Uzasadnienie
Pismem z 23 II 2024 r. V. Y. (dalej "skarżący") wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.
Sąd wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona na wskazany w skardze adres do korespondencji w dniu 20 III 2024 r.
Pismem z 22 III 2024 r. (nadanym w placówce wyznaczonego operatora pocztowego w dniu 26 III 2024 r. - akta sądowe, k. 13-14) skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.), dalej "ppsa", skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Wezwanie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi ma podstawę w art. 220 § 1 ppsa, stosownie do którego, sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, którą jest m.in. wpis sądowy.
Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została skutecznie doręczona w dniu 20 III 2024 r. na podany przez skarżącego adres do doręczeń. W zakreślonym terminie skarżący nie uiścił jednak wspomnianego wpisu, zamiast tego, złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 22 III 2024 r. skarżący cofnął skargę, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, czyli taką, która nie jest dotknięta żadnymi brakami. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA: z 16 I 2014 r., II OSK 3150/13; z 20 I 2011 r., II OSK 2453/10; z 27 VI 2008 r., II OSK 923/08; z 3 I 2008 r., I OSK 1829/07 – publ. CBOSA).
Powyższe obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ppsa, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.