Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. P. Z. (dalej skarżący) wniósł skargę na decyzję Prezesa Zarządu sp. [A] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lutego 2020 r., doręczonym drogą elektroniczną w dniu 13 marca 2020 r. (urzędowe poświadczenie odbioru – k.94 akt sądowych), skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W piśmie z dnia 18 marca 2020 r. cofnął wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej zwanej dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona stronie skarżącej w dniu 13 marca 2020 r., zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 20 marca 2020 r. (piątek). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w oznaczonym terminie nie została opłacona.
Okoliczność ta, stosownie do powołanych przepisów art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi. Bez znaczenia jest, że przed upływem terminu do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w piśmie z 18 marca 2020 r. skarżący cofnął skargę. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć bowiem można skargę skutecznie wniesioną, a więc dopuszczalną, wolną od braków formalnych i fiskalnych.
W orzecznictwie podkreśla się, że zarówno dopuszczalność skargi, jak i spełnienie warunków formalnych i fiskalnych jej wniesienia, podlegają ocenie już na wstępnym etapie, a stwierdzenie, że chociaż jeden z tych warunków nie został spełniony skutkuje odrzuceniem skargi. W takim wypadku postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone, gdyż skarga nie została skutecznie złożona. Natomiast spełnienie powyższych warunków pozwala na nadanie skardze biegu i tylko tego rodzaju skutecznie wniesiona skarga może zostać cofnięta (por. np. postanowienia NSA: z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87;
z 3 stycznia 2008r., I OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; z 25 kwietnia 2012 r., II OSK 928/12; z 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; z 15 stycznia 2016 r., II OZ 17/16, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądowoadministracyjnych, CBOSA). Nadto należy zwrócić uwagę, że dla skarżącego zarówno odrzucenie skargi, jak i umorzenie postępowania sądowoadoministracyjnego wywołuje tożsame skutki – w obu bowiem przypadkach postępowanie zostaje zakończone rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2016 r., II OZ 17/16, publ. CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.