Uzasadnienie
Z. B. pismem z 5 grudnia 2016 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, w związku ze skargą na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi. Do pisma dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do regulacji art. 245 § 1 cytowanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym, przy czym zgodnie z art. 243 p.p.s.a. może być ono przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Dodatkowo należy zaznaczyć, że w myśl art. 247 p.p.s.a, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J.P.Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2006, str. 508). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany przepis znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi. Przedmiotem skargi jest bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi na działania podległych sędziów. Nie budzi zatem wątpliwości, że sprawa ta nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, o których mowa w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Uznać zatem należy, że skoro skarga – w związku z którą Z. B. wystąpił o przyznanie prawa pomocy - jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, to wystąpiły przesłanki określone w art. 247 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 247 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy.