Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 5/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu przyznał K. K. (zwanej dalej stroną lub skarżącą) prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu w sprawie z jej skargi na postępowanie pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. we W. w przedmiocie naruszenia zasady udzielania odpowiedzi na pismo strony.
W dniu 22 marca 2016 r. pełnomocnik ustanowiony z urzędu przedłożył tutejszemu Sądowi opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 5/16 odrzucającego przedmiotową skargę.
Wnioskiem z dnia 25 marca 2016 r. skarżąca wystąpiła o przyznanie innego adwokata, nie zgadzając się z treścią opinii adwokat K. W. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 5/16 referendarz sądowy tutejszego Sądu umorzył postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte wnioskiem o zmianę pełnomocnika z urzędu uznając, że rozpoznanie wskazanego żądania skarżącej – z uwagi na udzielenie pomocy prawnej przez ustanowionego adwokata – stało się zbędne.
Pismem z dnia 10 kwietnia 2016 r. skarżąca – z zachowaniem ustawowego terminu – złożyła sprzeciw od opisanego powyżej postanowienia referendarza sądowego stwierdzając, że opinia adwokata z urzędu była błędna. Podniosła również zarzuty co do działalności Urzędu Marszałkowskiego Województwa D. oraz Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 – 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy.
W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2).
W ocenie Sądu wniesiony sprzeciw nie zasługiwał na uwzględnienie, a postanowienie referendarza sądowego było prawidłowe.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że zarzuty i twierdzenia zawarte w sprzeciwie – poza wyrażeniem negatywnego stosunku skarżącej co do faktu wydania zakwestionowanego postanowienia – nie odnosiły się w ogóle do tego orzeczenia. Strona bowiem w głównej mierze skoncentrowała się na wykazaniu nieprawidłowości w działaniu organów administracji publicznej.
Należy podkreślić, że przyznane stronie skarżącej prawo pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu zostało już w niniejszej sprawie wykorzystane. Pełnomocnik ten zapoznał się z aktami sprawy i ocenił, że postanowienie o odrzuceniu skargi znajdowało uzasadnienie w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i brak było podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienie powyższego stanowiska, zawarte w opinii adwokat K. W. z dnia 21 marca 2016 r., zostało doręczone skarżącej w dniu 14 kwietnia 2016 r.
Powyższe czynności procesowe wyczerpały tym samym ustawowy tryb działania pełnomocnika z urzędu wynikający z art. 177 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia.
Zdaniem Sądu zasadnie zatem referendarz sądowy ocenił żądanie skarżącej uznając, że przyznane prawo pomocy zostało już w niniejszej sprawie wyczerpane poprzez działania pełnomocnika z urzędu mieszczące się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy procesowej. Trafnie również dostrzeżono, że w sprawie nie zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 177 § 5 p.p.s.a., czyli sytuacja, w której wobec stwierdzenia przez sąd, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności, konieczne jest wyznaczenie innego pełnomocnika.
Dodać przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie można utożsamiać z wyznaczeniem konkretnego adwokata. Stosownie bowiem do treści art. 253 § 1 zd. 1 p.p.s.a., o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej. Innymi słowy, o tym kto będzie ustanowionym pełnomocnikiem z urzędu w konkretnej sprawie nie decyduje Sąd, ale właściwy organ samorządu zawodowego adwokatów.
Konsekwencją ustalenia powyższych okoliczności faktycznym było zasadne uznanie przez referendarza sądowego, że rozpoznanie wniosku o zmianę pełnomocnika z urzędu okazało się zbędne. Zaś w myśl art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Wobec uznania, że zakwestionowane w drodze sprzeciwu postanowienie referendarza sądowego okazało się prawidłowe, Sąd – działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. – postanowił utrzymać je w mocy.