Uzasadnienie
W dniu 14 lutego 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga strony skarżącej podpisana przez pełnomocnika, czyli ojca strony. W treści tej skargi został zawarty wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu z uwagi na złą sytuację finansową.
Postanowieniem Sądu z dnia 5 maja 2017 r. odrzucono skargę z uwagi na to, że wskazane w sentencji pismo, które stanowiło przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie, ma charakter informacyjny i nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Odpis tego postanowienia został doręczony pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 7 czerwca 2017 r. W dniu 16 maja 2017 r. złożono osobiście w Sądzie na urzędowym formularzu z dnia 15 maja 2017 r. (k- 31) wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, który został podpisany przez pełnomocnika, czyli ojca strony. Dnia 16 maja 2017 r. pełnomocnik zapoznał się również z aktami sprawy. Powyższy wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 15 maja 2017 r. odrębnym zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 17 lipca 2017 r. został pozostawiony bez rozpoznania z uwagi na to, że strona skarżąca nie uzupełniła jego braku formalnego.
Natomiast rozpoznaniu w niniejszej sprawie podlega, zawarty w skardze wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Przepis art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.) stanowi, że jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W myśl art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. do czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, które wykonuje referendarz sądowy należy wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy.
Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 p.p.s.a.).
Ocena, czy rozpoznanie wniosku stało się zbędne – powinna nawiązywać do okoliczności, w związku z którymi wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony (por. post. NSA z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt II OZ 588/17).
W świetle powyższego rozpoznanie zawartego w treści skargi wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata stało się zbędne z uwagi na to, że wspomniana skarga została odrzucona postanowieniem Sądu z dna 5 maja 2017 r., a więc postępowanie główne - w toku którego złożono ten wniosek - zostało zakończone (por. np. post. WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1251/17).
W tej sytuacji postępowanie wszczęte powyższym, zawartym w skardze, wnioskiem o przyznanie prawa pomocy podlega umorzeniu na podstawie art. 249a p.p.s.a.
Dodać należy, że po wydaniu i doręczeniu postanowienia Sądu z dnia 5 maja 2017 r. odrzucającego skargę pełnomocnik strony skarżącej złożył, opisany wyżej, drugi wniosek z dnia 15 maja 2017 r. o przyznanie prawa pomocy, który został zakwalifikowany jako wniosek o przyznanie tego prawa w celu zaskarżenia orzeczenia z dnia 5 maja 2017 r. kończącego postępowanie przed sądem I instancji. Zatem ten drugi wniosek pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy dotyczące umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, który zawarty był w treści skargi.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.