Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 stycznia 2020 r. P. Z. (dalej skarżący) wniósł skargę na decyzję Prezesa Zarządu A sp. z o.o. w W. z/s w S. z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł m. in. o umorzenie postępowania wskazując, że dnia [...] lutego 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję wydając decyzję nr [...], a następnie dnia [...] lutego 2020 r. decyzją nr [...] odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji publicznej.
Zarządzeniem z dnia 3 marca 2020 r., doręczonym w dniu 10 marca 2020 r. (zwrotne poświadczenie odbioru – k.69 akt sądowych), skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Skarżący nie uzupełnił braków skargi. W piśmie z dnia 15 marca 2020 r. cofnął wniesioną skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U z 2019 r., poz. 2325, dalej powoływanej jako p.p.s.a.), który określa wymogi formalne skargi wynika, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W myśl art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2) oznaczenie rodzaju pisma;
- 3) osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5) wymienienie załączników.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że jeżeli warunki formalne skargi nie zostaną spełnione, skarżący winien być w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a wezwany do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 7/10, publ. LEX nr 578341 oraz CBOSA).
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do podpisania skargi została doręczona stronie skarżącej w dniu 10 marca 2020 r., zatem siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upływał w dniu 17 marca 2020 r. (wtorek). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarżący w oznaczonym terminie nie uzupełnił braków skargi.
Okoliczność ta, stosownie do powołanych przepisów art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi. Bez znaczenia jest, że przed upływem terminu do wykonania zarządzenia o wezwaniu o uzupełnienie braków skargi w piśmie z 15 marca 2020 r. skarżący cofnął skargę. Wniosek o cofnięcie skargi nie podlega w takiej sytuacji, jaka ma miejsce w niniejszej sprawie, merytorycznej ocenie w świetle przesłanek art. 60 p.p.s.a. Cofnąć bowiem można skargę skutecznie wniesioną, a więc dopuszczalną, wolną od braków formalnych i fiskalnych.
W orzecznictwie podkreśla się, że zarówno dopuszczalność skargi, jak i spełnienie warunków formalnych i fiskalnych jej wniesienia, podlegają ocenie już na wstępnym etapie, a stwierdzenie, że chociaż jeden z tych warunków nie został spełniony skutkuje odrzuceniem skargi. W takim wypadku postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone, gdyż skarga nie została skutecznie złożona. Natomiast spełnienie powyższych warunków pozwala na nadanie skardze biegu i tylko tego rodzaju skutecznie wniesiona skarga może zostać cofnięta (por. np. postanowienia NSA: z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87; z 3 stycznia 2008r., I OSK 1829/07; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; z 25 kwietnia 2012 r., II OSK 928/12; z 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; z 15 stycznia 2016 r., II OZ 17/16, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądowoadministracyjnych, CBOSA).
Nadto należy zwrócić uwagę, że dla skarżącego zarówno odrzucenie skargi, jak i umorzenie postępowania sądowoadoministracyjnego wywołuje tożsame skutki – w obu bowiem przypadkach postępowanie zostaje zakończone rozstrzygnięciem o charakterze procesowym, bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2016 r., II OZ 17/16, publ. CBOSA).
Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu sądowego orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.