Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2016 r. A. S. złożył skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 października 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1739/05 o odrzuceniu skargi A. S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z [...] października 2001 r. nr [...].
Postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 929/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. o wznowienie postępowania sądowego.
W dniu 16 marca 2017 r. wpłynął do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 929/16 umorzono postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
Skarżący wniósł w ustawowym terminie sprzeciw od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie referendarza sądowego jest prawidłowe i należało utrzymać je w mocy.
Stwierdzić należy, że złożony wniosek dotyczy wznowienia postępowania w sprawie, w której skarżącemu przyznano prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1739/05 zwolniono bowiem skarżącego od kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata, a orzeczenie to stało się prawomocne. Przyznane stronie prawo pomocy w takim zakresie obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie postępowania w tej sprawie (vide - uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, Lex nr 668584).
Z tego względu, ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy jest w niniejszej sprawie bezprzedmiotowy i nie może być rozpoznany merytorycznie. Sytuacji tej nie zmienia okoliczność wypowiedzenia przez skarżącego pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi z urzędu. Trafnie zauważył referendarz sądowy w kontrolowanym postanowieniu, że strona korzystająca z tak ustanowionej pomocy prawnej może wypowiedzieć pełnomocnictwo, jak również może ubiegać się o zmianę adwokata wyznaczonego przez okręgową radę adwokacką.
Jeżeli stronie nie odpowiada sposób, w jaki jest reprezentowana, to powinna swoje zastrzeżenie zgłosić odpowiednim organom korporacji zawodowych, a nie sądowi. Sąd nie może wydać ponownego rozstrzygnięcia o przyznaniu prawa pomocy w postaci ustanowienia innego pełnomocnika, jeżeli przyznane prawo pomocy w tym zakresie nie zostało cofnięte na mocy art. 249 p.p.s.a., gdyż przyznane prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 374/09).
Skoro zatem skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie, w jakim w niniejszej sprawie prawo pomocy już mu przysługuje, to zgodnie z art. 249a p.p.s.a. postępowanie w sprawie prawa pomocy należało umorzyć.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.