oświadczenie o jej stanie majątkowym i możliwościach płatniczych, a tym samym nie wykazała przesłanek określonych w art. 246 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.