Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 50/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2008 r. orzekającą o wymeldowaniu I. L. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego w ustawowym terminie.
Pismem z dnia 23 lutego 2010 r. I. L., reprezentowana przez pełnomocnika (brata) W. F., wniosła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Pełnomocnik skarżącej podniósł, iż pismo wyzywające do uiszczenie wpisu otrzymał dnia 31 grudnia 2009 r. Kolejne dwa dni były wolne od pracy, natomiast media informowały, że wszystkie urzędy wznowią swoją pracę dnia 5 stycznia 2010 r. Dlatego był przekonany, że uiszczając wpis w dniu 8 stycznia 2010 r. zmieścił się w ustawowym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej Ppsa) pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Z kolei art. 88 Ppsa stanowi, iż spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że wszelkie czynności dokonywane przez pełnomocnika strony w granicach udzielonego mu umocowania pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego, a tym samym działania te należy traktować tak, jakby były podejmowane przez samego mocodawcę. Wobec czego zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona w pełni ją obciążają. To z kolei oznacza, że niezachowanie terminu przez pełnomocnika równoznaczne jest z zaniechaniem samej strony, która nie może twierdzić, że za ustanowionego przez siebie pełnomocnika działania nie ponosi odpowiedzialności (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 386/06).
Jak wynika z akt sądowych sprawy odpis postanowienia Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. o odrzuceniu skargi I. L. został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 27 stycznia 2010 r. Okoliczność tę przyznał również pełnomocnik skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu. Stwierdzić zatem należy, iż w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminowi, strona skarżąca dowiedziała się bowiem o uiszczeniu wpisu z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec tego wniosek o przywrócenie uchybionego terminu winien zostać złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia – czyli do dnia 3 lutego 2010 r.
Tymczasem wniosek ten został złożony osobiście przez pełnomocnika skarżącej w biurze podawczym Sądu w dniu 23 lutego 2010 r. (data prezentaty). Jest zatem spóźniony.
W tym stanie rzeczy wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego jako spóźniony należało na podstawie art. 88 Ppsa odrzucić. Z tego względu Sąd orzekł jak w sentencji.