Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012r. wydanym przez Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach przyznano skarżącemu W.G. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie zasiłku celowego.
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wskazała jako pełnomocnika dla skarżącego radcę prawnego D. R., który zgłosił się do sprawy i uczestniczył w postępowaniu toczącym się przed tutejszym Sądem.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2012 r. Sąd odrzucił skargę W.G.
W piśmie z dnia 20 czerwca 2012 r. radca prawny D.R. poinformował Sąd o sporządzeniu w dniu 9 czerwca 2012 r. opinii o oczywistej bezzasadności skargi kasacyjnej, którą przesłał skarżącemu i złożył Dziekanowi Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. oraz wniósł o przyznanie opłaty w postępowaniu w drugiej instancji tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu za sporządzenie powyższej opinii według norm przepisanych. Złożył także oświadczenie, iż koszty te nie zostały ani w całości, ani w części zapłacone. W kolejnym piśmie z dnia 27 czerwca 2012 r. radca prawny D. R. w uzupełnieniu wcześniejszego pisma złożył odpis opinii o oczywistej bezzasadności skargi kasacyjnej z dnia 9 czerwca 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., wyznaczony radca prawny ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 P.p.s.a. w związku z faktycznym udzielaniem pomocy prawnej.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem.
Stosownie do regulacji § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) powołanego rozporządzenia, stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W przedmiotowej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) cytowanego rozporządzenia wynosi 240 zł, zatem wynagrodzenie należne radcy prawnemu za dokonaną czynność wynosi 120 zł (50% z kwoty 240 zł).
Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd przyznał radcy prawnemu D.R. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagrodzenie w wysokości 120 zł, które zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia należało podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług, przewidzianą dla tego rodzaju czynności w kwocie 27,60 zł.
W tym stanie rzeczy należało orzec, jak w sentencji postanowienia.