Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2017 r. referendarz sądowy odmówił R. P., pełnomocnikowi skarżącego M. P. przyznania prawa pomocy.
Po rozpoznaniu sprzeciwu od ww. postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. utrzymał w mocy ww. zaskarżone postanowienie.
Postanowienie to zostało doręczone R. P. w dniu 11 stycznia 2018 r. (k. nr 128 akt sądowych), zaś w dniu 18 stycznia 2018 r. R. P. złożył zażalenia na powyższe postanowienie w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik skarżącego M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: "ppsa", rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Z przytoczonego przepisu wynika, że rolą WSA jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu. Analiza akt sądowych wskazuje, że wniosek R. P. o przyznanie prawa pomocy został prawomocnie rozstrzygnięty, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny działając jako sąd drugiej instancji, rozpoznał merytorycznie wniesiony przez niego sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z 10 listopada 2017 r. i postanowieniem z 20 grudnia 2017 r. utrzymał je w mocy. Obecnie na gruncie ppsa, postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, bowiem nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1 – 10 ppsa, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia, czy jakiegokolwiek środka odwoławczego na tego rodzaju postanowienie.
Jeżeli ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. II FZ 196/11- http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, zażalenie - jako niedopuszczalne - podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.