Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017r., sygn., IV SAB/Wa 431/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. B. na bezczynność Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w przedmiocie rozpoznania skargi.
Odpis tego postanowienia doręczono Skarżącemu w dniu 17 lutego 2017 r.
Następnie Z. B. wniósł – na podstawie art. 285a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia z dnia 30 stycznia 2017r., sygn., IV SAB/Wa 431/16. W skardze zawarł również wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarga jest oczywiście bezzasadna.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwaną dalej Ppsa), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 cyt. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
.........O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona.
Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest oczywiście bezzasadna bowiem nie została sporządzona przez adwokata bądź radcę prawnego. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu administracyjnego powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 P.p.s.a. w zw. z art. 285l P.p.s.a. Naruszenie wskazanego wyżej obowiązku skutkuje odrzuceniem wniesionej skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 Ppsa należało orzec jak w sentencji