Uzasadnienie
Przedmiotem skargi P. P. jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Chocianów w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 września 2019 r.
Jak wynikało z akt sprawy powołanym pismem skarżący wystąpił do organu o udostępnienie: skanów kopii/pisma mieszkańców "ul. [...]" oraz "ul. [...]", złożonego do urzędu w sprawie firmy S. w dniu 10 kwietnia 2019 r. oraz w dniach pomiędzy 3-6 sierpnia 2019 r. oraz wszelkiej korespondencji kierowanej w odpowiedzi na ww. skargi/pisma do dnia dzisiejszego włącznie tj. do 2 września 2019 r. i po tym terminie.
Pismem z dnia 9 września 2019 r. organ poinformował skarżącego, że żądane dokumenty nie stanowią informacji publicznej, co wyklucza zastosowanie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej u.d.i.p.). Wywodził, że sporne informacje nie mieszczą się w katalogu przedmiotowym ujętym w art. 6 ww. ustawy. Uzyskanie tych danych nie będzie skutkowało realnym wpływem na funkcjonowanie organów państwa, w tym usprawnienie ich działania oraz organizację pracy, ich udostępnienie nie będzie służyło interesowi publicznemu.
W dniu 12 września 2019 r. strona wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji opisanych w piśmie z dnia 2 września 2019 r., zarzucała naruszenie art. 61 ust. 1-2 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 4 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepisy te gwarantują prawo do uzyskania informacji o działalności osób pełniących funkcje publiczne i w sprawie publicznej, a także dokumentach i stanowiskach zajętych przez takie osoby, poprzez przyjęcie błędnej wykładni prowadzącej do przekonania, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej.
Skarżący wnioskował o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi oraz zarządzenia zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu opisał przebieg postępowania wywodząc, że bezsprzecznie pismo zostało skierowane do podmiotu ustawowo zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. Sporna jest natomiast kwalifikacja żądanych danych jako informacji publicznych. W opinii strony mają one taki charakter, swój pogląd wsparła na treści art. 61 ust. 1 – 2 Konstytucji RP przyznającej obywatelom prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, w tym prawo do dostępu do dokumentów. Konkretyzację tych zapisów stanową regulacje art. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., wskazujące, że status informacji publicznej mają stanowiska organów władzy samorządowej.
Skarżący podał, że wnioskowana skarga została złożona w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), a więc mogła dotyczyć m.in. zaniedbania lub nienależnego wykonania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników. Niewątpliwie więc obejmuje sprawę publiczną, istotną z punktu widzenia mieszkańców, wymagającą jej udostępnienia w całości lub części (po anonimizacji ewentualnych danych osobowych). Końcowo, przywołując art. 13 ust. 1 u.d.i.p. strona podkreślała, że organ naruszył termin rozpoznania jej wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazał, że strona otrzymała odpowiedź, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Nadto skarżący pomija, że otrzymał odpowiedź w tej sprawie od Przewodniczącego Rady Miejskiej w Chocianowie – pismo z dnia 28 sierpnia 2019 r.
W replice na odpowiedź na skargę organu, w piśmie z dnia 28 października 2019 r., skarżący podkreślał, że organ wprowadza zamieszanie myląc podmioty zobowiązane. Skarżący złożył wniosek do organu, nie Przewodniczącego Rady Miejskiej. Nadto odpowiedź Przewodniczącego nie zawiera wnioskowanych przez stronę dokumentów, ale inne informacje. Przewodniczący do dnia sporządzenia pisma nie przekazał stronie żądanych skanów i pism mieszkanek, nie uczynił tego również burmistrz. Strona wskazała ponadto, że pismo z dnia 9 września 2019 r., na które powołuje się Przewodniczący Rady nie zostało podpisane przez Przewodniczącego lub osobę przez niego upoważnioną. Strona do pisma załączyła dokumentację potwierdzającą, że nie uzyskała odpowiedzi na informację publiczną.
Skarżący nie negował, że występował z prośbą do Przewodniczącego Rady o przesłanie mu pism wskazanych we wniosku o informację publiczną, co nie uchyla obowiązku organu w zakresie udostępnienia ww. informacji na wniosek z dnia 2 września 2019 r.
Wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając pod sygn. akt IV SAB/Wr 191/19 zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 2 września 2019 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził bezczynność organu, uznając, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził na rzecz strony zwrot kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wskazał, że niewątpliwe organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Odnosząc się do charakteru żądanych danych Sąd wskazał na sprzeczność argumentacji organu, który z jednej strony wywodzi, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, z drugiej strony zaś ocenia, czy będą one skutkowały uzyskaniem realnego wpływu na funkcjonowanie organów państwa, w tym usprawnienie ich działalności oraz organizacji pracy. Taka zaś argumentacja towarzyszy uznaniu, że dana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej związanej z żądaniem wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego przemawiającego za udostępnieniem wnioskowanych informacji.
Nadto Sąd podkreślał, że w aktach sprawy brak informacji, o których udostępnienie ubiega się skarżący. Wskazane okoliczności uzasadniały zarzut bezczynności organu, który w ponownym postępowaniu został przez Sąd zobowiązany do jednoznacznego określenia charakteru wnioskowanej informacji i uzasadnienia zajętego stanowiska. Końcowo Sąd uzasadnił przyjętą kwalifikację bezczynności jako nie mającą charakteru rażącego naruszenia prawa.
Opisany wyrok, na skutek skargi kasacyjnej strony, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 2637/21, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Sąd kasacyjny podzielił zarzut naruszenia art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), przedstawiając cele jakie spełnia uzasadnienie wyroku i jego wymogi stwierdził, że zaskarżone orzeczenie w tym zakresie wymogów tych nie spełnia. Zarzucał jego lakoniczność oraz niespójność przyjętych wniosków. Wskazał na wytkniętą przez Sąd I instancji sprzeczność stanowiska organu w tej sprawie, wywodząc, że pogląd ten nie ma uzasadnienia, gdyż organ jednoznacznie przyjął, że żądane przez stronę informacje nie mają charakteru informacji publicznej, a dalsza argumentacja zawarta w piśmie z dnia 9 września 2019 r. miała jedynie wzmocnić stanowisko organu.
W rezultacie zadaniem Sądu I instancji było jednoznaczne odniesienie się do stanowiska organu i ocena jego prawidłowości. Przyjmując, że pogląd organu jest prawidłowy, to fakt przekazania go stronie w terminie 7 dni od daty złożenia wniosku uzasadniałby oddalenie skargi. Uznanie zaś, że żądane przez skarżącego dane stanowią informację publiczną daje podstawę do stwierdzenia bezczynności. W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stwierdził zaś bezczynność bez oceny charakteru wnioskowanych przez stronę informacji. Dodatkowo Sąd kasacyjny stwierdził, że brak niezbędnych dokumentów obliguje Sąd I instancji do ich pozyskania od organu w zakreślonym terminie.
Po przekazaniu ww. wyroku wraz z aktami sprawy Sądowi I instancji, celem ponownego jej rozpoznania, Przewodniczący Wydziału wezwał organ do przesłania dokumentów, o których mowa we wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 września 2019 r., tj. pisma mieszkańców "ul. [...]" oraz "ul. [...] złożonego do urzędu w sprawie firmy S. w dniu 10 kwietnia 2019 r. oraz w dniach pomiędzy 3-6 sierpnia 2019 r. oraz wszelkiej korespondencji kierowanej w odpowiedzi na w/w skargi/pisma.
Wraz z pismem z dnia 27 kwietnia 2023 r. organ nadesłał żądaną dokumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ponownie rozpoznając sprawę, zważył co następuje
Skarga jest uzasadniona, co nakazywało uznanie, że organ popadł w zwłokę niewłaściwie rozpoznając wniosek strony z dnia 2 września 2019 r.
Na wstępie odnotowania wymaga, że sprawa jest ponownie poddana uwadze Sądu I instancji, a to na skutek uchylenia poprzedniego orzeczenia z dnia 20 listopada 2019 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 191/19), w którym stwierdzono bezczynność organu nie przesadzając o charakterze informacji ujętej we wniosku strony. Pogląd ten nie został zaakcentowany przez Sąd kasacyjny, który w wyrokiem z dnia 21 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 2637/21 uchylając ww. orzeczenie nakazał ponowne rozpoznanie sprawy i odniesienie się do tej kwestii.
Stosownie do art. 194 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 359 ze zm., dalej: p.p.s.a.), jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.
Poprzez wskazane odesłanie, Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Sądu I instancji stosuje zapisy art. 141 § 4 p.p.s.a., nadto zastosowanie znajdą także regulacje art. 153 ww. ustawy. Pierwszy z powołanych zapisów stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W trybie postępowania kasacyjnego oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylając orzeczenie wydane w I instancji i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania winien zawrzeć wskazania, co do dalszego postępowania. Tymi zaś, stosownie do kolejnej z powołanych jednostek redakcyjnych, sąd ponownie badający sprawę jest związany.
Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmian.
Na tej podstawie Sąd obecnie rozpoznający sprawę związany jest oceną prawną i wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powołanym orzeczeniu. Uchylając rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2019 r. Sąd kasacyjny wskazał, że przyjęty przez Sąd pogląd w zakresie uznania sprzeczności stanowiska organu wyrażonego w piśmie z dnia 9 września 2019 r. nie ma uzasadnienia, a zatem Sąd I instancji był obligowany do jednoznacznego odniesienia się do stanowiska organu, czy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i oceny jego prawidłowości. Wskazał także na obowiązek Sądu w zakresie pozyskania niezbędnego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego.
Realizując wskazane zalecenia Sąd wystąpił o nadesłanie niezbędnej dokumentacji, co nastąpiło w dniu 27 kwietnia 2023 r. Umożliwia ona Sądowi, ponownie rozpoznającemu sprawę, ocenę zasadności poglądu organu wyrażonego w odpowiedzi na wniosek strony z dnia 2 września 2019 r., zaś jej rezultat prowadzi do wniosku, że żądane przez skarżącego informacje (pisma) stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu zgodnie z regułami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.). Błędne założenie organu, przyjmujące odmienny charakter tych danych skutkuje powstaniem po jego stronie zwłoki w rozpoznaniu wniosku skarżącego, co prowadzi do bezczynności, która jednak nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa.
Uzasadniając wyrażony pogląd konieczne jest wskazanie, że badając bezczynność na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej zadaniem Sądu jest ustalenie, czy istniał prawnie uzasadniony obowiązek organu do rozpoznania wniosku strony oraz czy nastąpiło to w prawem zakreślonym terminie.
Zgodnie z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem sądów administracyjnych z bezczynnością organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Nadto w pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której adresat co prawda podejmuje działania, jednakże forma lub zakres informacji nie odpowiadają wymogom wynikającym z przepisów prawa, słowem, gdy podjęte przez organ działania nie są właściwe w danym stanie faktycznym i prawnym. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy czym dla zasadności skargi nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, zachowując na wstępie opisaną kolejność rozważanych zagadnień odnotowania wymaga, co nie jest z resztą między stronami sporne, że adresat wniosku jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej.
Nie budzi zastrzeżeń, że organ dochował terminu ustawowego na udzielenie stronie odpowiedzi, jednakże jej charakter determinuje to czy pozostaje w zwłoce.
Sporne i wymagające oceny jest zatem ustalenie charakteru żądanych przez skarżącego danych, w kontekście zapisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres przedmiotowy informacji publicznej nakreśla art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowiąc, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Rozwinięcie tego zapisu przewiduje art. 6 ww. ustawy, przy czym wskazane tam regulacje nie mają charakteru zamkniętego, a sposób odczytania ww. przepisów winien uwzględniać kontekst konstytucyjny i takiż charakter prawa do informacji publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust.1).
Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2).
Wykładnia tych przepisów przeprowadzana w piśmiennictwie i judykaturze prowadzi do wniosku, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (M.Jaśkowska "Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego", Toruń 2002 r. str. 28-29). Informacją publiczną są zatem nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań nawet, gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia wówczas jest to, w jaki sposób znalazły się one w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą.
Ważne natomiast jest to, by dokumenty te służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 2043/05, dostępny w CBOSA).
W świetle tak nakreślonego zakresu przedmiotowego informacji publicznej nie może budzić wątpliwości, że w jej granicach będą się mieściły dokumenty w postaci skarg, wniosków, czy petycji przekazywanych przez mieszkańców danej jednostki terytorialnej właściwemu organowi administracji publicznej, a dotyczące funkcjonowania na jego terenie podmiotów, w tym zakładów prywatnych, których działalność może zagrażać bezpieczeństwu, środowisku, porządkowi publicznemu, zasadom korzystania z dróg będących w zarządzie danego organu, a zatem sprawom, w których właściwy jest dany organ administracji.
Jak wynika z akt sprawy, w tym z dokumentów przekazanych przez organ Sądowi, sporne w sprawie informacje dotyczyły tej właśnie kwestii. Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1, pkt 2, pkt 14 ustawy o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r., poz. 40 ze zm., dalej u.s.g.), zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (pkt 1); gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (pkt 2); porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli oraz ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej, w tym wyposażenia i utrzymania gminnego magazynu przeciwpowodziowego (pkt 14). Stosownie zaś do art. 20 ust. 1 pkt 4, 12, 14, 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do zarządcy drogi należy w szczególności: utrzymanie części drogi, urządzeń drogi, budowli ziemnych, drogowych obiektów inżynierskich, znaków drogowych, sygnałów drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, z wyjątkiem części pasa drogowego, o których mowa w art. 20f pkt 2 (pkt 4); przeciwdziałanie niszczeniu dróg przez ich użytkowników (pkt 12); wprowadzanie ograniczeń lub zamykanie dróg i drogowych obiektów inżynierskich dla ruchu oraz wyznaczanie objazdów drogami różnej kategorii, gdy występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa osób lub mienia (pkt 14); dokonywanie okresowych pomiarów ruchu drogowego (pkt 15).
Zatem właściwy organ zarządzający gminą, w tym przypadku Burmistrz Miasta i Gminy Chocianów jest obowiązany, w ramach powierzonych mu zadań własnych, reagować na skargi mieszkańców gminy dotyczące wskazanych zagadnień, naruszenia przepisów w zakresie ochrony środowiska przed zanieczyszczeniem, także nadmiernym hałasem, właściwej eksploatacji dróg gminnych, dbałości o porządek i bezpieczeństwo mieszkańców. Aktywność ta sprowadza się do konieczności władczej ingerencji w ramach przysługujących organowi uprawnień oraz w razie potrzeby podejmowanie dalszych działań, np. powiadamiania właściwych służb, czy organów o konieczności zajęcia stanowiska w sprawie, przeprowadzenia właściwych kontroli lub podjęcia kroków zmierzających do usunięcia stanu niezgodnego z prawem.
W opinii Sądu nie ulega wątpliwości, że petycje mieszkańców dotyczące wskazanych zagadnień, kierowane do organu, który na podstawie ww. pism obowiązany jest do pojęcia i podejmuje określone działania stanowią dokumenty wykorzystywane przez organ do realizacji powierzonych ustawowo zadań. Tym samym nie jest sporne, że stanowią one informację publiczną, która winna zostać udostępniona skarżącemu. Pogląd ten ma uzasadnienie w orzecznictwie, informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale przymiot taki będą posiadać także te, które organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań Nieuprawnionym byłoby wyłączenie spośród dokumentów podlegających ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej skarg, czy też petycji przekazanych organowi administracji publicznej przez mieszkańców gminy, dotyczących funkcjonowania na terenie gminy zakładów opieki medycznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Go 595/07,dostępne w CBOSA).
Mając na uwadze fakt, że petycje (skargi) pochodzą od osób prywatnych, nie cała ich treść może podlegać udostępnieniu. Zgodnie z art. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (...). W sytuacji zatem, gdy w treści informacji publicznej zawarte są dane osobowe, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, prawo strony do informacji publicznej podlega ograniczeniu w tym zakresie.
Zatem rozpoznając wniosek strony z dnia 2 września 2019 r. obowiązkiem organu będzie dokonanie właściwej jego oceny i wyłączenie z zakresu informacji podlegającej udostępnieniu tych danych, które mogłyby naruszać prywatność osoby fizycznej (imię i nazwisko, adres), co może nastąpić poprzez anonimizację ww. danych.
Uznając, że żądane przez skarżącego informacje nie stanową informacji publicznej i odmawiając jej udostępnienia organ dopuścił się bezczynności, co obligowało Sąd do stwierdzenia tego faktu, a ma umocowanie w art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd obowiązany jest ocenić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu, a brak właściwej reakcji wynika z odmiennej wykładni przepisów prawa, ta zaś okoliczność nie może stanowić podstawy wywodzenia rażącego naruszenia prawa.
Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania określonego aktu, interpretacji albo do dokonania określonej czynności. Na tej podstawie Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.
Końcowo wskazania wymaga, że Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).