Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. skarżąca B. S. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w niniejszej sprawie.
Na wezwanie sądowe skarżąca w dniu 21 lipca 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) złożyła przedmiotowy wniosek w prawem przewidzianej formie, czyli na urzędowym formularzu wniosku PPF. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z matką. Skarżąca nie posiada żadnego majątku nieruchomego, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca nie posiada również stałego dochodu, środki na bieżące utrzymanie czerpie z pomocy matki, która otrzymuje emeryturę w wysokości 932, 49 zł oraz pomocy społecznej w postaci jednorazowego zasiłku celowego w wysokości 150 zł. Skarżąca wyjaśniła, że od [...] do [...] przebywała w zakładzie karnym, gdzie orzeczono w stosunku do niej niezdolność do pracy. Obecnie jest osobą bezrobotną, poszukującą pracy.
Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:
Przyznanie prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. Z dyspozycji art. 243 § 1, oraz art. 245 §§ 1-3 p.p.s.a. wynika, że właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o ustanowienie adwokata z urzędu, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Warunkiem przyznania prawa pomocy w takim zakresie jest wykazanie przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca do dnia [...] odbywała karę pozbawienia wolności i ze względu na orzeczoną niezdolność do pracy, podczas odbywania kary, nie pracowała. Po opuszczeniu Aresztu Śledczego skarżąca zarejestrowała się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, obecnie bez prawa do zasiłku. Wnioskodawczyni nie posiada stałych dochodów, środki na bieżące utrzymanie czerpie z pomocy matki, otrzymującej niewielką emeryturę w wysokości 932, 49 zł. Wnioskodawczyni nie posiada zarazem majątku, który umożliwiłby jej zabezpieczenie środków na poniesienie kosztów zastępstwa procesowego, nie ma również żadnych oszczędności.
Trudna sytuacja materialna wnioskodawczyni daje zatem podstawę przypuszczać, iż poniesienie przez nią kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, narazi ją na uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego, zatem istnieją przesłanki do przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.