Uzasadnienie
W piśmie z dnia 12 lipca 2015 r. J. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłość postępowania Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2012 r. znak: [...] o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej za wytwarzanie odpadów z naruszeniem warunków programie gospodarki odpadami.
Pismem z dnia 5 października 2015 r. skarżący został wezwany do udzielenia informacji, w terminie siedmiu dni, czy przed wniesieniem do Sądu skargi na przewlekłość postępowania organu odwoławczego (Głównego Inspektora Ochrony Środowiska) złożył do tego organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu w terminie skierowanego do tego organu odwołania od decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2012 r. i nadesłanie odpisu tego wezwania z adnotacją organu wskazującą na datę jego złożenia.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, J. A. w piśmie z dnia 9 października 2015 r. poinformował, że nie składał wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. W dniu 23 listopada 2015 r. skarżący nadesłał do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oświadczył, że wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych.
W rozpoznawanej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, ponieważ została ona wniesiona przedwcześnie, tzn. bez uprzedniego wyczerpanie środków zaskarżenia.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłość postępowania organu, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie skarżący jak sam przyznał nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 kpa, gdyż nie wniósł stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa do organu wyższego stopnia nad [...] Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska tj. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska. Niezłożenie takiego wezwania stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie powołanego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.