Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt IV SA/Wr 737/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę R. N. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych adresowych.
Powyższe orzeczenie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 lipca 2013 r.
Wnioskiem złożonym w dniu 21 sierpnia 2013 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2013 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu i umorzył postępowanie wszczęte kolejnym wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych.
Pismem z dnia 29 sierpnia 2013 r. nr [...], które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 3 września 2013 r., Okręgowa Rada Adwokacka we W. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego adwokat E. Ś. Wnioskiem z dnia 2 października 2013 r., sprecyzowanym w dniu 22 października 2013 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r., dopełniając czynności wniesienia skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu wniosku adwokat E. Ś. oświadczyła, że pismo zawierające informację o wyznaczeniu jej pełnomocnikiem skarżącego w niniejszej sprawie zostało jej doręczone w dniu 3 września 2013 r. Podniosła też m.in., że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustaje z dniem, w którym powiadomiony o ustanowieniu pełnomocnik ma realną możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej i od tej chwili pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu powinno być wniesione do sądu. Przy czym, czas na złożenie skargi kasacyjnej nie może być dłuższy niż 30 dni od dnia powiadomienia pełnomocnika o jego ustanowieniu. Jak wskazała pełnomocnik z urzędu, wymóg ten został w sprawie spełniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej należało uwzględnić.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.).
Rozpoznając przedmiotowy wniosek w kontekście powyższego uregulowania zauważyć trzeba, że jakkolwiek wystąpienie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika złożony w otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej nie wpływa na bieg tego terminu, to okoliczność ta może stanowić jedną z podstaw uzasadniających złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka prawnego (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 479-480). Wyznaczenie pełnomocnika z urzędu nie oznacza bowiem możliwości podjęcia przez niego natychmiastowego działania w imieniu strony. Dlatego przy ocenie, czy wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie, istotne jest ustalenie, kiedy pełnomocnik miał realną możliwość jego sporządzenia. Możliwość ta wyznacza zatem czas ustania przyczyny uchybienia terminu.
W tej kwestii Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, jest dzień, w którym pełnomocnik ustanowiony w trybie art. 244 p.p.s.a. miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OZ 211/12; z dnia 12 maja 2012 r., sygn. akt II GZ 243/11 oraz z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OZ 612/12, publ. CBOSA).
Podkreślenia przy tym wymaga, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt SK 17/12 (publ. OTK-A 2013/6/86), stwierdził, że art. 87 § 1 p.p.s.a. rozumiany w ten sposób, że - w sytuacji niedochowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 177 § 1 p.p.s.a., na skutek wystąpienia o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego - przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej ustaje z dniem, w którym powiadomiony o ustanowieniu pełnomocnik ma możliwość sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że pełnomocnik skarżącego dopiero z pisma Okręgowej Rady Adwokackiej we W., w dniu 3 września 2013 r., powzięła wiadomość o ustanowieniu jej pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Natomiast w dniu 2 października 2013 r. złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, którego upływ - biorąc pod uwagę datę doręczenia odpisu wyroku stronie w dniu 22 lipca 2013 r. - nastąpił z dniem 21 sierpnia 2013 r. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego dokonała czynności wniesienia skargi kasacyjnej.
Na podstawie powyższych okoliczności stwierdzić należy, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu, w którym pełnomocnik miał rzeczywistą możliwość zapoznania się z aktami sprawy, czyli w dniu 3 września 2013 r. Złożenie przez pełnomocnika skarżącego w dniu 2 października 2013 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej, czyli w terminie trzydziestu dni od zawiadomienia jej o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu oznacza, że termin do dokonania tej czynności, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. został zachowany.
W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego w sposób oczywisty wykazała też brak winy w uchybieniu terminu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.