Uzasadnienie
D.R. zaskarżył decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r., którą m. in. zezwolono [...] S. A. w [...] na niezwłoczne zajęcie nieruchomości - w części wskazanej w decyzji - położonej w [...] w gminie [...], oznaczonej jako działki ew. nr [...], [...], [...] i [...] w celu realizacji decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości linii elektroenergetycznej).
Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na ścisłe związanie zaskarżonej decyzji z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, którą Skarżący zaskarżył odrębną skargą zarejestrowaną za sygn. akt IV SA/Wa 3444/15. Wskazał, że:
- - na nieruchomości nie ma konieczności wykonywania długotrwałych prac związanych z realizacją inwestycji, ponieważ nie ma potrzeby wyburzania zabudowań lub przeprowadzenia intensywnej wycinki, a prace inwestycyjne będą możliwe dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę;
- - wstrzymanie wykonania jedynie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu niweczy sens tej instytucji.
Postanowieniem z 21 grudnia 2015 r. (k. 29-31) Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że:
- - w samej skardze Skarżący podniósł, że na nieruchomości nie ma konieczności wykonywania długotrwałych prac związanych z realizacją inwestycji, ponieważ nie ma potrzeby wyburzania zabudowań lub przeprowadzenia intensywnej wycinki, a prace inwestycyjne będą możliwe dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę; wszystko to świadczy o tym, że nawet w razie realizacji inwestycji nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków;
- - jeśli chodzi o argument, że wstrzymanie wykonania jedynie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości bez wstrzymania wykonania decyzji o niezwłocznym zajęciu niweczy sens tej instytucji należy wskazać, iż brak jest podstaw do "automatycznego" wstrzymywania wykonania decyzji zezwalającej inwestorowi na niezwłoczne zajęcie nieruchomości; stosownie bowiem do art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782), w sprawach, o których mowa w przepisach działu III, z wyłączeniem art. 124 ust. 1a, wykonanie decyzji następuje po upływie 14 dni od dnia, w którym upłynął bezskutecznie trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi na decyzję do sądu administracyjnego; w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tych sprawach organ, który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie; powyższy przepis wyraźnie wyłącza obowiązek "automatycznego" wstrzymania wykonania przez organ decyzji o niezwłocznym zajęciu; oznacza to, że wstrzymanie wykonania tego rodzaju decyzji może nastąpić jedynie w razie spełnienia przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.".
Ponadto, jak już podniesiono wyżej, D.R. zaskarżył decyzję Wojewody [...] z [...] września 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości poprzez zezwolenie [...] S. A. w [...] na założenie i przeprowadzenie na przedmiotowych działkach w granicach pasa technologicznego przewodów i urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. Sprawa z tej skargi została zarejestrowana za sygn. akt IV SA/Wa 3444/15, a wydany 14 marca 2016 r. wyrok, uchylający zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji, nie jest prawomocny.
Postanowieniem z 14 marca 2016 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe (k. 52 i k. 58-59) z uwagi na to, że między zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości a zaskarżoną w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 3444/15 decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości zachodzi ścisły związek polegający na tym, że zezwolenie na natychmiastowe zajęcie jest możliwe jedynie w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Skarga na decyzją w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości została uwzględniona, lecz wyrok nie jest prawomocny. Ewentualne prawomocne uchylenie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Skarżący wnioskiem z 15 marca 2016 r. ponownie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (k. 53-55). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sprawie zaszła nowa okoliczność w postaci wydania wyroku w sprawie ze skargi na decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, którym uchylono zaskarżoną decyzję w tym przedmiocie i poprzedzająca ją decyzję organu pierwszej instancji, a co za tym idzie - istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia również decyzji w niniejszej sprawie i to tym bardziej, że dotknięte są one tymi samymi wadami, co decyzje już uchylone, a pozostawienie w obiegu prawnym zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody wskutek rozpoczęcia prac budowlanych, wycinki drzew i innych czynności na nieruchomości.
Pismem z 29 marca 2016 r. (k. 70-71) pełnomocnik uczestnika postępowania wniósł o oddalenie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W sytuacji złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, po prawomocnym rozpoznaniu wniosku poprzedniego, został on przez Sąd potraktowany jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia z 21 grudnia 2015 r. w trybie art. 61 § 4 P.p.s.a.
Stosownie do powyższego przepisu, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu wydane na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Przez zmianę okoliczności należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wydane uprzednio.
Wniosek nie jest zasadny.
Skarżący powołał się na zmianę okoliczności prawnych w postaci wydania wyroku w sprawie ze skargi na decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, którym uchylono zaskarżoną decyzję w tym przedmiocie i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Zmiana tej okoliczności sama w sobie nie powoduje jednak, aby spełniła się jedna z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., koniecznych do wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Skoro bowiem zasadna była w ocenie Sądu odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji jeszcze przed nieprawomocnym uchyleniem decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, to także nie ma do tego podstaw po jej nieprawomocnym uchyleniu. Nie ma ono bowiem żadnego wpływu na możliwość wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.
Należy też zauważyć, że w dniu wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji (21 grudnia 2015 r.) nastąpiło już wstrzymanie wykonania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 9 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), co oznacza, że wydanie powyższego wyroku nie spowodowało wstrzymania jej wykonania. Wszystko to świadczy o tym, że nie nastąpiła zmiana okoliczności prawnych w porównaniu z okolicznościami istniejącymi w dniu wydania uprzedniego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Ponadto, jak już podniesiono w postanowieniu z 21 grudnia 2015 r., w samej skardze wskazano, że na nieruchomości nie ma konieczności wykonywania długotrwałych prac związanych z realizacją inwestycji, ponieważ nie ma potrzeby wyburzania zabudowań lub przeprowadzenia intensywnej wycinki, a prace inwestycyjne będą możliwe dopiero po wydaniu pozwolenia na budowę. Przemawia to za tym, że na obecnym etapie realizacji inwestycji nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W związku z powyższym Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 4 P.p.s.a.