Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 maja 2012 r. J. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłość Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi polegającą na nierozpatrzeniu wniosku z dnia 19 grudnia 2004 r. o przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną szkodę i utratę dochodu wskutek stwierdzenia nieważności dwu wydanych decyzji, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2004 r. sygn. akt 6II SA 3222/03.
Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 31 maja 2011 r., które należy traktować jako pismo złożone w trybie art. 37 k.p.a., wezwał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpoznanie jego wniosku z dnia 19 grudnia 2004 r. o przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną szkodę i utracone dochody.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w pkt. 1 – 4a tego artykułu.
Rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Z akt administracyjnych wynika, że J. H. wnioskiem z dnia 16 września 2002 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] maja 1999 r. w części dotyczącej działek nr [...] i [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji tego organu z dnia [...] października 1999 r.
Decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważność ww. decyzji, a decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] marca 2003 r.
Na skutek skargi do sądu administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie sygn. akt 6II 3222/03 stwierdził nieważność decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2003 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji tego organu z dnia [...] marca 2003 r.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2004 r., decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia [...] maja 1999 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] maja 1999 r.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na skutek wniosku J. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2004 r., która jest decyzją prawomocną.
Skarżący w dniu 19 grudnia 2004 r. złożył wniosek do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o przyznanie odszkodowania i zadośćuczynienia za poniesioną szkodę i utracone dochody wskutek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2003 r. i z dnia [...] marca 2003 r. Jako podstawę prawną wniosku skarżący wskazał art. 160 k.p.a.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 23 lutego 2011 r. na podstawie art. 287 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przekazał wniosek skarżącego z dnia 19 grudnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy piśmie z dnia 10 marca 2011 r. zwrócił wniosek skarżącego z dnia 19 grudnia 2004 r. Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 54 § 1 p.p.s.a. zobowiązując jednocześnie organ do wyjaśnienia, co jest przedmiotem wniosku J. H. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ponownie pismem z dnia 31 marca 2011 r., na podstawie art. 287 p.p.s.a., przekazał wniosek skarżącego z dnia 19 grudnia 2004 r. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Organ jednocześnie poinformował, że przekazanie wniosku jest związane z wydaniem przez ten Sąd wyroku z dnia 28 maja 2004 r. sygn. akt 6II Sa3222/03.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie przy piśmie z dnia 11 kwietnia 2011 r. zwrócił wniosek skarżącego z dnia 19 grudnia 2004 r. Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi informując, że wniosek ten nie jest kierowany do sądu administracyjnego i nie stanowi skargi w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również, że nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 1 k.p.a.
Następnie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 27 kwietnia 2011 r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zwrócił się do skarżącego o jasne sprecyzowanie swoich żądań zawartych we wniosku z dnia 19 grudnia 2004 r., w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma.
Skarżący pismem z dnia 9 maja 2011 r. zajął stanowisko co do pisma organu z dnia 27 kwietnia 2011 r.
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 23 maja 2011 r., działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zawiadomił skarżącego, że w związku z nieusunięciem w terminie określonym, w wezwaniu z dnia 27 kwietnia 2011 r., braków wniosku z dnia 19 grudnia 2004 r., wniosek ten został pozostawiony bez rozpoznania.
Skarżący pismem z dnia 31 maja 2011 r. wezwał Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do usunięcia naruszenia prawa poprzez rozpatrzenie wniosku z dnia 19 grudnia 2004 r. i wydanie decyzji.
Pismem z dnia 7 maja 2012 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.
Sąd podziela reprezentowany w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że pozostawienie podania bez rozpoznania nie ma postaci decyzji czy postanowienia, lecz stanowi czynność materialno-techniczną, która nie należy jeszcze do postępowania "w sprawie" (J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 3 lutego 1992 r., IV SA 1377/91, OSP 1993, z. 10, poz. 205). Przyjmuje się, że nie każde podanie automatycznie uruchamia kompetencje do rozpatrzenia sprawy. "Tylko właściwy "impuls", a więc podanie spełniające określone przez prawo wymagania, jest w stanie doprowadzić do aktualizacji kompetencji do rozpatrzenia sprawy, czyli uruchomienia procesu stosowania prawa, a w konsekwencji spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego. Podania nie odpowiadające wymaganiom prawa, nie są w stanie zaktualizować i uruchomić kompetencji organu do rozpatrzenia sprawy, tj. uruchomienia procesu stosowania prawa, co oznacza równocześnie, że nie są w stanie doprowadzić do wszczęcia postępowania administracyjnego" (E. Bojanowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., II SA 1473/94, OSP 1997, z. 7-8, poz. 136).
W przypadku bezpodstawnego pozostawienia podania bez rozpoznania organ administracji publicznej, właściwy w sprawie, której dotyczy podanie, pozostaje bezczynnym i na tę jego bezczynność służy skarga do sądu administracyjnego.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że skoro organ pozostawił wniosek skarżącego z dnia 19 grudnia 2004 r. bez rozpoznania, to nie doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego. Skoro na skutek tego wniosku nie toczyło się postępowanie administracyjne, to nie można mówić o przewlekłości postępowania, które nie zostało wszczęte.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 250 ww. ustawy.