Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na mocy którego wezwano skarżącą B. S. do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł od skargi na decyzję w przedmiocie wymeldowania, skarżąca wniosła o zwolnienie jej z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Na wezwanie sądowe skarżąca złożyła następnie wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada żadnego majątku nieruchomego, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca wyjaśniła ponadto, że od lipca 2007 r. przebywa w zakładzie karnym, ma orzeczoną przez lekarza pracy niezdolność do pracy, nie pracuje i nie posiada żadnych dochodów. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła zarzuty przeciwko sposobowi przeprowadzenia eksmisji z lokalu przy ul. [...] w W., w którym zamieszkiwała do dnia osadzenia w zakładzie karnym i oświadczyła, że nie miała możliwości zabezpieczenia rzeczy (swojego dobytku) znajdujących się w tym lokalu.
Skarżąca nie mogła liczyć w tym zakresie na pomoc swojej matki, która jest osobą niepełnosprawną, sparaliżowaną i która została przewieziona do ośrodka pomocy społecznej. Na tą ostatnią okoliczność skarżąca przedstawiła zaświadczenie Dyrekcji Domu Pomocy Społecznej [...] z dnia [...] marca 2009 r.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w takim zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca odbywa obecnie karę pozbawienia wolności i ze względu na orzeczoną niezdolność do pracy nie pracuje i nie posiada żadnych dochodów. Wnioskodawczyni nie posiada zarazem majątku, który umożliwiłby jej zabezpieczenie środków na poniesienie kosztów sądowych, nie może też liczyć na wsparcie finansowe członków rodziny. Powyższe nakazuje przyjąć, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść kosztów tego postępowania we własnym zakresie, wobec czego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.