Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012r. wydanym przez Referendarza Sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznano W.G. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie zasiłku celowego.
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła dla skarżącego radcę prawnego D.R., który reprezentował stronę w postępowaniu przed sądem I instancji.
W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2012r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł między innymi o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz złożył oświadczenie, że koszty te nie zostały ani w całości, ani w części pokryte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 21 maja 2012r., którym odrzucił skargę W.G. nie orzekł o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez wskazanego wyżej radcę prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynoszą 240 zł.
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał radcy prawnemu D.R. za reprezentowanie strony w postępowaniu przed sądem I instancji wynagrodzenie w wysokości 240 zł, a więc w stawce minimalnej, którą zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało powiększyć o 23 % podatku VAT.
W tym stanie rzeczy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.