Uzasadnienie
A. W. w piśmie z dnia 25 stycznia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W niniejszej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), powoływana dalej jako "p.p.s.a.", zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest to, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.).
Przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając takie rozstrzygnięcie od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalności zastosowania ochrony tymczasowej ma charakter zaskarżonego do sądu administracyjnego aktu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wstrzymanie wykonania dotyczy więc sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (por. postanowienia NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II OZ 116/12, z dnia 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt I GZ 188/17).
Natomiast przedmiotem decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla określonego przedsięwzięcia. Nie ulega wątpliwości, że decyzja ta nie wywołuje skutków materialnoprawnych, gdyż nie powoduje powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony oraz nie nakłada nowych praw lub obowiązków, które podlegałyby wykonaniu (por. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II OZ 1417/17). Decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest wydawana we wstępnej fazie postępowania dotyczącego zamierzenia inwestycyjnego i stanowi jedną z przesłanek warunkujących możliwość uzyskania przez inwestora kolejnych decyzji wymaganych przez prawo. Fakt, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę poprzedzone jest warunkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizuję przedsięwzięcia, nie oznacza wcale, że zaskarżona decyzja prowadzi samoczynnie do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (zob. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II OZ 613/15, z 15 dnia kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 259/15).
Ma ona zatem niejako charakter przygotowawczy do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i sama nie stanowi podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych. (zob. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II OZ 108/15). Skoro decyzja będąca przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest warunkiem koniecznym wydania następnej decyzji, to w rzeczywistości ewentualne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może być spowodowane dopiero przez tę decyzję, która kończy proces inwestycyjny (zob. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1343/16).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, postanowił jak w sentencji.