Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 marca 2017 r. (data wpływu: 20 marca 2017 r.) Z. Z. (zwany dalej: stroną, skarżącym) wniósł m. in. o przyznanie prawa pomocy w celu sporządzenia skargi kasacyjnej, powołując się na znaną Sądowi z urzędu jego sytuację rodzinną i majątkową..
Pismem referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2017 r. wezwano skarżącego o uzupełnienie braku formalnego powyższego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF obowiązującym w postępowaniu przed sądami administracyjnym. Jednocześnie przesłano skarżącemu urzędowy druk formularza w celu jego podpisania, wypełnienia i przesłania do sądu - w terminie siedmiu dni od dnia jego otrzymania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Odpis powyższego wezwania wraz z drukiem formularza doręczono skarżącemu w dniu 4 maja 2017 r. W wyznaczonym terminie skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu.
Zarządzeniem z dnia 25 lipca 2017 r. – doręczonym skarżącemu w dniu 9 sierpnia 2017 r. – referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, z tym uzasadnieniem,że nie złożył on wniosku na urzędowym formularzu dla osób fizycznych.
W dniu 18 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł sprzeciw na powyższe zarządzenie i równocześnie wniósł ponownie o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego z urzędu dołączając wymagany wcześniej formularz PPF.
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i umorzył postepowanie w sprawie prawa pomocy w pozostałym zakresie.
W odpowiedzi na zarządzenie sędziego z dnia 19 września 2017 r., w którym zwrócono się do skarżącego o oświadczenie, czy w związku z przyznaniem pełnomocnika z urzędu cofa sprzeciw, skarżący pismem z dnia 16 października 2017 r. podtrzymał sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. –zwana dalej: p.p.s.a.) - od postanowień, wydanych przez referendarza sądowego przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z kolei Sąd rozpoznając sprzeciw wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym stanowi art. 260 p.p.s.a. Jak wynika z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
W realiach niniejszej sprawy, orzeczeniem referendarskim z dnia 24 sierpnia 2017 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i umorzono postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych z uwagi na przedmiotowe zwolnienie, o którym mowa w art. 239 § 1 pkt b p.p.s.a.
W tych okolicznościach rozpoznawanie sprzeciwu skarżącego jest nie tylko bezprzedmiotowe, ale stało się też zbędne, gdyż jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia dla niego adwokata z urzędu został już rozpoznany z pozytywnym dla strony skutkiem. Natomiast na podstawie art. 239 p.p.s.a. zwolniony jest on z kosztów sądowych. Stwierdzenie powyższego uzasadniało umorzenie na podstawie art. 249a p.p.s.a postępowania wywołanego wniesieniem przedmiotowego sprzeciwu od zarządzenie referendarskiego z dnia 25 lipca 2017 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.