Uzasadnienie
Skarżąca S. R. we wniosku z 6 lipca 2016 r. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku skarżąca podała, wraz z synem prowadzi gospodarstwo domowe. Wnioskodawczyni utrzymuje się z zasiłku z opieki społecznej w wysokości 604 zł. Jej syn z tytułu wynagrodzenia za pracę otrzymuje 2 016 zł netto, przy czym jest to praca na czas określony - do 31 lipca 2017 r. Skarżąca podała, że posiada dom jednorodzinny o pow. ok. 100 m2 na działce 254 m2. Wskazała, że ponosi miesięczne koszty – gaz w sezonie zimowym ok. 1 400 zł., w okresie letnim – 400 zł. (płatności co 1,5 miesiąca), energia elektryczna 200 zł., wywóz nieczystości 100 zł. co 3-4 miesiące, śmieci 54 zł., co dwa tygodnie, podatek od nieruchomości 200 zł. rocznie, żywność 1 400 zł., ubrania ok. 100 zł., leki 150 zł., telefon ok. 60 zł.
W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarżąca w niniejszej sprawie korzysta już ze zwolnienia od kosztów sądowych (postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 stycznia 2016 r.), dlatego też rozpoznanie wniosku o prawo pomocy z dnia 6 lipca 2016 r. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych stało się zbędne i podlegało umorzeniu na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.).
Odnosząc się natomiast do wniosku w zakresie żądania ustanowienia adwokata, stwierdzić należy, że ten wniosek również nie jest uzasadniony. Przepis art. 246 § 3 powołanej ustawy stanowi bowiem, że adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Ten przepis wprowadza przesłankę negatywną, która wyklucza badanie wniosku o przyznanie prawa pomocy pod kątem wystąpienia przesłanek pozytywnych co do żądania ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika procesowego (por. J. Harczuk. Zwroty szacunkowe jako przesłanka przyznania prawa pomocy. ZNSA 2007, Nr 5, s. 69 i n.).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w aktach rozpoznawanej sprawy znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą adw. A. A., obejmujące umocowanie do przeglądania akt (k. 81). Oznacza to, że skarżąca pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem. Trzeba ponadto zauważyć, że S. R. ustanowiła pełnomocnika z wyboru w sprawie o sygn. VII SA/Wa 953/16.
Pozostawanie przez wnioskującego w stosunku prawnym z profesjonalnym pełnomocnikiem, o ile nie został on ustanowiony w ramach prawa pomocy, jest każdorazowo negatywną przesłanką przyznania stronie z urzędu profesjonalnego pełnomocnika. Przesłanka ta uniemożliwia uwzględnienie wniosku we wskazanym zakresie w każdej sytuacji - również wtedy, gdy zatrudniający profesjonalnego pełnomocnika czyni to dla celów innych postępowań, czy wyłącznie dla dokonania poszczególnych czynności obwarowanych przymusem adwokacko-radcowskim (por. postanowienie NSA z dnia 19 maja 2005 r., sygn. akt I FZ 168/05, postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 456/07; M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex a Wolters Kluwer business, Warszawa 2009, s. 699-700).
W okolicznościach faktycznych sprawy, referendarz sądowy na podstawie art. 249 a ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, na podstawie art. 246 § 3 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy, odmówił skarżącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu.