Uzasadnienie
We wniosku z dnia 23 października 2014 r. Z. R. (dalej jako skarżący), na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wystąpił o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie następujących sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: sędzi WSA Dagmary Dominik-Ogińskiej, sędzi WSA Ewy Kamienieckiej, sędzi WSA Mari Tkacz-Rutkowskiej, sędziego NSA Zygmunta Wiśniewskiego, sędziego WSA Ireneusza Dukiela, sędziego WSA Macieja Guzińskiego, sędzi WSA Magdaleny Jankowskiej-Szostak, sędzi WSA Bogumiły Kalinowskiej, sędziego NSA Józefa Kremisa, sędziego WSA Marcina Miemca, sędzi NSA Anny Moskały, sędziego WSA Jerzego Strzebinczyka, sędziego NSA Tadeusza Kuczyńskiego, sędziego NSA Henryka Ożoga, sędziego NSA Ryszarda Pęka, sędzi NSA Mirosławy Rozbickiej-Ostrowskiej, sędzi WSA Lidii Serwiniowsiej, sędzi NSA Jolanty Sikorskiej, sędzi NSA Julii Szczygielskiej, sędzi WSA Wandy Wiatkowskiej-Ilków, sędziego WSA Alojzego Wyszkowskiego; sędzi NSA Małgorzaty Masternak-Kubiak, sędzi NSA Ludmiły Jajkiewicz, sędzi WSA Teresy Cisyk, sędziego WSA Krzysztofa Bogusza, sędzi WSA Ewy Janowskiej, sędzi WSA Grażyny Jeżewskiej oraz odrzucić wniosek o wyłączenie następujących sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: sędzi WSA Edyty Żarkiewicz, sędzi WSA Małgorzaty Walentek, sędziego WSA Stanisława Niteckiego, sędziego WSA Andrzeja Matana, sędzie WSA Teresy Kurcyusz-Furmanik, sędzi WSA Beaty Kalagi-Gajewskiej, sędzi WSA Beaty Kozickiej, sędziego NSA Tadeusza Michalika, sędziego NSA Szczepana Praxa.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że dopatruje się w niniejszej sprawie nieważności postępowania a to z uwagi na to, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 02 października 2014 r. został on wezwany do wskazania podstawy prawnej oraz okoliczności faktycznych wniesionej przez siebie skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 52/14. Zdaniem skarżącego czynność ta prowadzi do skomplikowania jego sprawy i jest wyrazem agresji ze strony organów administracji publicznej, które nie dążą do kompleksowego załatwienia jego sprawy jednym rozstrzygnięciem.
W istocie pozostają one w zmowie mającej na celu dokonanie ukartowanej "zbrodni sądowo-administracyjnej" na jego osobie.
Wskazani we wniosku sędziowie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyli pisemne oświadczenia, że w niniejszej sprawie w stosunku do nich nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 p.p.s.a. ani inne tego rodzaju, że mogłyby wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności (art. 19 p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 19 p.p.s.a, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 p.p.s.a., sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieją okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Przepis ten, w odróżnieniu od art. 18 p.p.s.a. zawierającego katalog przyczyn powodujących wyłączenie sędziego z mocy samej ustawy, dotyczy względnych przesłanek wyłączenia sędziego. Podstawą wyłączenia sędziego na gruncie tego przepisu są zarówno okoliczności wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią, a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, charakteryzujące się przede wszystkim istnieniem więzi emocjonalnej, której podstawą jest stosunek pokrewieństwa, przyjaźni, dłuższej znajomości, zależności służbowej, gospodarczej, społecznej, jak również wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do zaistnienia wątpliwości co do bezstronności sędziego.
Stosownie do treści art. 20 p.p.s.a., strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 697/09, LEX nr 737655).
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie występują jakiekolwiek okoliczności mogące stanowić podstawę wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Przede wszystkim skarżący w swoim wniosku nie przywołał żadnych okoliczności określonych w art. 18 i 19 p.p.s.a.
Przesłanki wyłączenia wyżej wymienionych nie może stanowić samo subiektywne przeświadczenie skarżącego o jego nękaniu, czy też działaniu na jego szkodę. Również wskazani we wniosku sędziowie oświadczyli, że nie zachodzą w stosunku do nich żadne okoliczności określone w art. 18 i w art. 19 p.p.s.a. Natomiast jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości oświadczenia sędziego, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności potwierdzające te stanowisko (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 sygn. akt I CZ 212/71, OSNC 1972/3/55, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 864/10, LEX nr 742120).
Wobec zatem braku oczywistych faktycznych i prawnych przesłanek wyłączenia wskazanych we wniosku sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, należało na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzec jak punkcie 1 sentencji.
Za niedopuszczalny należało natomiast uznać wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu i w Gliwicach oraz sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosek taki może bowiem dotyczyć wyłączenia tylko takich sędziów, którzy w chwili jego zgłoszenia orzekają w danym sądzie administracyjnym, w którym sprawa się toczy, a zatem w niniejszej sprawie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak pkt 2 i 3 sentencji postanowienia.