Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2011 r., złożonym osobiście w dniu 1 grudnia 2011r., W.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. polegającą na nie wydaniu decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego na dofinansowanie do wydatków na leki. Skarżący wskazał, iż MOPS w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznał mu zasiłek celowy na zakup leków w kwocie 200 zł. Decyzja ta została uchylona decyzją z dnia [...] r. nr [...]., która z kolei w wyniku jej zaskarżenia została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...] a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej decyzję Kolegium otrzymał w dniu [...] r. i mimo upływu terminu określonego w treści art. 35 § 3 k.p.a. nie wydał decyzji ani nie wskazał terminu zakończenia sprawy. Wobec tego skarżący domagał się zobowiązania MOPS w K. do wydania stosownej decyzji.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie wskazując, iż w sprawie dofinansowania do zakupu leków organ w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], którą skarżący odebrał w dniu 8 grudnia 2011 r.
Zarządzeniem z dnia 28 grudnia 2011r. W.G. został wezwany do wykazania, czy wniósł pisemne zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta K., poprzez jego nadesłanie do akt sprawy – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie skarżący wniósł pismo datowane na dzień 11 stycznia 2012 r., w którym poinformował, że zażalenie na bezczynność organu skierowane zostało bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Jednocześnie wskazał, że wielokrotnie wzywał do usunięcia naruszeń poprzez wskazanie podstawy prawnej przepisów stanowiących podstawę działania instytucji.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 26 stycznia 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego.
Zarządzeniem z dnia 20 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego radca prawny D.R. został wezwany w ten sam sposób jak skarżący do wykazania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy W.G. wniósł pisemne zażalenie w trybie art. 37 K.p.a. W przedłużonym przez Sąd terminie do wykonania powyższego zarządzenia pełnomocnik pismem z dnia 23 marca 2012 r. poinformował, że z akt postępowania oraz przeprowadzonej ze skarżącym rozmowy wynika, że w sprawie nie zostało wniesione stosowne zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziane w ustawie.
W przypadku skargi na bezczynność organu I instancji polegającą na nie wydaniu decyzji administracyjnej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, jej wniesienie dopuszczalne jest dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, do których należy zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (art. 37 k.p.a.).
Tymczasem z akt administracyjnych sprawy nie wynika aby skarżący przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta Miasta K. złożył zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. Również skarżący nie wykazał, że zażalenie takie złożył. Tym samym skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia.
W świetle powyższego, wobec niewyczerpania przez skarżącego toku instancji należało uznać skargę za niedopuszczalną.
Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł jak w sentencji postanowienia.